Bir yerde okumuştum: Kız kardeş, Allah’ın sizin için seçtiği arkadaştır, yazıyordu. Dedim bana bu güzel kızı seçtiğin için teşekkür ederim Allahım. Kız kardeşimle aramızda 5 yaş var ama onun yaşından daha olgun olması benim de içimdeki çocuğu hiç ihmal etmemiş olmamdan mütevellit birbirimizi tamamlıyoruz. Sessiz vlogları görmüşsünüzdür belki, önceleri bunu çok krinç bulmuştuk ama insanın başına kınadığı şey gelir hesabı, acaba iki kardeş bi kanal açıp sessiz vlog mu çeksek dedik. Ne yaparız ne yayınlarız nereye gideriz falan konuşurken farkettik ki böyle bi şey yaparsak her ânı sadece bunun için yaşamış olacağız; yediğimiz yemeği, yaptığımız yürüyüşü, izlediğimiz filmi sadece kayda almak ve yayınlamak için yapacağız sanki. Bir daha geri gelmeyecek, tekrar yaşanması mümkün olmayan anları heba edeceğiz belki kamera ile. Yıllar içinde farklı şehirlere savrulacağız belki, belki o, son mini pikniğimiz, belki son yürüyüşümüz, belki birlikte yaptığımız son kahvaltı, tartıştığımız son film ve biz bunu kamera, beğeni, kanal, para uğruna kıymetini bilemeden tüketmiş olacağız. Bunları düşündük aynı anda, birbirimize söyledik, bize bu anları yaşama imkanı veren Rabbimize şükrettik ve bu konuyu kapattık.
