Ruhum acıyor. Defalarca kez yaşamak için bir sebep aradım. Bir gün iyi olabilmek için çok çırpındım. Yapamıyorum. Yoruldum, ezildim, örselendim. Öylesine çok yıprandım ki. Sanki yalnız yaşıyorum bu hayatı. Kimse yokmuş gibi. Birinin omzunda ağlamanın ne demek olduğunu unuttum. Ben hep yalnız ağlıyorum. Yalnız gülüyorum. Mesela sen. Hiç kahkahamı duydun mu? İnsana nasıl bir acı veriyor biliyor musun. Yaşayamıyorum. Savaşamıyorum. Öylesine çaresiz bir haldeyim ki. Çocuk yanımı özledim. Biliyor musun, ben hiç şımarmadım. Ben hiç şımarık olamadım. Ama ben hep kötü olandım. Ben hep acı olandım. Ah, lanet edilesi bir insanım sadece. Çok fazla eksik ve kusurlu bir insanım. Yaşamım boyunca her daim acı içindeydim. Kendimi bildim bileli. Çocukluğum ve gençliğim acı içinde kıvrandı. Korkarım ki, ömrümün diğer kalan kısmı da acı içinde kıvranacak.