#20.11.'14

[insanf]

Gün karanlığa, yaz güze dönünce sev beni.

[insanf]

Bilinmedik tüm kelimeleri sarf ediyorum şimdi sana.

Özlüyorum, ağacın kuşlarını özlediği gibi.

Kışların aldatıldığı yazlar gibi.

Ne büyük yangındır ki bu, denizler yanıyor.

Bir rüzgar esiyor.

Dalga oluyor.

Boğuyor bizi gece.

Çekiyor içine. Biz kaçıyoruz.

Ayrılmıyoruz fakat hiç yan yana gelememişiz.

Ağlıyoruz ama ıslanmamışız.

Koşuyoruz ama yorulmamışız.

Seviyoruz da korkmamışız.

Konuşuyoruz ama duyuramamışız.

Ne anlamışız ne anlaşılmışız.

Hep sarpasarmışız, hep saçmalamışız.

Ama en çok bu halini sevmişiz sevdanın.

Dokunmadan yanmışız.

Bakmadan yakmışız.

Nasıl yakışmışız da yanaşamamışız.

Hep bizmişiz de, bilememişiz.

Nasıl sevmişiz.

Hep sevecekmişiz de yetmemişiz.

Birbirimizi tamamlamamış, fazla gelmişiz.

Hep böyleymişiz.