#24.02.14

[thehopeisthelasttodie]

One year ago. It hurts so much and I never forget our time. I was so happy with you. You're my life, my everything.

[live-love-be-fearless]

Haiku (24.02.14)

Eternal poems

echo your name but now it’s

time to walk away…

[okgyu]

WHAT THE HECK HOT POCKETS HAVE FLAVOURS????!! FRICK

[siyahtopukluayakkabi]

Zaman zaman her insan gibi bende yapamamaktan korktum, korkuyorum. Ama umudum hiç bitmedi. Zaman zaman değilde hep yapamamaktan korkanlar var birde. İşte o hep yapamamaktan bahseden insanlar umut yiyicilerdir. Ben yapamıyorum sende yapama diyenlerdir. Böyle insanlar genellikle önyargılılardır. Sorun onlar için o kadar büyük yer kaplar ki çözüme odaklanamazlar. Çözümü değil hep sorunu konuşurlar. Birde umudu olmayıp çaktırmayan insanlar vardır. Ah yazık diyemezler, teselli edemezler. Olmıcak boşuna uğraşıyosun diyemezler. Olur ya takma sıkma canını derler. Sende en sahte gülümsemenle gülersin onlara. İşte benim asıl korktuğum tam olarak bu insanlar. Umutsuz insanlar. Kafasını kaldırıp göğe bakmayan insanlar. Sahte teselli eden insanlar. Onların tesellileri olmasa üzülüp durcağımızı sanan insanlar. Sorunu çok bahsedince çözülecekmiş gibi davranan insanlar. Çok konuşmanın sorunu gözünde büyütmekten başka bi işe yaramıyacağını anlamayan kıt kafalı insanlar. Korkuyorum. Çünkü çevremdeler. Çünkü onlara dönüşmek çok kolay. Ve içimde (bazı) insanlara karşı böylesine bi korku olduğunu hiç hatırlamıyorum. Sırf bu yüzden yarın okula gitmek istemiyorum. Psikolojim bozuk diye, mutsuzum diye dolaşan insanlar görmek istemiyorum. Hepsinin yüzüne aynen yazarında dediği gibi ‘Pozitif düşünün eşek sıpaları!’ diye haykırmak geliyor içimden. Not: Bunların hepsi tavana öylece bakarken uyuyama sorunsalı yazdırmıştır. Tavana Not: Teşekkürler tavan. Zira uzun zamandır kelimeleri toparlayamıyordum. İyi geceleer. 😘