30 Nisan 2021
İnsanın önce kendisini sevmesi lazım ki diğer insanlarda onları sevebilsin derler ama nasıl sevebileceğimizi söylemezler. Kusurlarını kabul edersen kendini seversin, görmezden gelirsen kendini seversin, güzel yanlarını görmeyi başarabilirsen kendini seversin... Hiç birini yapamayan bir insan sevgisizliğe mi mahkumdur? Yok mudur bir çıkar yol?
Aynaya baktığımda neler geçiriyorum aklımdan... Neden bu kadar hassas bir insanım ki? Resmen pamuktan yapılmış duygularım, kalbim... Kolayca bölünüp parçalanabiliyor en ufak bir rüzgârla uçup kayboluyor. Şakaları kimi zaman ciddiye alıyorum, alınıyorum... Aslında hiç böyle olsun istemiyorum nefret ediyorum bu halimden ama bu özgüvensizliğim itiyor beni buna. Kendimi sevmediğim için kimsenin beni gerçekten sevebileceğine inanmıyorum, güvenmiyorum. Güçlü gibi görünüyorum ama bunu bile kendim için değil de etrafımdaki beni seven insanlar için yapıyorum.
Bu kadar duygusuzluğun bu kadar ikiyüzlülüğün bu kadar yalanın bu kadar inançsızlığın olduğu bir dünyada benim ait olduğum bir kalp, bir şehir, bir kasaba belki de bir ev var mıdır?
Ait olduğum bir ben var mıdır bende?
