Istanbul
Het moet nog even. Wij “kennen” nu het Aziatische (UsKudar) en het Europese deel van Istanbul (o.a Besiktas) en wat een verschil! Katten zie je niet zoveel in Uskadar, maar honden wel. De honden in Istanbul zijn geregistreerd middels een oormerk, zo’n ding dat het alarm bij een poortje in werking stelt……… In Uskadar gaat het leven traag, behalve het verkeer, Dat is in beide delen hetzelfde, maar aan “onze” kant wel veel drukker. Ook is het straatbeeld in Uskadar veel traditioneler dan aan de Europese kant. Er wordt veel, heel veel geclaxoneerd, niet agressief, eerder waarschuwend: 1 of meerdere korte signalen. Behalve de bussen, de taxi’s, de dolmussen en pizza/kebab/hamburger koeriers op hun scooters, heeft niemand haast. In het verkeer bestaat wel een ongeschreven hiërarchie. DE buschauffeurs staan bovenaan, gevolgd door de taxi en dolmus chauffeurs. De scooters zie je niet zoveel op de doorgaande wegen, die laveren tussen de voetgangers door in de overvolle straatjes. Ondanks de drukte in de overvolle straatjes reageert niemand agressief, eerder uiterst beleefd als je al eens tegen iemand aan loopt. Als je, zoals wij, elke keer dezelfde route loopt gaan mensen tegen je praten en de volgende keer wordt je beleefd of joviaal gegroet. En dan wil de rest van de straat niet achterblijven……..Hier en daar zitten zigeuners, soms hele gezinnen, langs het trottoir. Er word gebedeld, waar niet! Een mens moet toch aan de kost komen!? Als je ergens zit komen er muzikanten langs, al of niet met een klein kind en wat doe je dan in een Islamitisch land? Je geeft een paar muntjes…..1 maal per dag. Of zoals Ceasar zal zei: When in Rome act as a Roman.
Hamam
Je bent niet in Istanbul geweest als je niet eenmaal in de hamam bent geweest. Er zijn er genoeg. Ook toeristische, maar daar bleef ik verre van. Nee, gewoon de buurt hamam. Elke wijk in Istanbul heeft één of meerdere hamams. Zo ook Besiktas. Even checken op internet: laatste recensie 2012……Nou ja, als de Turken gaan waarom ik dan niet?
Buurt hamam
Zelfverzekerd stapte ik de hamam in en stond oog in oog met een aantal verkledende vrouwen. Oeps! De moeder overste kwam me lachend achterna en wees me de mannen ingang: een onooglijk deurtje. Er zaten twee mannen in de “receptie”: de kassier en een stevig gebouwde man. Ik kreeg een lendendoek in mijn handen gedrukt en moest me omkleden in een kleedhokje. Er zou een sauna zijn en die vond ik ook……..3 bankjes, langs elke wand eentje, schemerdonker en voor mijn smaak lang niet heet genoeg. Na 10 minuten ging de deur open en daar stond de stevig gebouwde man uit de receptie met een lendedoekje om naar me te wenken: de masseur en sopper!. Eerst werd ik met heet water afgespoeld, mijn haren werden gewassen en ik werd ingesopt en afgespoeld. Vervolgens deed hij een scrubhandschoen aan en begon mijn lijf te scrubben, weer afspoelen, weer in het sop en weer afspoelen. Vervolgens nam hij me goed onderhanden; ik kreeg een goede massage en na nog een spoelbeurt werd me duidelijk gemaakt dat het voorbij was en werd de uitgang aangewezen. Ik heb het nog even gerekt in de sauna en op de warme verhoging in het midden van de hamam. Toen ik de hamam uit kwam kreeg ik in de receptieruimte een schone handdoek om mijn hoofd gewikkeld en er werd een grote handdoek om mijn lijf geslagen. Met een brede grijns werd ik naar de spiegel gedraaid, zodat ik met eigen ogen kon zien hoe Turks ik eruit zag: Ik leek wel een sultan…….Nadat ik me had aangekleed pakte ik de haarföhn die naast de uitgang hing om mijn haar te drogen en te kammen (er lagen schone kammen), rekende af en stond ruim een uur later weer buiten op straat: 20 jaar jonger…………
Ontmoetingen
Doordat we steeds dezelfde route liepen kenden de exploitanten van een parkeerplaats en van de café’s ons inmiddels. Eén van die mannen heeft familie in Nederland en elke keer als hij er was maakte hij een praatje met ons. Soms kregen we iets aangeboden: schijfjes banaan overgoten met honing.
Na enig zoeken hebben we ook ons vaste ontbijt/lunch plekje gevonden: in een zijstraatje van een zijstraatje van een…….
De eerste keer was het wat lastig want niemand sprak ook maar een woord anders dan Turks. Logisch, want op het terrasje zaten alleen maar, merendeels jonge, Turkse mannen en vrouwen. Door naar andere gasten te wijzen maakten we aan het meisje, nou ja, de jonge vrouw, duidelijk wat we wilden hebben. Met een vriendelijke en blije lach werd ons ontbijt (kahvalti) op tafel gezet. En elke volgende keer dat we daar aanschoven, werden we met een blije verlegen lach begroet.
Heel lang geleden, zo’n 50 jaar, zette ik als matroos van HrMs Karel Doorman (vliegdekschip) voor het eerst voet aan wal in Istanbul bij een moskee, die aan de Bosporus stond.
Nu staan er meerdere, maar in mijn herinnering kwamen er maar 2 in aanmerking. We gingen er een kijkje nemen.
#gallery-0-4 { margin: auto; } #gallery-0-4 .gallery-item { float: left; margin-top: 10px; text-align: center; width: 33%; } #gallery-0-4 img { border: 2px solid #cfcfcf; } #gallery-0-4 .gallery-caption { margin-left: 0; } /* see gallery_shortcode() in wp-includes/media.php */
Daar aangekomen stonden er massa’s mensen, er was een podium en er werd muziek gedraaid. Ook stonden er lange tafels en enorme ketels waarin geroerd werd door een aantal vrouwen. Een Turkse man sprak ons aan en we raakten in gesprek. De festiviteiten waren ter ere van het eind van “hun” (Alevitische) ramadan: het suikerfeest dus! We werden voorgesteld aan zijn moeder en aan zijn tante. Na de toespraken en een optreden van een dansgroep in traditionele kleding was het tijd voor de soep! Een hele zoete soep gemaakt van noten en vruchten afgemaakt met, iets meer dan een vleug, kaneel voor alle aanwezigen! De moeder deed waar moeders goed in zijn: zorgen! Dus zij haalde voor haar zoon, voor ons en voor haarzelf en haar zuster een bakje van die soep. En daar stonden we tussen de Alevieten een kopje suikerfeest soep leeg te lepelen! De moskee was prachtig………maar bij deze was ik 50 jaar geleden niet aangeland!
Wel bij de volgende! Maar daar zit geen ontmoeting of een verhaal aan vast.
Behalve in Istanbul zijn we een groot deel van de maand november in Tiel. En ook daar moet weer geklust worden……..De kastjes in de keuken zijn “gesloopt” en van twee van die kastjes hebben we in de kelder weer opbergruimte gemaakt. De nieuwe Ikea keuken hebben we laten plaatsen, maar net als onze Ikea keuken in Frankrijk wordt ook hier e.e.a nageleverd. Dus zitten we voorlopig met een half afgemonteerde keuken……….De apparatuur werkt gelukkig wel.
Istanbul/Tiel nov 2014 Istanbul Het moet nog even. Wij "kennen" nu het Aziatische (UsKudar) en het Europese deel van Istanbul (o.a Besiktas) en wat een verschil!