Discover Top Posts Tagged with #anywheretravelguide

🍋 lemonade makes me think of summer! #anywheretravelguide #picaday (at Richmond, Virginia)

“Look behind you, look above you, look underneath you. These are your surroundings. Describe them.”

Hoe mooi het landschap buiten aan ons voorbij flitst, des te saaier lijkt het intereieur van een sprinter erbij af te steken als je er je aandacht op vestigd. De stoelen zijn blauw en strak, allemaal met hetzelfde verspringende patroontje. De TL-balken boven ons zitten verstopt achter gestroomlijnd plexiglas. Eentje, 6 zitjes verderop, knippert. De prullenbakjes, veel te klein ontworpen voor ook maar het smalste maatje koffiebeker, zitten zoals gewoonlijk overvol gepropt. Er stijgt een weeïge geur van banaan uit op.

Het is rustig in het treinstel. Afgezien van een vent die achter me is komen zitten na de laatste stop (Nieuw-Vennep) en nu uithijgt, wordt de stilte alleen af en toe onderbroken door de mechanische omroepstem. “Het volgende station is… Hoofddorp. Station.. Hoofddorp.”

Mijn omgeving is miosschien niet het mooist. Maar het is (afgezien van de prullenbakjes) functioneel. En wie let er op het interieur van een sprinter, als het raam links van me een schouwspel van kleuren laat zien? Terwijl de lucht verschiet van blauw naar lila, wordt de kleurrijke graffiti afgewisseld met geel graan. De eerste ster (of is het een satteliet?) is ver erboven al te zien.

In een flits zie ik ineens alleen nog maar mijn eigen gezicht gereflecteerd in het raam. We rijden een tunnel in. “Ding-dong-ding. Dames en Heren. Goedenavond. Het volgende station is… Schiphol. Station… Schiphol. U kunt hier overstappen voor de richting… Amsterdam Bijlmer Arena-en-Utrecht Centraal. Het volgende station is… Schiphol. Station… Schiphol. Ding-dong-ding.”

De omgeving buiten is een grauw station onder de grond, maar als de deuren open gaan, wordt de omgeving binnen des te interessanter. Tassen, koffers, vreemde geuren en talen. In een faciliterende omgeving, is alles mogelijk.

#anywheretravelguide #blog7 #schrijven

Lieve nicht, Weet je nog, in het Franse park, een week geleden? De lucht was zomerblauw, maar de nevels bleven schuiven. We hadden mooie gesprekken en deden de gekke opdrachten op de kaartjes die ik mee had. Hopelijk is het weer en de sfeer de volgende keer weer net zo zonnig :)

#anywheretravelguide #blog6 #fotografie

Het beeld heet "de schaduw" van Rodin.

#anywheretravelguide #blog2 #fotografie

"What will you remember of this place? What will you forget?"

Ik ben in de tuin van het Rodin-museum. Wat ik ga onthouden zijn die donkere bronzen beelden en de beweging die ze lijken te hebben. Elk moment verwacht je dat het toch acteurs zijn, die opstaan, en klaar zijn voor de dag. Of nog beter, dat de beelden beelden zijn, die tot leven komen, en verder gaan met hun beweging waarin ze zijn weergegeven. Ik ga onthouden dat het best warm was, en dat we een beetje moe waren. Dat het bankje waar we nu opzitten welkom was.

Wat ik ga vergeten is de koele wind, die door m’n haren strijkt terwijl ik op dit bankje zit. Ik ga vergeten hoe de voeten van andere toeristen klinken over het kleine grind, aanzwellend en dan weer wegstervend. Hun voeten creëren stofwolken in het zonnetje. Ik ga vergeten hoe je zachtjes het ruisen van de autoweg hoorde, maar voor de rest je nauwelijks doorhebt dat je in hartje Parijs zit. Ik ga vergeten hoe fel de koepel van het Palace des Invalides afsteekt tegen de kleinere bruine Eiffeltoren, die beiden boven de heggen van de tuin uitsteken. Ik ga vergeten hoe het beeld “mediation” eronder stond, en hoe we net een discussie hadden waarom dat beeld zo heette: hij ziet er helemaal niet zen of nadenkend uit, eerder expressief.

En door dit allemaal op te schrijven, ga ik de vergeet-dingen misschien wel moeilijker vergeten.

#anywheretravelguide #blog 5 #schrijven

"Close your eyes. Try to feel the weather on your skin. Do you like it?"

Het weer is vandaag fantastisch. Licht bewolkt, warm genoeg, maar nog niet zomers benauwd. Ik word verwarmd door de zon. Af en toe, als je de hoek om slaat, of even de schaduw opzoekt, omhelst een fris windje je, als een verwelkoming in Parijs.

Meer dan de warme juli-zon, voel ik de stad op mijn huid. De klammigheid van het gras, waar we net in zaten om een kaartspelletje te spelen en te genieten van ons uitzicht op de Eiffeltoren. De oude stadslucht van de metro, die benauwd om je heen heeft gehangen als een ongewenste sluier.

Ik voel de aanwezigheid van zoveel mensen om me heen, toeristen, verkopers, Parijzenaren, krioelend als een mierenhoop, ieder op weg naar zijn eigen doel, of juist doelloos heen en weer lopend.

Het zijn niet allemaal fijne gevoelens, maar de combinatie ervan geven wel de ervaring die alleen een wereldstad je kan geven. Je bent ergens waar HET gebeurd, waar alle impulsen zich op je storten, je compleet overrompelen. Waar je denkt dat je leeft, maar waar je stiekem ook wordt geleefd door de stad zelf.

#anywheretravelguide #blog4 #schrijven

"Imagine this place in a different season"

Het parkje van de Trinité d’Estienne d’Orverts is niet per sé rustig op deze zomerdag, maar rust is relatief in Parijs, zeker achter het grote warenhuis waar we vandaan komen. Het voelt hier kalmer. In het parkje staan rijen bankjes in halve cirkels, gericht op de frontgevel van de kleine kerk.

Hoe zou het hier s’winters uitzien?

In de winter worden de stadse geluiden hier nog meer gedempt. De sneeuw bedekt de bankjes als een dekentje, maar is op de grond al modderige drab geworden. Na schooltijd rennen hier even kinderen rond op weg naar huis, zoekend naar bruikbare plaksneeuw voor hun sneeuwballengevecht.

Een nette Parisienne loopt even buiten tijdens haar lunchtijd. Een sigaret zit tussen haar lippen geklemd. Ze heeft een dikke rode sjaal over haar zwarte mantel gedrapeerd en is, zoals elke inwoner van de hoofdstad, trés chique. Met haar hakken drukt ze de sigaret na afloop uit in de modder, voordat ze weer naar binnen moet.

Zouden de jongens en de Pariesienne tegelijkertijd in het park zijn? Zouden ze op haar mikken met hun sneeuwballen? Pats!

De duiven scharrelen wat in de modder. De meesten bevinden zich bij de afvalbak, naast de piepende ingang van het parkje.

Wat niet is veranderd is de statige voorgevel van de kleine kerk, die als een wachter uittorent boven zijn volgelingen, de bankjes.

#anywheretravelguide #blog 3 #schrijven