#arkasyl18120

[arkasyl18120]

Στην αρχή σιχαινόμουν τα βράδια που κοιμόμασταν τσακωμένοι. Σήμερα έχω μάθει να κοιμάμαι.

Σήμερα έχω μάθει ότι δεν είσαι όλα εκείνα που θα ήθελα να είσαι. Ίσως και εγώ δεν είμαι όλα όσα θα ήθελες να είμαι. Ίσως αυτό το χρονικό σημείο να είναι καθοριστικό. Ίσως εσύ να είσαι διατεθειμένος να μείνεις με όσα είμαι. Ίσως εγώ να αναρωτιέμαι την θυσία. Ίσως να είσαι εγωιστής. Ίσως να είμαι άπληστη. Ίσως να έχεις άλλα όνειρα. Ίσως να έχω άλλες προσδοκίες. Εσύ δεν έχεις εμένα, γι’ αυτό δεν σε νοιάζουν όσα δεν είμαι. Εγώ έχω όμως εσένα όντως, αν με νοιάζουν τόσο πολύ όσα δεν είσαι;

Εσύ ίσως αποδέχεσαι την τρέχουσα κατάσταση. Εγώ ίσως θυμάμαι πως ένιωθα μέσα στην παλιά.

Εσύ και όλοι οι όμοιοι σου πόσα δίνετε στην αρχή, σαν να είναι ψέμα. Σαν να μην είστε αληθινοί. Μετά εμφανίζεται η αλήθεια σας.

Εγώ και οι όμοιές μου πόσα κρατάμε με τα δύο μας χέρια στην αρχή, σαν να είναι η μεγαλύτερη αλήθεια μας. Σαν να είναι η ωραιότερη αλήθεια. Μετά αποκρύπτουμε με χίλια ζόρια αυτό το τόσο ψέμα.

Στην αρχή σιχαινόμουν τα βράδια που κοιμόμασταν τσακωμένοι. Σήμερα σιχαίνομαι που δεν τα σιχαίνομαι πια.

-Α. Π

[arkasyl18120]

Γενικά όσο μεγαλώνω καταλήγω συνεχώς στην σκέψη ότι τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να νιώσω τόσο ευτυχισμένη από το να ταξιδεύω και να ανακαλύπτω μέρη μακρινά και να φωνάζω πολλούς ανθρώπους σπίτι μου να τρώμε και να πίνουμε.

Ούτε τσάντες, ούτε ρούχα.

[arkasyl18120]

Για κάποιους ανθρώπους θα είσαι υπερβολικά πολλά. Για κάποιους άλλους θα είσαι ένα τίποτα. Ευτυχώς για κάποιους άλλους θα είσαι τα πάντα.

-Α. Π

[arkasyl18120]

Κάπου - κάπου σκέφτομαι ότι συζητάμε τα αυτονόητα.

Σεβασμός.

Ευγένεια.

Ειλικρίνεια.

[arkasyl18120]

Αν και γνωρίζω πόσος χαζός κόσμος στο διαδύκτιο λέει ασυναρτισίες, θα γράψω τον προβληματισμό μου για εμένα και δύο- τρεις.

Συχνά πυκνά σκέφτομαι πόσο απαίδευτο είναι ένα τμήμα του ελληνικού λαού. Τους βλέπω, τους παρακολουθώ. Οι απόψεις τους, οι κινήσεις τους.

Δεν θεωρώ τον εαυτό μου μορφωμένο ούτε ιδιαίτερα ευφυή αλλά το γεγονός ότι η χώρα μας παράγει τόσο κόσμο που δεν διαβάζει βιβλία. Το γεγονός ότι επαινούμε φράσεις του τύπου, «έκλεψε; Καλά έκανε.» Το γεγονός ότι τόσα χρόνια μετά δεν σταθήκαμε ποτέ να προβληματιστούμε γιατί γίνονται τόσα τροχαία ατυχήματα. Γιατί η κυρία στο διπλανό στενό ξέρει τι κάνεις σπίτι σου. Γιατί οι μαθητές που δημιουργούν προβλήματα στις τάξεις προέρχονται από οικογένειες που αιμορραγούν. Γιατί οι νέοι δεν ξέρουν ποιοι είναι βασικοί καλλιτέχνες, ιδεαλιστές. Γιατί ακόμη περπατάνε άνθρωποι στον δρόμο που φτύνουν. Γιατί υπάρχουν άνθρωποι που παινεύονται ότι έβαλαν μέσο για να βρούνε μια δουλειά. Γιατί ο έλληνας παίρνει 700€ και ανεβάζει στόρυ από Μύκονο.

Τελειώνοντας το σχολείο, δεν έχουν μάθει τίποτα και τα χρήσιμα τελειώνουν στο δημοτικό.

Γιατί δεν διδάσκεται η στρατηγική, η φορολογία, η οικονομία, η φιλοσοφία.

Γιατί όλα έχουν να κάνουν με το «τι βαθμό πήρες;»

Η διαφθορά είναι βαθιά ριζωμένη στον πυρήνα του ελληνικού κράτους.

Βγαίνεις εκεί έξω και βλέπεις:

νέους που μεταναστεύουν για να ζουν με τα βασικά.

Την θεία Μαριγώ να διηγείται στην γειτόνισσα για την δουλειά που βρήκε ο υιός της μέσω του τάδε πολιτικού.

20χρονα να παντρεύονται για να μπορούν να πληρώνουν το νοίκι.

Εσύ που το δέχεσαι. Εγώ που το κάνω γαργάρα, γιατί στην τελική «τι νόημα έχει; Θα αλλάξει;»

Όχι φίλε μου, δεν θα αλλάξει, όσο δεν αλλάζεις εσύ. Όσο σε αυτήν την χώρα κυριαρχεί η ασυδοσία. Όσο δεχόμαστε να βγάζουμε αμόρφωτους ανθρώπους που έχουν πάει όμως σχολείο, αυτός ο κόσμος δεν θα αλλάξει ποτέ.

Ο Σωκράτης ο πρόγονος σου Έλληνα, για τον οποίο παινεύεσαι κάθε φορά που βλέπεις ξένο είχε πει σε ελεύθερη μετάφραση ότι «δεν θεωρώ μωρούς (=ηλίθιους) όσους στερούνται νόηση, αφού αυτό προκύπτει από μια έλλειψη που έχουν. Θεωρώ πραγματικά όμως ηλίθιους αυτούς που καυχιούνται και αναζητούν επαίνους για τις ηλίθιες πράξεις τους.»

-Α.Π

[arkasyl18120]

Ο έρωτας είναι μια πρόσκαιρη υπόσχεση, μια παρόρμηση της στιγμής, μια απροσδόκητη ανατροπή. Ο έρωτας είναι μια ζεστή ακτίνα που πέφτει στο πρόσωπο και σε τυφλώνει κατάματα. Είναι ένα ξάφνιασμα.

Και σε γλυκαίνει.

Και σε κάνει να πειθαρχείς.

Να ελπίζεις.

Να πιστεύεις

Σε κάνει να αναθεωρείς.

Να αναπροσαρμόζεσαι.

Μετά τον έρωτα είσαι ένα άδειο δοχείο. Ένα ποτήρι που το περιεχόμενο του χύθηκε. Είσαι ένα ατελέσφορο γιατί και ένα κενό. Μια αναποτελεσματική παύση. Ένα βήμα σε ένα αδιέξοδο. Ένα ερωτηματικό που είναι εν τέλει είναι τελεία. Μια μασκαρεμένη δικαιολογία. Ένα αίτιο χωρίς αποτέλεσμα. Ένα ρολόι που οι δείκτες του δεν δουλεύουν. Είσαι όλα όσα έχασες στο στοίχημα, είσαι όλα όσα δεν έκανες και όλα όσα σκόρπισες.

Μία αντίθεση

Ένα μηδενικό πηλίκο.

Είσαι λίγο λιγότερο εσύ χωρίς όμως ένα περισσότερο άλλο.

Κι όσο κι αν αναζητάς τις τιμές στο βάθρο, η πραγματικότητα σας νίκησε όλους. Μια νίκη χωρίς να κερδήθηκε τίποτα και ο νικητής ο χαμένος.

Τα πάντα στον κόσμο κλιμακώνονται και το σημείο λήξης και έναρξης είναι το ίδιο.

-Α. Π

[arkasyl18120]

I will share with you one of my deepest thoughts:

Sometimes I find freedom in being lonely,

And I have this weird belief,

not having something to lose is the best initiative to progress myself.

Should I put a fire on everything that holds me on the ground, just because there maybe is a possibility of flying?

Or should I hold everything that makes me human and vulnerable so tight that I continue living with the illusion of being in control.

-Α. Π

[arkasyl18120]

Διάβασα λοιπόν κάπου ότι « όταν γνωρίσεις τον σωστό άνθρωπο όλα θα είναι εύκολα, όλα θα βγάζουν νόημα». Τόσος κόσμος εκεί έξω ψάχνει τον έναν ή την μια. Βγαίνουν και ψυχαγωγούνται με ανθρώπους που ξέρουν ότι δεν είναι ο «ένας» ή η «μία», μέχρι να βρουν το «άλλο τους μισό». Τι φθηνή λογική να αναλώνεσαι για να αποφεύγεις την αλήθεια και τα κενά του εαυτού σου. Τι αδύναμο να σπαταλιέσαι και να σπαταλάς.

Πολλοί ψάχνουν τον «ένα» και τη «μία» και κανείς δεν σκέφτηκε να γίνει ο «ένας» και η «μία» στους ανθρώπους που με τόση άνεση, λες και τους το χρωστάνε, απογοητεύουν.

-Α. Π