#berguzar

[berguzarrr]

Yaralı bir kalp uçurdum avuçlarımdan.

Berguzar beni terk etme.

Her kırıldığında kaçıp gitme göğüs kafesimden.

Nefesimi en olmadık yerde kesme

Bulutlar dans etmesin gözpınarlarımda

Ve sağanaklar boşaltmasın yanaklarıma

Berguzar bana zulmetme.

Kollarımın dizimin dermanını kesme

Yazacak kelimelerimi de götürme kanatlarında

Sevmenin kuralsız kuralları var

Aldanma gururun hudutsuz fırtınalarına

Berguzar kendine küsme.

Şimşekler teslim almasın şehirlerini

İzin verme

Berguzar

Sen bazen bir çiçeksin, çok gülünce çiçek bahçesi, çok ağlayınca bir vaha çölün ortasında

Ara sıra kibirli bir nergis, armağan edilmiş göğüs kafesimin derinliklerine

Berguzar, lütfen solup gitme

Sen bazen kırlangıçlar, şiirlerden öğrendiğim hikayesini

Bazen gözleri kör olmuş kırlangıçlar, gitmeler saklı kanatlarında

Tekrar ediyorum kendimi

Berguzar beni terk etme.

Soruyorlar kuytu bir köşe bulunca insanlar

Ruhumu kıstırarak bir kenara

"Kim bu Berguzar, adı her daim dudaklarında".

Berguzar benim kalbim.

Berguzar bir şairin , tanınmayan bir şairin

Yazamadığı, boğazında düğümlü kalan

Ve okuyunca yarım duran şiirlerinin başrolü

Berguzar tek dinleyen onu kabuslu yarı gerçek rüyalarında

Berguzar beni sessizliğe mahkum etme

[editsletruly]

like or reblog if you save/use ♡

[berguzarrr]

Evlerin ışıkları. Hangimiz merak etmedik ki? Pencereden bakarken, arabayla giderken, yolda sessiz yürürken.. Gözümüze ansızın ilişen, gecenin ateşböceği misali bir yanıp bir sönen.. Hikayesini tahmin etmeye çalışıp boşlukları doldurarak kendi hayat tecrübemizle. Sesler mi yükseldi o evden, kavgalar mı edildi? Uykular mı uyunuyordu, rüyalar mı bölünüyordu? Kahkaha mı atıyordu bir çocuk, bazıları artık dayanamıyor muydu? Birileri hüznü gönlüne misafir edip uzaklara dalıyor muydu? Şakalaşıyor muydu başka biri sevdiğiyle günün yorgunluğunu atarken? Bize benziyorlar mıydı Berguzar? Ne vardı o yabancı evlerin içinde. Evin şekline, rengine, semtine göre bu hayaller değişiyor, bazen aynı yerde kesişiyordu. Ve küçüklüğümden şimdiye taşınan anların çoğunda en sevdiğim oyunlardan biri de buydu Berguzar. Bir sıcaklık arıyordu sanırım çocuk kalbimiz kendine. Bilinmeyenin muallak huzurunun içinde. Dert ve sevinç bizim değilse ve bir sorumluluk yüklemiyorsa omuzlarımıza hayat. Varsın hayal edelim, yalnız sarı bir ışığa bakarak bir çok şeyi. Ne çıkardı ki...

[berguzarrr]

Bir kış günü dondurmayla doğum günümü kutlasınlar isterdim. Siz bana çocuk diyorsunuz. Ağladım diye güçsüz oluyorum gözünüzde, kızınca barbar. Nelere tahammül etmişim yıllarca bilmiyorsunuz. Oysa benim bir kedim vardı. O çok ağlamıştı, ben de onunla ağlamıştım derdine. Şimdi ben çok ağlıyorum, o da benimle ağlasın geceleri yanımda olsun istiyorum. Siz istemiyorsunuz. Sen değerlisn diyorum içimdeki çiçekleri sulayan o küçük kıza, siz aşağılayarak bakıyorsunuz. Sizin gibi düşüneyim, sizin gibi konuşayım ve size alışayım. Farklı olanı sürekli görmezden geliyorsunuz. Hayallerimin en büyüğü kanat takıp bir okyanusun üzerinde uçmak ve siz buna gülüyorsunuz.

Size soralım o zaman nasıl yaşanır hayat? Nasıl gülünür, nasıl konuşulur, nelere üzülebilir insan? Farklılıkları kabul etmeyi neden bilmiyorsunuz? Sivrim yanlarım var tabi ki herkes gibi benim de neden anlamaya çalışmıyorsunuz? Korkabilirim, üzülebilirim, hiç komik olmayan bir şakaya saatlerce gülebilirim, inancımı kurallarına göre yaşayabilir ve ben de hata yapabilirim. Bakışınızı neden genişletmiyorsunuz?

Ve sahi kimsiniz siz?

[berguzarrr]

Önce kalemi aldım elime. Sonra üç defterimi de koydum önüme. Sevdiğime, dostuma ve kalbime...

Haydi seç Nursena, dedim. Ve senden başkasına gidemedim yine Berguzar.

Sanırım ben, sana yenilmekle meşhurum ey kalbim.

Ve sana yazarken gözlerimi böyle çocuk gibi dolduran şey, böyle hızlı hızlı vuruşun göğsümün kafesine. Çocuksu bir sevinçle karşılaman beni. Ve sanki karşımda annem var gibi dinlemen.

Sanırım bazı şeyleri çok özlediğimden böyleyim Berguzar. Dünyayı tanıyıp büyüdüğüm bir dönemdeyken tahammül edemediğim bir şeyler var ondan böyleyim.

Bazı akşamlar gökyüzü karanlık. Perdeleri erken çekip ışıkları yakıyorum. Bazı akşamlar gökyüzü öyle aydınlık. Akşam ezanı okunuyor oysa hala bir pembelik semada. Seyrederken mest oluyorum. Ve ikisi de hayat diyip kabulleniyorum.

Ama bazı akşamlar ve devamında geceler ve kavuşamadığım sabahlar var; onlar hep gri. İşte bu grilik boğuyor beni. Belirsizlik de diyorlar ismine. Ben görünce bazen ağlıyorum. Barıştım sanıyorum. Oysa bir yanılsamayla geçince geçmiş bir sokaktan çıkmazlığına oturup ağlıyorum.

Hayatı öğreniyorum Berguzar. Kırılmayı, kırmayı, toplamayı ve kırıkları kalbime batanları çıkartmayı. Hayat dediğimiz bu yolculuğun her gün başka bir ismini öğreniyorum. Kalbimde bazen sızı, bazen kocaman bir kahkaha.

Sen öyle güzel bir çocuksun ki her halinle, alnından öpüyorum.

[berguzarrr]

Hep aynı ses tonuyla konuşuyor insanlar. Hep aynı gözlerle bakıyorlar bana. Sevilenler hep aynı, bakılan ve görülen dahi aynılaşıyor zamanla.

Bir farklılık arıyorum Berguzar.

Halbuki bu çağın masalları şöyle bitiyor meydanlarda; herkes değerli, herkes biricik ve dahi güzel herkes. Öyleyse eğer; neden bu herkesi aynılaştıran değişim rüzgarları.

Bir farklılık arıyorum Berguzar.

Büyük adımlarla büyük yerlere götüren bir farklılık da değil aslında. Kendin olabilmenin sadeliğinde yaşayan, kendini sevmenin ve tanımanın kokusuyla mest eden, küçük kelimeli bir büyük devrim arıyorum.

Ve bu yolun bizi Rabbimize nasıl yaklaştırdığını, insanın kendini tanıdıkça yaratılışını sevdikçe, nasıl huzura erdiğini keşfetmek istiyorum.

[berguzarrr]

Hayal kırıklıkları ile yaşamak hayatın en büyük hüznü sanırdım. Ama anladım ki hayat buymuş; hayal kırıklıkları. Sanki dikenli bir yolda yürür gibi olurmuş kalbin; kanarmış.

Anladım, insan aheste aheste yürürken zaten dikkatliymiş de bir sevinç yanılsamasıyla hudutsuz koşarken birden çarparmış bir duvara.

Ve anladım ki dert doğru merciye anlatılınca geçermiş Berguzar.

[berguzarrr]

Şimdi gerisindeyken yaşamın..

Yaşamın gerisinde kalmaktır belki, işte şu her gece çektiğin kalp sancısı. Ama aklıma takılan sorular var Berguzar. Hangi yaşamın, hangi gerisinde kalmak seni böyle içli içli ağlatan? Hangi çölün ortasında aradığın o vaha, sokağın ortasında kalbinin yerini sorgulatan sana? Ve hangi kursağında kalan heves ki gençliğin belki daha en başında beyaz bayrak açtıran düşmanların karşısında?

Yaşamın önü arkası, gerisi berisi yok belki de Berguzar. Sen varsın ve nasibin var. Ellerinde ıhlamurlar. Üzülüyorsun çiçek açmadılar diye ama ıhlamurların da bir mevsimi var. Çölde vaha bulmanın ve heveslerine şükretmenin de bir mevsimi var mutlaka.

Dolmuş gözlerle bakma bana şimdi. Ne yapacağım diye sorma. Bazen ben de bilmiyorum. Ama bugün bir şey öğrendim bu yollarda:

"Hayata kayıtsız kalırsan akıntı sürükler seni. Seni anlamlı kılan olaylara tepkindir. Hareket etmezsen harekete mecbur edilirsin ve hayat sürükler seni."