Over Bildraum van Charlotte Bouckaert en Steve Salembier
door Marnix Rummens
1.
Bildraum is een installatie-performance van beeldend kunstenaar Charlotte Bouckaert en architect Steve Salembier, waarin ruimtes uit persoonlijke herinneringen tot leven worden gewekt. Door middel van minutieuze maquettes, live fotografie en beeldende soundscapes ontstaat op scène een levend beeldverhaal waarin verschillende tijden en handelingen door elkaar beginnen lopen.
Wat begint als een onschuldige dagdroom blijkt al gauw een doolhof dat leidt tot de grondslag van onszelf, onze vroegste herinneringen, ons eerste huis. In een gangenstelsel van uitgepuurde, archetypische woonruimtes ontstaat een domino effect dat leidt tot een zolderkamer waarin meubels en objecten opnieuw een plaats worden toegekend. Op het snijvlak tussen het fysieke en het virtuele, het persoonlijke en het universele, het tragische en verstilde gaan de ruimtes onderdak bieden aan een verzameling van mogelijke verhalen. En wordt herinneren een actief herbekijken van je verleden, en in die zin van wie je bent hier en nu.
2.
Verwijzend naar de donkere kamer van een fotocamera -de plek waar een nieuw beeld tot stand komt door de confrontatie tussen invallend licht en een gevoelige plaat- vervlecht Bildraum beeld en omgeving, herinnering en werkelijkheid tot een levende tussenruimte. Op tocht door dat verglijdend landschap wordt je als toeschouwer uitgenodigd om beelden te bevolken met je eigen associaties. Van milde heimwee tot een beklemmend gevoel van overdomesticatie wordt ons zoeken naar huiselijkheid bevraagd. Want al zijn we als mens allemaal op zoek naar een plek waar alles vertrouwd is en op zijn plaats, in een doorgedreven drang naar orde en houvast dreigt zelfs een doordeweekse leefruimte met momenten steriel te worden. In die zin lopen huiselijkheid en herinnering gelijk: beiden leggen ze iets vast maar hebben ze blijvend zuurstof nodig, een openheid tot herinterpretatie en herbeleven vanuit een nieuw perspectief. Wanneer een huis of herinnering die instroom uitsluiten, maken ze zichzelf onmogelijk en wordt net dat wat het leven onderdak moet bieden levenloos.
3.
We wonen in herinneringen. Maar voortdurend gaan die een nieuwe verhouding aan met de werkelijkheid. Hoe meer het herinneren zich in Bildraum voor dat herbekijken openstelt, hoe associatiever de beelden worden, en hoe meer betekenis maar ook spanning ze lijken op te roepen. Van een zorgvuldig geabstraheerde constructie die bepaalde kamers oproept en meubilair dat aan zekere anekdotes herinnert, evolueert Bildraum tot een sfeer, een belevingsruimte, een binnenwereld die door de muren van de verlaten woning begint door te sijpelen. Wanneer dat heimelijke, ongrijpbare of vervreemde binnenstroomt, een plaats krijgt, implodeert de versteende huiselijkheid, vervalt ze tot stof. En laat daar een nieuw landschap ontstaan om opnieuw te verkennen en een plek te zoeken. Laat net daar een nieuw soort huiselijkheid ontstaan, niet zozeer in het bestendigen van een leefruimte maar in het toestaan van een belevingsruimte, door de dingen in een nieuw daglicht te zien, anders of voor het eerst. In die zin is Bildraum misschien vooral een herinnering aan een mogelijkheid tot thuiskomen die schuilt in elke blik, achter elke hoek, in de fractie van een seconde.
