#byahe

[nice2meetyouu]

June 18, 2022 // Calatagan, Batangas

Ganda ng lugar, ganda ng dagat

Medyo marami lang ibang floating cottage at ibang nags-swimming (weekend kasi)

Magdala ng masarap na food na baon; mag-ihaw

Sulit ang maghapon

Relaxing!

'Yung top right picture ay may nagbebenta ng ice cream

Magdala ng ootd, tiktok moves, goggles, pera kung gusto magkayak, pang-dive kung bet mo (may pupuntahang malalim, mayroon ding mababaw)

May nagkakaraoke din sa gitna ng dagat

[icanbeyourero]

Byaheng Real

Maulan ang byahe mula Siniloan hanggang Real.

Sa pasikot-sikot na daan mula Famy,

Sinasalubong ang mga patak na ibinuhos ng langit

At ang malamig na hanging dumadaloy sa libis ng bundok.

Ang mga puno sa bangin ay nangingintab habang sumasayaw,

Tila mga dalagang kuntodo porma sa baylehan.

Ang amoy ng alimuom sa lupa ay humahalo

Sa malamyos simoy na nagmumula sa mga halaman.

Niyayakap ka ng ginaw habang umaarangkada ang motorsiklo

Paakyat, pababa. Mula sa palayan sa kapatagan,

Daraan sa paese-eseng kalsada sa gilid ng kabundukan

Upang marating ang dalampasigan.

[kunwarideep]

Umuwi daw ako nang buo

Paano ko gagawin ‘yon Hindi naman kita masusundo

Wala ka naman kasi doon Kung saan ako patungo

[iskoliwa]

‘Boy’

Nakasalpak sa tenga ko yung earphones na binili ko. Agaran ko ring tinanggal kasi hindi ko napansin na malapit na pala yung sinasakyan kong UV Express sa terminal. Dulot ng matinding trapik, naging masarap sa akin ang makinig ng mga kanta habang nagbabasa ng mga e-books sa phone ko. Ganun talaga para masulit yung oras kaysa masayang sa pagtanga ko sa iba’t ibang nakasulat na karatula sa gilid ng daan. Pagod na rin yung katawan ko n’on kaya medyo excited  na rin akong makauwi para makapahinga.

Bumukas na ang mga pinto ng sasakyan. Suot ko ang bag ko at siniguradong sarado lahat ng zipper. Saktong paglakad ko, mga sampung hakbang, nakakita ako ng batang lalaking sumisinghot ng Rugby. Walang bago sa nakita ko. Kahit saan naman dito sa Metro ay may batang katulad niya. Pero sa bawat singhot niya, nakikita kong iba ang nararating ng kanyang isip. Nakapikit ang kanyang mga mata habang dahan-dahang inuubos ang pandikit na alam kong sumisira sa pisikal na estado ng kanyang katawan. Ngunit hindi ko siya mapigilan. Natigilan ako sa katotohanang alam ko yung nararapat na gawin (ang sabihan siyang itigil ang pagsinghot sa kemikal) pero hindi ko ginawa, hindi ko nagawa, hindi ko magawa. Hindi naman ako takot na takot sa bata pero diretso lang ang lakad ko kahit pa naiwan ang paningin ko sa mukha niya. Nakatitig din ako sa kamay niyang mahigpit ang kapit sa plastik na naglalaman ng Rugby. Payat na ang kanyang katawan at alam kong bansot ang kanyang paglaki. Palalim na ang gabi n’on. Pagod na siya pero iniiba ng Rugby ang kanyang lagay. Naramdaman kong kahit walang ilang metro ang layo namin sa isa’t isa ay may higanteng dingding na pumapagitan sa amin. Ewan ko kung saan nanggaling ang pakiramdam na yun o bakit ko rin yun naramdaman. Hindi ko rin alam kung bakit ganun na lang kadali sa akin na tanggapin yung nakita ko -- yung kalagayan niya.

Tawagin natin siyang ‘Boy’. Tingin ko’y hindi desisyon ni Boy ang maging Rugby Boy. Hindi rin naman niya siguro pinangarap na manatiling gising sa kalaiman ng gabi habang kapiling ang pulang kemikal. Maaring matigas ang ulo niya, naglayas, pasaway, hindi ko alam. Pero sigurado akong hindi lang sarili niya ang dahilan kung bakit siya nagkaganun.

[kaninatulam]

[janny1989]

“Kung ayaw mong mawala,alagaan mo, pahalagahan mo at mahalin mo ng tama.

You cannot be INTERESTED & INCONSISTENT. “

[cherrycorn]

[asteptoadventure]

Pagudpud, hindi ka mapapagod

Gawa ni: James Matthew O. Bueno

Makikita mo dito sa larawang ito ay ako at kasama ko ang aking pamilya. Nasa lugar kami kung saan malayo ito sa aming tahanan. Ito ay noong taong 2018 at bakasyon ko na ito noong Grade 9 ako. Isa itong beach pero hindi lang ordinaryong beach to dahil ito ay ang kingfisher beach resort na matatagpuan sa Pagudpud, Ilocos Norte. Ito ay ang unang beses naming makapunta sa lugar na ito na sobrang layo at sobrang layo ng byahe namin papunta dito na umabot ng 10 oras para lang dumating dito. Natulog kami ng isang araw na bumabyahe lang sa loob ng van para lang makarating sa napakagandang lugar na ito. Nakakapagod ang byahe at sumakit ang mga katawan namin sa mahabang oras na nakaupo o higa sa van na natulog pero yung pagod na iyon ay nawala ng makarating kami dito. Sobrang sarap sa pakiramdam ang hangin doon di tulad sa metro manila na puro usok ang masisimoy. Sinalubong kami ng isang aso ngunit di naman ito nangangagat at imbes ay parang tinanggap kami sa lugar na iyon na parang isang tao. Talagang sinulit namin ng pamilya ko ang limitadong oras namin sa Pagudpud at nagpahinga muna sa trabaho at pag-aaral. 

Talagang gusto ko bumalik balik sa lugar na ito kahit mahina ang signal dito dahil parang takas ito sa mundo ng social media at sa totoong buhay. Parang nasa ibang mundo ka dahil iba din ang mga tao dun na sobrang bait at sinalubong din kami ng may ngiti sa kanilang mga mukha. Para sa akin ang pagbyahe na ito ay napakahalaga dahil dito habang nabyahe ay nakikipag kwentuhan ka sa mga mahal mo sa buhay habang madidiskubre niyo ang mga magagandang lugar na hindi mo pa natutuklasan. Sana kapag natapos na ang pandemyang ito, bumyahe tayo sa mga lugar na di pa natin natutuklasan at takasan natin ang mga problema at ang realidad.