Chateau synoniem voor vercommercialisering van techno in Nederland
Je kent het wel. Voordat je naar een feest gaat even het Facebook-event checken. Wie van je vrienden gaan, zijn er veel mensen die hun kaartje verkopen, is er nog een update vanuit de organisatie. Chateau Techno is zo’n feest dat iedereen half op de planning zet. Zo dus een redelijk aantal aanwezige vrienden. Maar ook vrienden van de middelbare school. Die ik totaal uit het oog verloren ben. In mijn ogen niet van uitgaan houden. Maar, we’ll see. Je krijgt gegarandeerd een dikke line-up voor je kiezen. Deze moet je echter wel delen met een bepaald soort mensen. Door de laatste reden heb ik Chateau de laatste tijd gemeden, maar dan nu toch al mijn moed bij elkaar geraapt en mezelf op zaterdagavond naar Taets Warehouse verplaatst. Op de line-up staan namen als Surgeon, Derrick May, Ben Sims, Luke Slater, Marek Hemmann én een derde area met Amsterdamse parels. Prima om voor deze editie weer eens op Chateau ontdekkingsreis te gaan.
Wat doen al deze mensen hier? Aangekomen op de locatie zijn we zo binnen. De rij voor de ingang loopt snel door en ook een kluis is snel gescoord. Vervolgens blijkt het nog een hele moeite om de main-zalen te betreden. Dit kan je middels een lange, dunne, gang. In de lange dunne gang wordt het eenheidsworst publiek samengeperst tot een grote worst. Een zweterige, hardgaande, ordinaire, boeren, worst. Wij zijn namelijk niet de enige aanwezigen. Heel Maaskantje is uitgelopen. Er wordt zélfs bapao verkocht tijdens het feest. Meer bevestiging hoef ik niet te hebben. Al schreeuwend loopt het met Jack & Jones kleding de gangen door. En jong. Ik denk dat de gemiddelde leeftijd rond de achttien of negentien lag. Geen extreem vervelend publiek. Vooral heel anders dan ik gewend ben: “wat doen al deze mensen hier?” Dat lieftallige publiek stond ook gedurende de nacht zo goed als stil. De massa leek de muziek niet te snappen. Mij de indruk gevende dat ze net zo lief in Jantjes Verjaardag of de Kleine Cooldown hadden gaan staan vannacht. Maar tussendoor toch nog een techno-feestje pakken als verplichting. Hier moet ik wel enige nuance in aanbrengen. Het laatste half uurtje met Luke Slater ging los. Maar echt. Blijkbaar heeft het publiek zijn energie bewaard tot het einde. Onder het mom van ‘save the best for last’ waarschijnlijk.
Vrolijk verder beuken Totaal niet rekening houdend met het publiek beukt de all-star line-up vrolijk door. Op een rustigere manier, weinig experimenteels. Wel heel lekker. Hoogtepuntjes waren de closing-set van Luke Slater (deze baas flikt het altijd weer!), de set van Marek Hemmann in de tweede zaal en eigenlijk stiekem ook de gehele de derde zaal. De derde zaal zat verstopt op de eerste verdieping achter de wc’s, terwijl de andere zalen veel groter en op de begaande grond waren. De zaal was dan ook vrijwel altijd verre van vol. Heerlijk eigenlijk. Ruimte om te dansen, fijne vibe. Mensen die in deze zaal stonden, waren speciaal naar boven gekomen.
Nieuwe generatie Uiteindelijk een fijne nacht gehad. Die muzikaal als een dijk stond. Om je avond dan te laten verpesten door het publiek is geen optie. Accepteren is dat wel. Voor mij de échte overheersende eye opener dat techno bij het brede – en ik bedoel het écht brede – publiek ook populair is. De eye opener waarvan je wist dat ik zou komen, waar je al een hele tijd op wacht. Dat zelfs dit publiek meer dan dertig euro wil neerleggen voor een kaartje. Dan zullen ze er wel op hun manier van genieten. Als je het zo bekijkt is Chateau Techno eigenlijk misschien zelfs een synoniem voor de vercommercialisering van techno. De muziek is kwaliteit as usual. Het publiek is anders, breder, ik kan er slecht mijn stempel op drukken. En het kwam om een samenhorige manier samen op Chateau.
De vorige keer dat ik mij in deze bijzonder karakterloze locatie bevond was tijdens het beruchte blauwe-schoenen-Dekmantel-fiasco begin 2014. Eigenlijk had ik besloten hier dan ook nooit meer heen te gaan. Something went wrong, somewhere. Uiteindelijk moet ik tot de conclusie komen dat mijn schoenen gewoon zwart zijn gebleven. Muzikaal gezien deden de grote namen wat ze moesten doen. En het publiek, ik kan hierbij bevestigen dat het vooroordeel dat er omheen hangt, klopt. Doe ermee wat je zelf wilt. Maar Chateau, het was me een waar genoegen. Wie weet, tot ooit.
Edit: Een belachelijk dikke, tegen zwaarlijvige obesitas aan, line-up voor de aankomende editie op 28 februari is zojuist bekend gemaakt: Jeff Mills, Henrik Schwarz (live!), Blawan, Planetary Assault Systems (live!), Marcel Fengler & Ryan Elliot, Sebastian Mullaert, Mr. Ties, Baikal, Job Jobse én Stefan Vincent (live!). Joe, niet doorvertellen, maar ik ben volgende keer gewoon weer van de partij!