Reviews of 2017: 120 Battements par Minute
Grote farmaceutische piefen bekogelen met bloedballonnen, labomedewerkers “traumatiseren” met een inval of een roze condoom over de Obelisk van de Place de la Concorde spannen. Het zijn allemaal controversiële acties en ideeën van Act Up, een actiegroep die draait rond HIV- en AIDS-patiënten en opgezet werd in 1987 in New York. In die periode geraakten er veel (jonge) mannen besmet met de auto-immuunziekte, waarover men toen nog niet veel wist. 120 battements par minute draait rond de militanten van Act Up Paris, die de laboratoria en medische onderzoekers willen wakker schudden uit hun onverschilligheid tegenover seropositieve patiënten en hun gestigmatiseerde lijdensweg.
We volgen het reilen en zeilen binnen de groep via nieuwkomer Nathan, die overdonderd geraakt door de radicale Sean, die met zijn laatste krachten het verschil tracht te maken. De jongens raken door elkaar begeesterd en door hun ogen ontvouwt zich niet enkel de geschiedenis van Act Up Paris, maar ook de verschrikkelijke gevolgen van aids en de impact die de ziekte heeft op een patiënt en diens omgeving.
Opmerkelijk is dat er gekozen is voor een zeer levendige en jonge film met een jeugdige ensemblecast om een serieus (en bij momenten deprimerend) onderwerp aan de man te brengen. De Franse in docu-stijl gefilmde fictieprent bruist van de energie, felle kleuren en opzwepende muziek en het is misschien daarom dat wanneer de film donkerder wordt, je als kijker net dat ietsje meer betrokken bent.
120 battements par minute is geen zuivere mozaïekfilm waar er verschillende verhalen door elkaar lopen, maar toont toch de veelzijdigheid van de Act Up-leden door even veel screen time uit te delen aan verschillende authentieke randpersonages die allemaal op één of andere manier met HIV of aids in contact zijn gekomen. Of dat nu de lesbische Sophie is of de 16-jarige Marco die besmet geraakte via een bloedtransfusie.
Regisseur Robin Campillo kiest voor een zeer menselijk thema dat zich afspeelt in een minderheidsgroep. De schuddende handcamera zorgt mogelijk voor wat misselijkheid tijdens het kijken, maar geeft de film ook net zijn realistische documentaire-look waardoor het lijkt alsof je een getuige bent.
Een zeer memorabele scène is die waarin Act Up Paris klassen in de middelbare school binnenvalt om de leerlingen te informeren over hoe ze zichzelf kunnen beschermen. Het maakt op zich al niet uit hoeveel condooms ze in het rond strooien, het grootste effect bereiken ze door hun aanwezigheid. De camera blijft herhaaldelijk hangen bij de gezichtsuitdrukking van een jongen die verbouwereerd toekijkt naar de groep en hun schaamteloosheid. Hetzelfde geld voor het meisje dat walgt van de kus van Nathan en Sean. Campillo schuwt gelukkig ook geen expliciete scènes: in een film over het verbreken van stigma’s en taboes moet er niet flauw gedaan worden over mannenseks en een beetje sperma.
120 hartslagen per minuut is hoe hard je hart slaat tijdens een inspanning: of het nu zo hard klopt omdat je met iemand vrijt alsof je leven er vanaf hangt, omdat je het voelt slaan in je keel tijdens een protest of omdat je weet dat je snel zal sterven. Ieder van ons heeft een hart dat slaat, voelt en intens van iemand kan houden. Een simpele waarheid die een mens weleens durft te vergeten, maar waaraan 120 battements par minute je met plezier aan herinnert.
