Amélie Μελετώντας τις διάσημες κινηματογραφικές πόλεις του κόσμου, τον είχε πιάσει μια μικρή μελαγχολία. Οι ασημένιοι ουρανοξύστες της Νέας Υόρκης, οι γκρίζες σοφίτες των Παρισίων, οι άλικοι τηλεφωνικοί θάλαμοι του Λονδίνου και οι neon φωτισμοί του Χονγκ-Κονγκ φάνταζαν ασυναγώνιστοι για μια πόλη σε Κρίση.
Ευτυχώς, η διάθεσή του άλλαξε μόλις διάβασε για την μεταμοντέρνα σύγχυση του χώρου και του χρόνου. Και τότε πρέπει να είδε την Amélie Poulain να διαβάζει φιλοσοφία στα μπροστινά καθίσματα μιας Αθηναϊκής βιβλιοθήκης.
---
Amélie While studying the world’s famous cinematic cities, he started feeling blue. The silver skyscrapers of New York, the gray attics of Paris, the scarlet telephone booths of London and the neon lights of Hong-Kong seemed to be inimitable for a city in Crisis. Fortunately, his mood quickly changed when he read about the postmodern confusion of space and time and he saw Amélie Poulain reading a philosophy book at the front seats of an Athenian library.