mijn eerste verhaaltje dat ooit is voorgezongen
Op 5 mei schreef ik een verhaaltje. Vervolgens las Tamar deze zingend voor, onder muzikale begeleiding van mij, wat heel plezierig was. Het is het eerste verhaaltje van mij dat ooit is voorgezongen. Je kunt dit beluisteren via de link in de titel. Het gaat als volgt:
Er zitten twee vrijende duiven op het dak. Het mannetje zit bovenop en spreidt klapperend zijn vleugels. Hij geeft zijn zaadjes aan het vrouwtje, die schrikt van dit grootse gebaar, en onder hem vandaan duikt. Toch nog niet klaar voor een serieuze relatie. Maar binnenkort zal ze een paar duiveneitjes uitpoepen en hebben zij hun biologische plicht voldaan. De natuurwetten zijn tevreden: het is lente en alles verloopt zoals het hoort. Hoe de wetten aan de duiven hebben verteld dat ze zicht moeten voortplanten blijft mij een raadsel, maar de natuurwetten doen wel meer dingen die ik niet begrijp. Het zij zo. Nog vreemder echter vind ik dat ze zo gek zijn geweest ons bewust te maken dat duiven zich aan hun wetten houden. En dat wij dat ook doen, alhoewel beetje bij beetje wat minder: wie zich bewust is van de spelregels, kan deze ook veranderen.
Niet dat dit altijd goed is, over sommige spelregels hebben de natuurwetten heel goed nagedacht. De duiven vrijen zodat hun soort blijft voortbestaan; ze de zaden van de planten die ze eten naar verre plaatsen kunnen brengen; die op hun beurt weer andere dieren voeden. Die wij dan weer eten. En zo is het cirkeltje rond.
Maar wat is onze rol in dit cirkeltje? Dieren en planten eten en diens aanwezigheid op de wereld in balans houden. Maar op wat voor manier doen wij dat? Deze natuurlijke wetten zeggen ons alles te pakken wat we te pakken krijgen. Daar zijn we erg goed in geworden.