#cytryny

[witeksphotosofnature]

South italian plants. Feat.; Mediterranean sea - trees, agaves and opuntias along seashore (fot.: 9,10).

[magazynkulinarny]

Kruche ciasto z cytrynowym kremem, oliwą i solą

Nie lubię cytrynowych zapachów. Nie kupię dezodorantu, balsamu do ciała, świeczki zapachowej, płynu do naczyń, czy nawet odświeżacza do toalety o tym aromacie.

Unikam też cytrynowych ciast, deserów, lodów i innych łakoci. Niemniej jednak kupuję i zużywam bardzo dużo tych kwaśnych, żółtych owoców!

W sezonie jesienno-zimowym uwielbiam herbatę z dodatkiem cytryny, imbiru, kurkumy i miodu, w bardzo zimne wieczory raczę się resztkami cytrynowej nalewki mego śp. Taty. Rano codziennie piję wodę z cytryną, a latem lemoniadę z miętą i domową iced tea. Dodaję cytrynę i skórkę z niej otartą do rozmaitych past do smarowania pieczywa, twarożków, makaronów i risott oraz - obowiązkowo - do dań rybnych. Zdarza mi się nacierać dłonie sokiem z cytryny, albo robić maseczkę na włosy z soku z cytryny, żółtka i oliwy z oliwek. Cytryny mam zawsze w lodówce.

Z jakiegoś powodu nie przepadam za słodkościami o dominującym kwaśnym smaku, dlatego cytrynowych ciast nie robię zbyt często. Zwykle powodem jest czyjeś zamówienie, albo zaintrygowanie przepisem. Tak było z kruchym ciastem z lemon curdem z dodatkiem oliwy z oliwek i soli, który znalazłam przeglądając strony internetowe “New York Timesa”.

Próbowałam wyobrazić sobie smak tego wypieku. Przeczuwałam, że może być ciekawie. I faktycznie było. Ciasto jest nieprzesadnie słodkie, kwaskowe, z nieoczywistym, niedookreślonym oliwkowym tłem, przełamane słonym akcentem.

Polecam poszukiwaczom przygód.

Składniki:

Ciasto 155 gramów mąki pszennej 50 g szklanki cukru 25 g cukru pudru łyżeczka skórki otartej z cytryny ½ łyżeczki soli morskiej 142 g masła

Krem cytrynowy z oliwą i solą sok i skórka otarta z 4 cytryn 200 g cukru 2 duże jajka 3 żółtka 1 ½ łyżeczki skrobi kukurydzianej pół łyżeczki soli morskiej 57 g masła 60 ml oliwy z oliwek e.v. cukier puder gruba sól morska (lub w płatkach)

Przygotowanie:

Rozgrzać piekarnik do 185°C. Małą kwadratową blaszkę wyłożyć pergaminem tak, by po przeciwległych stronach wystawały boki (pomogą wyjmować ciasto po upieczeniu).

W robocie kuchennym pulsacyjnie zmiksować mąkę, cukier, cukier puder, skórkę z cytryny i sól. Dodać pokrojone w kostkę bardzo zimne masło i ponownie zmiksować na drobne grudki. Wyjąć z misy robota i energicznie, krótko zagnieść. Kruchego ciasta nie wyrabia się długo, bo masło się ogrzewa, topi i ciasto staje się lepkie.

Ciastem wylepić blaszkę, robiąc minimalne ranty. Piec ok. 30-35 minut, aż stanie się jasnozłote.

Wyparzone i wyszorowane cytryny otrzeć na drobnej tarce ze skórki. Wycisnąć sok z cytryn, aby uzyskać ok. ¾ szklanki soku.

W małym rondlu dobrze wymieszać sok z cytryn, cukier, jajka i żółtka, skrobię kukurydzianą i drobną sól morską. Podgrzewać na średnim ogniu, aż do wrzenia i zagęszczenia, 2-5 minut. Upewnić się, że mieszanina zawrze i będzie się gotowała przez ok. 30 sekund, maks. minutę (musi lekko zgęstnieć, ale nie zważyć). Zdjąć z ognia i wrzucić do garnka masło, wlać oliwę oraz skórkę z cytryny i połączyć w jednolitą masę, ubijając rózgą.

Gdy kruche ciasto będzie gotowe, wyjąć je z piekarnika i ostrożnie wlać krem cytrynowy, wyrównać szpatułką i wstawić do piekarnika. Piec do momentu, gdy krem stężeje, jeszcze 10-15 minut. Pozostawić do ostygnięcia, a następnie schłodzić w lodówce przed pocięciem na nieduże kawałki.

Przed podaniem oprószyć cukrem pudrem i grubą solą morską.

[dzis-po-raz-pierwszy]

Dziś po raz pierwszy przyniosłam do domu  florystyczne cuda na papierze. To mój najpiękniejszy nabytek z Po-Dzielni, która wcale nie tylko ubraniami stoi. 

Dwa zestawy roślinnych pocztówek zostały wydane w 1965 i 1967 roku przez Biuro Wydawnicze „Ruch” w Warszawie. Flora Puszczy Białowieskiej i Rośliny Ozdobne. No i jeszcze te wolne ptaki, odmieńcy z południa - czyli obrazki cytryn, pomarańczy, daktyli, oliwek, bananów. Razem 59 pocztówek.

Wzruszają podpisy na niektórych kartkach - widać, że ktoś z najwyższą starannością tkał nazwy gatunkowe, najpierw na brudno ołówkiem, z liniami pomocniczymi, by litery były równe, a potem mazakiem na czysto. Nazwy, które mogłyby oznaczać egzotyczne choroby albo drinki, ewentualnie imiona drag queen: „KAPTURNICA DRUMMONDA”, „DYPTAM JESIONOLISTNY”, „DARLINGTONIA KALIFORNIJSKA”, „HELIAMFORA ZWISŁA” (!). 

Po co ktoś podpisywał je odręcznie, skoro na rewersie umieszczono małym drukiem nazwę gatunkową po polsku i po łacinie? Może z powodu słabego wzroku? Albo to były dla kogoś karteczki edukacyjne i w ramach ćwiczeń powtórzenie nazwy pomagało ją utrwalić? Albo ktoś zachwycał się tymi kartkami i zależało mu na osobistym wkładzie-w-rzecz, na zostawieniu swojego śladu w przedmiocie. Ile z tych gatunków ten ktoś widział na żywo? Jak kartki trafiły do Po-Dzielni? 

Na wielu z nich zostały maleńkie ślady po szpilkach, a więc obrazki wisiały na jakiejś ścianie. Ktoś patrzył na nie (nawet pół wieku temu) i może wyobrażał sobie w swojej kuchni te egzotyczne owoce, których nigdy nie smakował. W polskim bloku (i nie-bloku) w czasach słusznie minionych na pewno emocje wywoływała cytrynowa gałązka. Zresztą do dziś wywołuje - gdy na nią patrzę teraz, przypominam sobie letnie, włoskie powietrze i te cytryny na drzewku, w słońcu... i nagle znowu wierzę, że lato przyjdzie.

[trzecia-slawa]

Nie wiem czy próbować udawać, że cię nie widzę, czy ubrać i zacząć wychodzić.

[witeksphotosofnature]

Plants I’ve met in Italy from Monte Cassino hill to the south of the big italian shoe.

[dobrysennikk]

Cytryna - właściwości lecznicze

Cytryna należy do roślin z rodziny cytrusowych. Występuje w różnych odmianach, które mają różny kształt i wielkość. W okresie średniowiecza

[zyciestolicy]

Nielegalny imigrant chciał do Francji trafił na Podlasie

Nielegalny imigrant chciał do Francji trafił na Podlasie

22-letni nielegalny imigrant z Afganistanu zatrzymany został w Sztabinie (Podlaskie). Okazało się, że w naczepie ciężarówki na macedońskich numerach rejestracyjnych, w której się ukrył, podróżował z Serbii. Chciał dostać się do Francji, ale ładunek jechał na Litwę. W ciężarówce jechał za wschodnią granicę transport cytryn. Gdy kierowca zatrzymał się na parkingu przy stacji benzynowej w Sztabinie…

View On WordPress

[figandrosemary]

Cytrynowe Spaghetti Aglio e Olio

Wywodzące się z Neapolu Spaghetti Aglio e Olio zachwyca swoją prostotą i wykwintnością zarazem i nie bez powodu funkcjonuje ono w świadomości kulinarnej jako jeden z symboli kuchni włoskiej. Przepis na to pięknie proste danie po raz pierwszy pojawił się w książce kucharskiej Guido Cavalcantiego Cucina Teorico Pratica z 1837 roku i powstał najprawdopodobniej jako skromna wersja linguine z małżami. Cavalcanti proponował użycie makaronu vermicellini, który przypomina nitki spaghetti, lecz jest cieńszy. W latach 60. XX wieku słynna neapolitańska szefowa kuchni Jeanne Carola Francesconi rozpowszechniła użycie w tym daniu makaronu linguine, czyli spłaszczonego spaghetti. Dziś Aglio e Olio najczęściej przygotowuje się, używając makaronu spaghetti, chociaż wpływ pani Francesconi widać nadal w wielu nowoczesnych przepisach.

Jak mówi Robert Makłowicz, Aglio e Olio to minimum składników i maksimum efektu. Ja jednak nie byłabym sobą, jeśli nie przetworzyłabym tego klasycznego dania na swój sposób. Twistem w moim Aglio e Olio jest dodatek skórki oraz soku z cytryny. Dzięki temu jest ono o wiele ciekawsze i orzeźwiające. Warto jednak pamiętać o pewnych zasadach, które zagwarantują, że ochom i achom nad tym daniem nie będzie końca.

Przygotowując każdy włoski makaron, należy wybierać tylko i wyłącznie ten z pszenicy durum, najszlachetniejszego surowca do produkcji pasty. Pomijając kwestie dietetyczne, makaron z pszenicy durum jest twardszy, o wiele bardziej sprężysty i wchodzi w doskonałą symbiozę z wszelkimi sosami w przeciwieństwie do makaronu z pszenicy zwykłej, który ma bladą barwę i po ugotowaniu jest kleisty i po prostu niesmaczny.

Woda, w której gotujemy makaron też nie jest tu bez znaczenia. Włosi bardzo często dodają jej do sosów, ponieważ dzięki skrobi, która wytrąca się z makaronu w trakcie gotowania, woda ta sprawia, że są one bardziej kremowe. Dodana do oliwy w Aglio e Olio nadaje pewnej głębi i sprawia, że z pozoru tak prosty sos okazuje się czymś tak ciekawym. Ważne też jest, aby wodę tę dobrze posolić - Włosi mówią, iż powinna być ona słona jak morze.

Kluczowym elementem Aglio e Olio jest oczywiście czosnek. Ja kroję go w cienkie plasterki i uważam, że w takiej formie smakuje w tym daniu najlepiej. Trzeba tutaj jednak pamiętać, aby oliwę tylko podgrzewać na małym ogniu. Inaczej czosnek spali się i nada makaronowi nieprzyjemnego posmaku gorzkiej spalenizny. Jeśli widzisz, że oliwa za bardzo bulgocze, a czosnek zbyt szybko się rumieni - zmniejsz ogień jeszcze bardziej. Czosnek powinien skarmelizować się w tej oliwie, nie sprażyć.

Cytrynowe Spaghetti Aglio e Olio 

(3-4 porcje)

500 g makaronu spaghetti 

3/4 szklanki oliwy

3-4 ząbki czosnku

1 duża cytryna

suszona papryczka peperoncino (można zastąpić papryczką chilli)

sól

grana padano - kilka garści startego sera

natka pietruszki

Cytrynę parzę za pomocą wrzątku, a następnie ocieram z niej skórkę i wyciskam sok z obu połówek.

Czosnek obieram i kroję na cienkie plasterki.

Makaron gotuję w dobrze posolonej wodzie.

Na patelnię wlewam oliwę, dodaję czosnek, startą skórkę cytryny i papryczkę peperoncino (ja dodaję łyżeczkę do herbaty i moje spaghetti jest wówczas dosyć ostre). Podgrzewam na małym gazie, tak aby oliwa powoli i delikatnie się gotowała, a czosnek i skórka cytryny nie spaliły się. Tuż przed przełożeniem makaronu na patelnię dolewam sok z cytryny.

Po około 10-12 minutach, kiedy spaghetti jest al dente przerzucam ja za pomocą szczypiec do makaronu z garnka, w którym się gotowało, na patelnię z oliwą. Ta woda, którą przenoszę wraz z makaronem na patelnię, sprawi, że całość nabierze kremowej tekstury, która otuli każdą nitkę makaronu.

Mieszam dokładnie i pozwalam, aby makaron doszedł jeszcze na tej patelnie, dlatego smażę całość jeszcze przez 2-3 minuty, dolewając 1 łyżkę wazową wody, w której gotował się makaron.

Spaghetti przekładam na talerze, posypuję grana padano i posiekaną natką pietruszki. Ciężko jest nie wrócić po dokładkę.

Giovanna Garzoni (1600-1670), której dwie cytrynowe martwe natury splatają się z moim przepisem, to pochodząca z Italii artystka doby baroku. Doceniana i bardzo popularna za życia, dziś niestety zapomniana. Być może gdyby była mężczyzną, jej nazwisko zachowałoby renomę sprzed czterech wieków. Garzoni była malarką jedyną w swoim rodzaju. Jako nieliczna z kobiet w tamtych czasach otrzymała bogate wykształcenie oraz odbywała częste podróże, także zagraniczne, dzięki czemu nieustannie poszerzała swoje horyzonty i poznawała coraz to nowych artystów, którzy niewątpliwie mieli wpływ na wykształcenie się jej unikalnego stylu. W swoich lekkich, przyjemnych dla oka martwych naturach często umieszczała owady, w figlarny sposób uwidaczniając swoją obecność. Garzoni zafascynowała była także kaligrafią, a do swoich potencjalnych klientów lubiła wysyłać ,,próbki’’, w których przepiękne litery ozdobione były naturalistycznymi rysunkami ptaków, kwiatów i owadów (klik).