Zo “vèr” kan ik gaan..
In augustus 2016 was ik op vakantie naar Canada. Alhoewel, ik kan het niet echt vakantie noemen: ik heb daar heel weinig kunnen ontspannen.. Een vriendin van mij was destijds zwanger van haar allereerste kind. Dit jaar zal haar dochter 2 jaar oud worden. Tijd vliegt. Ik had 4 weken van tevoren mijn vakantie geboekt, zonder lang na te denken. Want ik had mijn vriendin zelf ook 6 jaar niet meer gezien.
Dus, ik had mijn vakantie ook nauwelijks gepland. Ik had alleen wat kleren, toiletartikelen en cadeaus voor de familie meegenomen.
Toen ik eenmaal in Canada geland was, merkte ik al gauw dat het batterijpercentage van mijn telefoon heel laag was. Op het vliegveld kon ik nog gebruik maken van WiFi, maar eenmaal buiten kon ik met niemand communiceren. Gelukkig had ik een hotel geboekt die een pendelbus aanbood van het vliegveld naar het hotel. Toen ik mijn telefoon wilde opladen, zag ik dat Canada natuurlijk andere soort stopcontacten heeft dan de Nederlandse. Ik werd zo kwaad op mezelf, maar tegelijkertijd kon ik er wel om lachen. “Heb ik weer.” Zover ik mij nog kon herinneren had ik op dat moment nog maar 52% batterijpercentage. Zelfs het hotel had geen losse adapter om aan mij uit te lenen. Toen ik mijn vriendin opbelde dat ik gearriveerd was gaf ik haar aan dat ik met het openbaar vervoer zou komen. Ik moest 3 keer overstappen en bij elkaar 2 uur reizen van Toronto naar Brampton. Zonder internet, met een telefoon waar ik bijna niets aan had. Toen ik eindelijk aankwam in de wijk van mijn vriendin, kon ik haar net nog bellen om te vertellen dat ik haar huis niet kon vinden. Het moment dat ik een stap in haar huis had gezet viel mijn telefoon uit. Het eerste wat ik vroeg was of ze een Canadees adapter voor mij had.
Op de eerste dag van mijn “vakantie”. In een wildvreemd land. Het was leuk. Het was in ieder geval een reis om nooit meer te vergeten.