#ditar

[ushtari]

1774 like ne foto. Asnje ndjekes ne jete.

[nunushi]

"...sidoqoftë ekzistonte një tunel,në skishte tjetër,i errët dhe vetmitar,tuneli im."

♥

[ushtari]

Ka vite qe nuk shkoj te panairi librit. Kete here do shkoj me patjeter. Duhet te ble ate librin e Ermal Mamaqit qe te filloj te besoj te vetja.

[ushtari]

Njerezit jane xheloze. Edhe ai me te cilin ti ke kaluar gjithe diten.

[ushtari]

Tani.

Tani nuk dua asgjë. Asgjë. As dashuri nuk dua! Dua vetëm muzikë.

[ushtari]

Nuk kam frikë të vdes...

Nuk kam frikë  të  vdes. Kam frikë  se po të  vdes do të  më  varrosin në  vendin e gabuar. Mjaft po vuaj këtu. Një  i huaj mes të  huajve. Më  tmerron ideja që  do të  më  groposin në  një  varrezë  ku do të  jem përsëri i huaj. Une dua të  rri me njerëzit e mi. Me të vdekurit e mi. Të  bej muhabet me ta hapur. Të  dëgjoj muzikën e tyre. Muzikën time. Të  dashuroj të vdekurat e varrezës time. 

Nuk dua të vuaj përsëri vetminë që vjen nga të mos marrit vesh. Sikur të më groposin në një varrezë ku nuk përkas, është njesoj sikur të më dërgojnë në ferr. Ndaj kam frikë . 

[ushtari]

Faqet i janë  djegur nga lotët. Sytë  i kullojnë  dhimbje. Dhimbje që  ia shton deshirën për të  jetuar. Që  të  vuajë.

Kundër botës. Shpirt I mirë. I fortë. I gjallë. Që  zgjedhë  të  vuajë. Të  mos e bëj të  keqen. Të mos njolloset.

Kjo ftyrë  e zhuritur gruaje ma rrëmben zemrën. 

...

[ushtari]

Dje vdiqa.

Krevati po më ngushtohej. Nga të dy krahët. Kokën e ndieja shumë  të  rendë. Si një  gjyle topi. Mezi po mbushesha me ajër. Shpina ndjeu vrazhdësinë  e dyshekut, a thua sikur isha nën zhavorr.

Shtrëngimi u bë  i padurueshëm. Akoma më  e padurueshme u bë  era. Mbytëse si e një  varri. Nuk kam qënë  ndonjëherë  i varrosur, por ajo ishte erë  varri.

E ndjeva që  kisha vdekur. Kjo ishte era e kufomës time. Nuk qe erë  e ligë , por qe mbytëse. Kjo e bente atë  më  të  padurueshme. Edhe se gjithfarë  aromash të  këqija.

E tërhoqa kufomën zvarre. E ngrita në  këmbë . E ngjalla.