#ecstasis

[haverwood]

Ecstasis Toshio Matsumoto Japan, 1969

[mega-wad]

Toshio Matsumoto

[epideixis]

It becomes immediately evident how sharply the dualism between the euphoric and the dysphoric mode is marked in [the older Critical Theory]. Yet… one may only speak about the dysphoric mode, while the euphoric mode presents a secret that is to be stringently guarded. What further distinguishes Critical Theory from its counterparts in late antiquity is its affinity to the modern ‘state of the world’ and to an understanding of Being that no longer needs or tolerates the opposition between the world and the world beyond. If, according to Adorno, the world is nevertheless not everything that is the case, then this is so from a neo-ontological ground: because even its 'unrealized possibilities’ belong to his concept of the world. The world itself, and only it, is the site of euphorias in which, should it be possible, the total transfiguration of all things, their shining in the light of justice, comes to pass. Critique is already the anticipatory sheen of this light.

Peter Sloterdijk. ‘What Is Solidarity with Metaphysics at the Moment of Its Fall? in Not Saved: Essays after Heidegger. Polity (2017). 158

[hermitthrush]

Harassed by the body's overwhelming weight, the soul is in captivity unless philosophy comes to its rescue, bidding it breathe more freely in the contemplation of nature, releasing it from earthly into heavenly surroundings.  This to the soul means freedom, the ability to wander far and free; it steals away for a while from the prison in which it is confined and has its strength renewed in the world above.

Seneca, Letters from a Stoic, (~65 A.D.) | Campbell translation, Letter LXV.

[stories-from-pantermos]

Έκσταση

1η Σεπτεμβρίου, ξανά. Ανοίγω την αγκαλιά μου. Σε αυτήν την τόσο ξεχωριστή για εμένα ημέρα του χρόνου. Όχι, ούτε γεννήθηκα σαν σήμερα ούτε γιορτάζω το όνομά μου, αν και η ονομαστική μου εορτή πέφτει όντως αυτόν τον μήνα. Κάτι είναι που με συντονίζει βαθιά με αυτήν την ημέρα. Υπάρχουν, σίγουρα, οι φαινομενικοί λόγοι με τους οποίους συνδέομαι, όπως ότι όντως η γιορτή του Τιμίου Σταυρού είναι μέσα στον Σεπτέμβριο και το γεγονός ότι σήμερα θεωρείται η πρώτη μέρα του χρόνου για την εκκλησία (και όντως πάντα την νιώθω κι εγώ ως προσωπική Πρωτοχρονιά). Αλλά υπάρχουν και βαθύτεροι που δεν έχω εξερευνήσει.

Το ξημέρωμά της με βρήκε σε ένα θρακιώτικο αντάμωμα. Με τσαμπούνες και νταούλια να συνδέουν όλο τον κόσμο που μαζεύτηκε. Το πλήθος να σηκώνεται και να χορεύει μέσα στη ζάλη του οίνου και της μουσικής που μοιάζει να έρχεται από απύθμενα βάθη χρόνου. Μέσα στα όργανα αντηχούν οι αντίλαλοι από τις πηγές του Αχέροντα. Ο Απόλλωνας στέκεται με τη λύρα του πάνω από τα κεφάλια των μουσικών και τους ραίνει με νότες και φως. Οι άνθρωποι δένονται με τα χέρια και τις ζώνες και σέρνουν τον χορό όλοι μαζί σαν ένα σώμα. Δεν ξεχωρίζεις πλέον άντρες, γυναίκες και παιδιά. Όλοι γίνονται μια μορφή. Ένα πανανθρώπινο και θεϊκό σύμβολο συνάμα. Όλα περνούν σε μια άλλη διάσταση. Στην έκσταση: την κατάσταση κατά την οποία το πνεύμα αποχωρίζεται πλήρως από τον κόσμο των αισθήσεων και έτσι επικοινωνεί άμεσα και ταυτίζεται με τον Θεό (σύμφωνα με την πρώτη ερμηνεία του λεξικού).

Μέσα σε αυτήν την κατάσταση βλέπεις τα όρια να απαλείφονται και να δημιουργούνται νέοι δεσμοί. Βλέπεις την ολότητα του σύμπαντος μπροστά σου. Βλέπεις το ένα και αδιαίρετο της ανθρώπινης ύπαρξης. Κι όλα αυτά εχθές, όντως, μόνο τα έβλεπα. Δεν σηκώθηκα να χορέψω. Ήμουν εκεί, άκουγα και παρατηρούσα. Πώς αλλάζει έτσι όμορφα ο κόσμος όταν θέλει. Πώς αφήνονται οι ψυχές χωρίς να θέλουν στη συνουσία και τη μετουσία. Πώς αναβλύζει εκ των έσω η δύναμη του Θεού!

Ένα κουβάρι νήματος είμαστε που ήρθε κάποτε ένα χέρι και μας ξετύλιξε και απλωθήκαμε σε όλη τη Γη. Συνδεδεμένοι από την αρχή ως το τέλος, για να πιαστούμε χέρι χέρι ο πρώτος με τον τελευταίο του χορού, να γίνουμε κύκλος και να συμβολίζουμε το άπειρο. Το δίχως αρχή και τέλος. Το άχρονο.

Να τι με συντονίζει τελικά με αυτήν τη μέρα. Ό,τι και με την υπόλοιπη ζωή. Ο Θεός. Ο Θεός που έρχεται να εκφραστεί μέσα από τον άνθρωπο και αυτό συμβαίνει μόνο όταν ο άνθρωπος αφήνεται. Από τη ροή του χορού και της μουσικής μέχρι τη ροή της ίδιας του της ζωής.

Κι αυτό ισχύει για κάθε μέρα, κάθε χρόνου, ανά τους αιώνες των αιώνων. Απλά εγώ χρειάζομαι κι αυτό το σύμβολο. Της 1ης Σεπτεμβρίου. Για να θυμάμαι. Να μην ξεχνάω τη σύνδεση με τους πάντες και τα πάντα. Να μην ξεχνάω τη σύνδεση με τον Θεό. Γιατί τις φορές που τον ξέχασα, κάηκα. Και μόνο η 1η Σεπτεμβρίου μπορεί να μου θυμίζει πού βρίσκεται η πηγή να ξεδιψάσω και να σβήσω τη φωτιά μου.

Καλό Σεπτέμβρη.

[haverwood]

Ecstasis Toshio Matsumoto Japan, 1969

[ozu-teapot]

Ecstasis (Short) | Toshio Matsumoto | 1969

Toshio Matsumoto’s short film, part of which originally appears in Funeral Parade of Roses and features Pîtâ, Toyosaburo Uchiyama, and Hans Bellmer’s La Poupée...