Rituelen
Tradities moeten er zijn. En dus zitten we op nieuwjaarsochtend samen wakker te worden voor het nieuwjaarsconcert. Eten we nadien gourmet en worden de nieuwjaarsbrieven voorgelezen. Waarna we op weg gaan om hetzelfde nog eens bij de grootouders over te doen. Zo gaat het elk jaar. Zo dus ook gisteren. Alleen werden we toen onderweg als in een flits verrast door onverwacht politieblauw. Erachter lag een kleine, grijze Peugeot in de kant. Uit de bocht gegaan. Op de eerste dag van het jaar. Hoe zielig, dacht ik – hoewel ik op een ander moment de ontredderde chauffeur vast evengoed had benijd, om zoveel avontuur op een dag die normaal vergeven is van de saaie routine. Alleen was het gisteren toch vooral de omgekeerde gedachte die door m’n hoofd speelde. Want toegegeven, die onverwachte ervaring is vast de enige die na verloop van tijd nog in je herinneringen blijft plakken – alles wat normale 1-januari-routine is, lijkt zichzelf jaar na jaar voortdurend te overschrijven. Maar toch schuilt er ook een zekere waarde in het ritueel van altijd weer alles op dezelfde manier te doen. Zo betrapte ik mezelf erop tijdens deze vakantiedagen – die dan zogezegd dienen om de routine van elke dag te doorbreken – er stiekem ook plezier uit te halen een soort van nieuwe miniroutines te installeren. Wachten om uit bed te komen bijvoorbeeld tot mijn trouwe telefoon om 8.50 uur stipt zoemt om mij erop te wijzen dat het verlof is. Of elke dag af te sluiten met een aflevering van onze nieuwste crush op Netflix. Of een heus ritueel te maken van die eerste januari dus. Want wat gebeurt er als we samen in pyjama op de tonen van Willem Tell door de living marcheren, kleine vingertjes verbranden door te snel vleesjes te willen omdraaien of elkaar nieuwjaarswensen in te souffleren? Is dat niet gewoon een manier om aan te geven hoe belangrijk we elkaar vinden? Zonder het echt uit te spreken. Zonder het echt te vertellen. Show, don’t tell als het ware. Alleen dan zonder het ook echt voor te tonen. Gewoon door samen het ritueel te ondergaan …
Tradities moeten er zijn dus. Om zonder woorden waarden door te geven. Of is dat nu ook weer te kort door de bocht?