Tegenwoordig vinden ze de jeugd soms te ambitieus, we zijn zelfs overgekwalificeerd. Dat zulke woorden bestaan, vind ik doodzonde. We zijn opgevoed met de gedachte dat alles kan. Wat je wil, daar moet je voor vechten. Gaan, gaan gaan. Er zijn geen lijnen, er is geen afgebakend terrein. Er is een grote vlakte. Tussen alle keuzestress moeten we wel presteren. Niet alleen op het werk, we moeten er fit en gezond bij lopen, scoren in de sportclub, een tof en betrouwbaar lief vinden, alle feesten afstruinen, zo veel mogelijk volgers op Twitter en Instagram verzamelen, en likes op Facebook, een Pinterest-waardig huis hebben en vierentwintig uur, zeven dag op zeven, bereikbaar zijn, op tijd de vuilniszakken buitenzetten, maar ook weer niet vroeg, want dan krijg je een GAS-boete. onze buik moet plat en strak zijn, die moeten we dan ook nog eens zo elegant mogelijk Instagram posten, maar we eten ook hamburgers als zot. In mijn wereld is dat niet logisch, maar in 2015 blijkbaar wel. Streven naar perfectie op elk vlak. En vooral: de schijn ophouden.
Eva Daeleman - Factor 25