wie en Wind
Du bisch cho wie en Wind, wo i i mim Läbe nöd gmerkt ha, bis er mi verla het.
I ha nüt gsuecht, nüt gwollt – und doch bisch du langsam meh worde.
Schritt für Schritt. Still...
Und i ha gmerkt, wie gern i di ha.
Und jetzt, wo du nüm meh do bisch, bliibt öppis zrugg, wo i nöd ganz verstah.
Kei Streit. Kei Wort. Eifach liis.
Und genau das tuet am meischte weh

















