#haka-haka

[idiosinkratiko]

Alak at Ikaw

Sa bawat pagkakataon na tayo ay magkasama, magkaharap, magkausap ng tulad nito, walang pinagkaiba sa tuwing nag-iinuman tayo.

Yung tagpo nating maayos at masaya sa simula ng umaga na nauuwi sa away pagsapit ng gabi. O yung malungkot na humahantong sa mas lalong malungkot, yung tipong iiyak at maglulupasay. At maghihiwalay.

Maghihiwalay ng kulang at nakatunganga. Minsan nama'y pagod pero umuuwing nakatawa.

Baliw bawat eksena.

Para ka din kasing alak.

Kelangan timplahin ng maayos para swak. Pag nasobrahan, matapang. Pag napadami ng yelo, malamig at matabang. Pag sagana sa chaser, matamis. Kaya kelangan tama ang halo, pramis.

May tagpo kang maalaga, iniaabot mo pa sakin ang baso. Meron din malambing, kapag inilalapit mo ang pulutan, at kapag nanghingi ako ng kwento, agad mong pinagbibigyan. Gusto ko yung mga tagpong nakasandal ka sa balikat ko, habang nakikinig sa banda. Pati yung pumapayag ka na hawakan ko ang kamay mo sa ilalim ng lamesa.

May tagpo kang ding puro pagdududa, na para bang dinadaya ko ang tagay mo. Badtrip yung tagpong di ka kikibo. At pag di ka pinansin, daig mo pa ang lango. May amats ka, may amats din ako pero parang kasalanan ko ang kalasingan nating pareho.

Pero sabi nga ni Chito, "Tama na yan, inuman na." Hayaan na lang nating hugasan ng alak ang bawat bahid ng masasakit na salitang binitiwan, sumugat, tumatak at siguradong mag pepeklat.

Lalanguyin natin ang gabi sa isang dosenang bote ng alak.

At alam ko na kahit gaano ako kalasing pag natapos na, pag gising ko bukas, sigurado akong mahal pa din kita.

-The Idiosyncratic Copyright 2018 All rights reserved

[idiosinkratiko]

Shooting Star

You sneaked in the middle of a dark and sorrowful night, when clouds of pain and doubts loom my sky. Like a phantom of light, a shooting star that brought a thousand degree fire. You drove all the shadows on my wall away, along with the monsters that are under my bed. You are the shooting star of hope. Of faith. Of love. Of love. That carried me through every moonless night. That keeps me going. But all stars fade. And you left me in the middle of a dark and sorrowful night, when clouds of pain and doubts loom my sky. And I have to live with the shadows on my wall and the monsters under my bed, in pain and sadness. -The Idiosyncratic All rights reserved. Copyright 2018

[idiosinkratiko]

Black

When you turn off the lights, When all that's left are doubts Sadness starting to crawl From the shadows to your eyes. All you see is black. But black is what you are. From your eyes to your hair. To the darkness you're in And even in the morning after. Let me be there. And watch how our silhouette Forms the shape of the night Dancing with easy stealth. We will surrender to the dark And let it cover our worlds. Let it keep our secrets And hide within its walls. I will be with you every night. Black is what we'll see. And that is we are. -The Idiosyncratic Copyright 2015. All rights reserved.

[idiosinkratiko]

For writers are dreamers

We often ask if we are holding the pen or is the pen holding our hands, or is it not really a blank paper but an epic already told just waiting for our thoughts to expose those hidden words.

We often wonder if things really happen for a reason or are they the children of a writers deepest imagination, For dejavus happen as they do not, but is still recollections.

We dream, and dreaming is what most of us are good at and we can see and feel whats out there in the farthest stars and hear what the tiniest organisms shout, and hold them closely to our heart,

For writers are dreamers while awake, while asleep while speaking, while walking while stargazing and while making the pen weep.

-The Idiosyncratic Copyright 2015. All rights reserved.

[idiosinkratiko]

Siklo ng Alaala

Sa bawat pagsikat ng araw ay bumubuo tayo ng mga bagong sandali na magiging piraso ng ating kasaysayan. Ang iba ay sadya, at ang iba naman ay bunga nang paglalaro ng tadhana. May mga inaasahan at meron din namang pinaka iiwasan. May mga pagkakataong agad na nabubura sa isipan at mayroon din namang tumatatak sa kaibuturan. May maaring panghawakan at mayroon din pilit nang binibitiwan. Sa bawat paglubog ng araw, tinatangay ng hangin ang mga masasaya at malulungkot na pangyayari patungo sa imbakan ng mga alaala. Mga alaalang hindi  na akma sa kasalukuyan. Mga alaalang maaring balikan pag dating ng panahon o tuluyan ng kalilimutan. Tulad ng unang pagsakay ng bisikleta, o nung unang pagkakataon na makakita ng tren. Noong pagsalanta ng nakaraang bagyo. At noong unang natikman ang tamis ng halik. Dito tayo mapupunta balang araw, Sa imbakan ng mga alaala. Mga sandali sa pagitan ng pagsikat at paglubog ng araw. Dito ay maari tayong dumapo sa gunita ng bukas. O tuluyan ng mabaon sa nilimot na kahapon. -The Idiosyncratic Copyright 2014. All rights reserved.

[idiosinkratiko]

Beige and Stars

It was one beige Saturday when we first met. Yes, we met on that one beige Saturday. As beige as my then baseball cap, And as beige as the stripes in your shoes. We belong with the beige tiles on the floor. The air was humid like it always does. Yes, it is always humid during this season. You acted cool and I acted hot. I found you defying the weather cool. And you said that me obliging with it hot. The movie that we first saw, I didn't understand. I know that we both didn't understand that first movie. Who cares because you're busy knowing me. And I love how you search my every inch. It connected, and that is what we understood. The first day, you sang and I danced. I danced and you sang that very first day. The symphony you made, I love to the core. To your core, I danced like never before. Noone else knows, but I love how the art formed. Since then, I started writing stories of stars. Those stories of stars that I've written since then. Beige, cap, shoes, movie, sing, dance, core, art, and stars. We used to think that we were just counting stars.  Until we realized that we are now counting years.  -The Idiosyncratic Copyright 2014. All rights reserved.

[idiosinkratiko]

Ang Huling Sulatin Para Sa Kanya

Simula na ng tag-init. Mahapdi sa balat ang sinag ng araw at idagdag pa ang mga bumabagabag sa kalooban. Malaking tulong ang pagpasok niya sa simbahan kanina. At lalong nabawasan ang bigat nang dahil sa masarap na halu-halong kinain niya. Buti na lang at may nabibiling pansamantalang ligaya. Habang nakasakay sa bus, inalala niya sa huling pagkakataon ang isang bagay na dapat na niyang wakasan.  Masaya sila noon. Batid man nilang mali ang ginagawa nila, hindi nila maiwasang mahalin ang isa't-isa. Ang alam nila, hindi maling magmahal. Mayroon lamang maling mga pagkakataon. Hanggang sa dumating sa puntong nagkamali siya at kinailangan nang putulin ang kaligayahan. Pero ayaw niyang mawala ang ugnayan kaya't sa pangalawang pagkakataon, mas pinili niyang gawin ang bawal. Paano mo nga naman pipigilan ang isang bagay na nagbibigay sayo ng kakaibang saya. Pero napansin niyang maraming bagay na ang nag-iba. Naguluhan ang damdamin niyang ang tanging hangad lang ay ang makasama ang taong iyon. Nagsimula siyang balewalain, hindi pansinin, at alisan ng halaga. Kahit masakit, kinumbinsi niya ang sarili niya na ganun na lang din ang gawin. Piliting umiwas na lang para maisalba pa ang natitirang bagay na mahalaga sa kanya. Ang kanyang puso. Tinatagan niya ang kanyang loob at tinigasan ang kanyang puso. Gusto niyang iparamdam doon sa taong mahal niya na kaya din niya ang mga bagay na ginagawa nito. At nagpatuloy sila sa ganoong tagpo. Habang tumatagal ay lalo nang nagiging bato ang puso niya. Hindi niya alam na sa loob nito ay naroon pang rin ang isang tinig na binibigkas ang pangalan ng taong mahal niya. Nakakapit. Lumalaban. Sa wakas, narinig niya din ang tinig na namamaos na sa kasisigaw. Dahan-dahan niyang binuksan ang puso niya para kapain ang damdaming nagnanais na makalaya. Sinubukan niyang katukin ang puso ng mahal niya upang alamin kung mayroon din bang tinig na nakakulong sa loob nito. Tahimik. Kabaligtaran sa ipinapakita nito sa kanyang ingay at saya. Pinilit niyang silipin ang kaibuturan, pero wala na talaga. At doon niya nalaman na wala na ang kaparehas ng tinig na nasa loob ng puso niya. Masakit. Masakit tanggapin ang katotohanan. Gusto niyang magwala at manakit. Pero alam niyang walang patutunguhan. Dahil hindi na maibabalik ang isang bagay na matagal nang wala. Alam niya ang dapat niyang gawin. Nalaman niya ito doon sa simbahan. Kayang palayain ng katotohanan ang tinig na nakakulong sa puso niya. Sinabi niya dito ang totoo. Nabuksan ang puso niya at tuluyan nang lumipad paalis ang tinig. Dasal niya na sana makahanap ng bagong tahanan ang tinig na galing sa puso niya. Sa puso ng isang taong totoong magmahal. Sa puso ng taong hindi takot sa katotohanan. Ng isang taong maaalagaan ang tinig nang higit pa sa kaya niyang ibigay. Napasandal sa balikat niya ang ulo ng katabing natutulog sa bus at napukaw na ang ala-ala. Bumaba na siya at ngumiti. Paalam tinig. At masaya na siyang lumakad patungo sa sakayan ng traysikel na maghahatid sa kanya pauwi.

[idiosinkratiko]

This Summer Night

Warm sand and salty breeze waves gently crash on our feet, forgetting the prints we left behind. And the moon stares as if telling the water to stay calm. I can't when we joined hands. Who would want to end a night like this? A night where no other soul exists. When the shore, the stars, and the world is ours. Where perfect and you become one. This summer night and the serene moonlight. Yes, this summer night.

-The Idiosyncratic Copyright 2013. All rights reserved.