Ze stonden er weer in Leuven, de handtekeningenjagers. Gelukkig was ik vroeg en was hun fuik nog maar net geïnstalleerd. Er zaten nog gaten in, ik ben er kunnen doorglippen. Oef! Tegen dierenproeven. Gewoon een handtekening mijnheer, want hoe kun je nu voor dierenproeven zijn? Ik hoor het ze zeggen in mijn hoofd, want ik heb ze natuurlijk de kans niet gegeven. Ja, hoe kan je nu voor dierenproeven zijn? Ik ben niet voor dierenproeven, maar ik ben nog veel hard tegen gratuite petities. Dus als mijn aandacht zou verslappen en zo'n activist mij toch bij de kraag zou grijpen, dan zou ik hem vriendelijk bedanken. En als ze me zouden vragen waarom zou ik het uitleggen ook. Maar ze vragen het mij niet, dus leg ik het hier uit. Ongevraagd. Om te beginnen vind ik een petitie een achterhaalde vorm van actie voeren. Het is zo'n beetje het lagere school niveau. Ja, we willen allemaal een nieuwe turnzaal, en die zal er komen ook, maar als we de leerlingen mee inschakelen dan zijn ze betrokken. En betrokkenheid is goed, want binnenkort zijn het pubers en kan hun niks nog schelen, dus doe het maar even zo. Normen en waarden weet u wel, en ook opvoeding dinges. Maar als serieuze activist is een petitie een zeer inspiratieloze vorm van actie voeren. Je moet proberen te zorgen dat je doel op één of andere agenda komt te staan, en daar zijn 1000 manieren voor. Het verhaaltje van "zoveel honderden mensen vinden het ook belangrijk, kijk maar" is dan eigenlijk maar een trieste keuze. Daarnaast is een petitie niet eerlijk. Je vraagt mensen zich voor of tegen iets uit te spreken, zwart-wit, op een manier waarop ze eigenlijk niet kunnen weigeren zonder hun een mini-stigmaatje te geven. Want natuurlijk zijn we allemaal tegen dierenproeven, tegen kinderkanker, tegen kernrampen, voor meer groen, voor speelruimte voor onze kinderen en tegen minder belastingen. Maar wat ben je daar mee .. Make in happen! Aansluitend zijn de mensen dus ook totaal niet geïnformeerd, op de informatie na die een activist te vertellen heeft. Ik heb zo'n donkerbruin vermoeden dat die informatie niet altijd super objectief is. En daarbij, mag een mens nu nog eens rustig winkelen zonder om de 5 meter geëngageerd te moeten zijn? Het is weekend voor iedereen hè. Als je dan toch mensen achter je wilt scharen, een lijst men namen wilt verzamelen, doe het dan online. Daar ontbreekt dat stigmatiserende effect dus kan je er op aan dat de mensen die daar tekenen harder betrokken zijn. Bovendien hebben ze de tijd en de mogelijkheid om zich beter te informeren, en kan je ze zelfs inschakelen in je verhaal. Maar bottem-line: er zijn betere manieren. Een dag heeft maar 24 uur. De tijd verscheten aan mensen te ambeteren komt nooit meer terug en had ook gebruikt kunnen worden om zinvolle dingen te doen.