#highlights22

[dookan]

highlights: aralık '22

sanırım 2022 asla bitmeyecek ve sonsuza kadar 2022 yılında mahsur kalacağız.

askerlik dönüşü istanbul'a geldiğim gün bile tüm yorgunluğuma rağmen uyumadan gittiğim kitap fuarına bu sene özellikle gitmedim. akıl sağlığımı stabil tutmam için anıları tetikleyen her mekândan mümkün olduğunca uzak durmam gerekiyor.

babam yaklaşık 10 gündür istanbul'da ve bende kaldığı için işim olmasa 7/24 beraber vakit geçirmek durumunda kalacağız. ilk sabah çıkarken evde olduğunu unutup kapıyı üstüne kilitledim. tartışmadan sadece 4 gün dayanabildik. ebeveynle aynı evde yaşamayı iyice unutmuşum. ayrı yaşadığım 5 yıl içinde toplam 5 kere geldiği evde benim adıma karar almaya devam ediyor; halama benim evim için perde sipariş etmiş örneğin (((((:

yeni yıla çam ağacıma sarılmış vaziyette 31 aralık 2017 gecesini düşünüp ağlayarak evde girmeyi planlıyordum ama yılbaşında sahnede olacağım. madem kendimi üzmek hiçbir şeyi çözmüyor, en azından para kazanayım.

kendime uzun zaman sonra yeni bir elektronik zımbırtı aldım ve aldığıma pişman olmam için 2 gün yetti.

dünya kupasında final dahil baştan sona tek bir maçı bile izlemedim. geçmişte maçlardan sonra saatlerce yorum programı izlediğim zamanları düşünüp hayret ediyorum şimdi.

stres, endişe ve merak duyguları göğüs kafesime salıncak kurmuş durumda. kalbim önceden de ara sıra sıkmaya geçmiş 20 yıllık çamaşır makinesi gibi zıplaya zıplaya ağzımdan çıkacakmışçasına atıyordu ama bu ay rutin atışı bu oluverdi. beni öldürmeyip yalnızca geriyor, hoş değil.

redd'in konser kayıtlarından oluşan albümü live in istanbul yayınlandı. siktir et boşver'in kaydı benim de gittiğim bir konserde alınmasına rağmen (en azından d.d. bize öyle söyleyip bağırmamızı istemişti), albümde şarkının başka bir yerde çaldıkları kaydını kullanmışlar. üzdü.

yeni yıldan hiçbir umudum yok ama yine de size mutluluk ve güzellikler getirmesini diliyorum. getirir de zaten mutlaka, ben de oturur izlerim.

bb.

[dookan]

highlights: kasım ‘22

redd'i 172. kez canlı dinlediğim kasım ayının ardından sizleri selamlıyorum. 

aslında kasım henüz bitmiş değil, şu an daha 29'unun sabahındayız ancak kalan yaklaşık 2 günde uyanınca utanç duyup gereksiz bulacağım şeyler yapmaya devam etme potansiyelim o kadar fazla ki, ay bir an önce bitsin istediğimden postu salıyorum.

hayatımda ilk kez çevirmede alkol muayenesine girdim. konuya o kadar uzağım ki polisin kimlik numaramı yazdığı şeyin gbt kontrol aleti olduğunu sanıp, üfleyin diyene kadar cihazın ucundaki çubuğu fark etmedim bile. çaldığım bardan dönüyor oluşum, o akşamın solistimizin doğum günü olması ve normal zamanda efendi gibi 2 biramı içip dönerken o gün bu nedenle biraların üstüne votka vişneleri peş peşe bağlamam, muayenede SIFIR promil çıkması gibi detaylarla bezeli, enteresan bir deneyim oldu. sanırım üflediğim makine bozuktu. daha önce de pek çok defa örneklendirerek bahsettim; ne kadar sikko, gereksiz mevzu varsa şans bizzat o sikko konuda yüzüme güler benim.

üstteki fotoğrafı çekip “bihter hanım biraz üşütmüş, kahvaltıya inmeyecekmiş” yazarak post atmayı planladığım 11 kasım sabah saatlerinde -hepinizin tecrübe ettiği üzere- tumblr’a erişim mahkeme kararıyla engellendi. koskoca ergenliği porno için bile vpn kurmadan atlatmışım, tumblr için mi vpn kuracaktım? tabii ki hayır; koca günü hayatımda dash olmadan geçirdim ama böyle de gitmezdi, bir yolu olmalıydı, o yol da opera’ydı. akşam girip herkesin yardırmaya devam ettiğini görünce gurbetten dönüp herkesi mahallede bıraktığım gibi bulmuş hissettim. bu engelin yıllar yıllar önceki youtube yasağı gibi uzun süreceğini düşündüğüm sıralarda bu kez 13 kasım akşam saatlerinde internet komple gitti… 2022 yılında internet kısıtlamasını savunanların “ulen neyi izleyip izlememesi gerektiğini bilmeyen, neyin fayda neyin zarar getireceğinin ayırdına varamayan, kendi inandıkları doğrultusunda hangi bilginin doğru hangisinin yanlış olduğunu idrak edemeyecek bir salak mıyım da bu muameleyi görüyorum?” diye düşünerek bu fikirlerini tekrar gözden geçirmelerini diliyorum.

babamın kuzeni taner abimle, baba tarafından bir sürü akraba kadının bulunduğu bir ortama girme gafletinde bulunduk. kendi aralarında doğuracak yaşta kimse kalmayınca, iki müzmin bekâr olan bize sarıp BEBEK SEVMEK İSTİYORUZ çığlıklarıyla üstümüze geldiler. taner “ben 51 yaşındayım, geçti o işler” diyerek topu taca attı. artık bir sülale dolusu kadın, şapelin dışında beyaz duman bekleyen vatikan halkı gibi *aşaklarımdan gelecek hayırlı haberi bekliyor. 

müzik işleri haftada bir akşama düştü. bu, kış boyu daha az yorulacağım ve dolayısıyla daha az uyuyup düşünmek için daha fazla boş vaktim olacağı anlamına geliyor. tatsız.

hava sıcaklığıyla özlem duygum arasındaki ters orantı tüm hızıyla devam ediyor. hava kapanıp sıcaklık biraz düştü mü birtakım yerlere, günlere, insanlara, sabahlara, gecelere, rutinlere duyduğum özlem artıyor. kısaca özetlemek gerekirse: winter is coming…

2022 nihayet bitiyor. seni unutmayı bırak, ezkaza unutursam diye aralıklı hatırlatıcılar kurup hayatımın sonuna kadar daha önce hiç duyulmamış sıfır kilometre küfürlerle anacağım 2022. 

[dookan]

highlights: ekim '22

üstünü çizemediğim günler, kapatamayıp uzattığım konular, kafamdan uzaklaştıramadığım düşüncelerle, her güne bir önceki günkünü unutarak başlayıp uykudan hemen önce yine yeniden yaşadığım aydınlanmalarla; özlem ve öfkenin mücadelesinde arada kalıp her şartta kaybeden olmakla geçen bir ekim'in ardından sizleri selamlıyorum.

son yıllardakilerden 180 derece farklı bir -hatta iki- doğum günü geçirdim. alışkanlıklarını görmezden gelip kendine dur diyebilen insanlara bir kez daha hem içerleyip hem imrenerek sabahı buldum. çok zor ve uzun iki gündü; evet öldürmediler ama sağlam süründüm.

kendimi yorgunlukla oyalamaya en çok bu ekim'de ihtiyaç duyduğum için en saçma sapan müzik işlerine bile gittim. olmayı en çok istediğim masalarda kendim için bir kadehlik yer bulamazken, sırf evde oturup kafayı yememek adına belli bir saatten sonra tüm kadehlerin devrildiği masalardaki insanları eğlendirmeye gitmenin zorluğunu anlatmayı denemek isterdim ama başaramayacağımı biliyorum.

ev hafiften soğumaya başlamış olsa da kombiye karşı direniyorum henüz. daha fazla karşı koyamayıp en geç iki hafta içinde kendisine yenileceğim gibi görünüyor.

sokağın başına yine bir kulübe koymuşlar. henüz içinde yaşayanı göremedim, umarım kendisinden önce orada yaşayan remzi gibi uysal bir köpektir.

yumruk yiyip çenemin çatlamasından, şirketteki sulardan bakteri alıp zehirlenmeye kadar geniş yelpazede sağlık sorunlarıyla boğuşmama rağmen ayakta kalmayı başardım. aslında başardım diyemem; bu benim tercihim değildi, yalnızca öldürmeyen allah süründürüyor...

sıla'yı dinlemek için harbiye'ye gittim. bir yerden sonra konu benim için harbiye'yle yüzleşme seansına dönüşse de konser iyiydi; bilete verdiğim paraya bir gece çalıyorum ama değdi.

geçtiğimiz yıl annem olmadan geçen ilk ekim'di. bu yıl bu anlamda daha tecrübeli olmama rağmen, elbette o gece en sevdiğim fotoğrafımızın karşısında o'na da içildi, o'na da ağlandı.

akşam işten çıkmadan önce masamdaki takvimin sayfasını çevirdim ve ekim pratikte bitti. teoride bir müddet daha ekim'deyim gibi görünüyor. insanın kendine yaptığı kadar büyük zulmü başkasının yapması mümkün değil.

[dookan]

highlights: haziran&temmuz ‘22

yıllık izin, bayram, 13-14 temmuz idari izni vs. derken; 23 günlük tatili yemiş, hatta işe dönüşünün üstünden iki hafta bile geçmiş bir gureba olarak sizi selamlıyorum.

aradan geçen yıllar içinde 1-2 günlük kamplara falan gitmiştim ancak akçay’a gittiğim 2016′dan sonra ilk kez doğru düzgün tatil yaptım. hatırlatmak isterim ki 2022 yılındayız… 

birol abi uzun süredir çeşitli gruplarda birlikte çaldığımız basçı arkadaşım alper’in düğünü hakkında “doğu ne takarız, ortak hareket edelim” dediğinde uzlaştığımız rakamın yarısını zarfa koyup düğüne gittim. planım zarfın nasılsa takılar arasında kaynayacağı, dolayısıyla kaç para taktığımın tespit edilemeyeceği yönündeydi. fakat tutkalını dillediğimin zarfı takı bohçasına girerken öyle bir buruştu ki bohçayı tutan alper’in kardeşi nihan bile bunu görmezden gelemeyip “ÜSTÜNE ADINI DA YAZMAMIŞSIN AMA NEYSE Kİ BURUŞUK OLAN SENİN EHEH” dedi. kıssadan hisse: arkadan iş çevirmeyin, karma var.

gergin telefon görüşmelerinden nefret eden biri olarak, bu iki ay içinde üst üste o kadar çok gergin telefon görüşmesi yaptım ki, sanırım hayatımın sonuna kadarki gergin telefon görüşmesi kotamı doldurdum. ilk gergin telefon görüşmemde kalp krizi sonucu aranızdan ayrılırım gibi duruyor. yüz yüze görüşmek, konu istediği kadar gergin olsun yine bir şekilde halloluyor. mimik önemli. 

kafamda “oha bir sürü buick, impala, manda kasa mercedes vs. görürüm” düşüncesiyle, adı klasik otomobil festivali olan bir etkinliğe gittim ve gelen 200 otomobilin 150 tanesi murat 131 çıktı. tofaş şahin getirmiş herifler klasik otomobil festivaline. evet evet, ‘93 model araba getirmişler. klasik otomobil festivaline utanmadan ‘93 model araba getirmiş kosnükler. arkadaşım bunun adını NOSTALJİK otomobil festivali koyun madem ya. sadece 3 tane amerikan vardı. ÜÇ TANE. bi’ gidin ya.

ayda 128 gün sahne yapmanın bedelini, belimde çıkacak fıtıkla ödeyeceğim gibi duruyor. yavaştan “ben buradayım” demeye başladı.

hayatımdaki tek güzel detay, doğalgaz faturamın 20 lirayı geçmemesi. buna da hayat denirse tabi. hayatmış, hayatını s

alnıma BENİ ANLAYIN yazılı dövme yaptırma kararı aldım.

insanlara iyi geldiğimi sanırken aslında onlar için bir yük olduğum konusunda 45678. kez aydınlandım.

bb.

[dookan]

highlights: mayıs '22

belki de tüm hayatımın duygusal, mental ve fiziksel açılardan en yoğun geçen ayları listesinde ilk 5′e girecek bir ayı geride bırakmanın mutluluğuyla sizi selamlıyorum.

mayıs’ı iki kelimeyle özetle deseniz müzik ve feedback derim. 8 kez sahne alıp çaldım, 4 kez provaya katıldım, 3 kez konsere gittim, arada ufak-tefek başka müzik aktiviteleri falan derken kapı zili bile duymak istemez hale geldim. feedback kısmı bana kalsın, ben buraya gittiğim şahane konserleri bırakayım.

20.05.2022 - redd / dorock xl venue:

25.05.2022 - deep purple / lifepark:

28.05.2022 - mor ve ötesi / inönü stadyumu:

nisan postumda değindiğim nedenlerden ötürü bir türlü taşınamadığım evimin kirası 1.500 lira arttı. artarak 1.500 lira oldu demiyorum, mevcut kira 1.500 lira arttı diyorum; buna özellikle dikkat edelim… 

yıllar yıllar sonra bir mekânda haftanın 4 akşamı gitar çalarak başladığım bu mayıs’ın ilk yarısı; sabahları kart basarak girdiğim, akşamları kart basarak çıktığım, hafta içi günlerimin 10′ar saatini adadığım bordrolu işimden bir kalemde vazgeçirecek şiddette gelen “aslında müzik mi yapsam?” düşüncesini aklımdan uzaklaştırmaya çalışmakla geçti. senin gibi garantici, kontrol manyağı beyaz yakalar için sabit maaş iyidir dodocum; günü belli, kaç para olduğu belli…

cevahir’in otoparkında arabayı kaybedip 2 saat 17 dakikada anca bulduğumdan beri edindiğim otoparklarda fotoğraf çekme alışkanlığımı bu ay da sürdüm çünkü kullanılabilir durumda olan bir beynim yok :)))

[annemi kaybedeli, babamı ise görmeyeli tam ve koskoca 1 sene olmuş. e, geriye kim kaldı?] bu maddeyi mayıs’ın başlarında taslaklara bu şekilde kaydetmiştim ki, çok geçmeden babam aramızdaki buzları eritmek adına ciddi bir adım attı. yetmedi, istanbul’a geldiğinde 3 gece bende kaldı. biraz tanıdıysam otele gider yine de yatmak için bana gelmez diyordum, geldi. 5 yıllık yalnızlığın ardından evde horlayan birinin olması, birinin gece vakti tuvaleti falan kullanması o kadar garip geldi ki. 1 yıllık telefonda bile görüşmemecesine verdiğimiz aranın ardından ilk karşılaşmamızın bir arkadaşımın yanında gerçekleşmesi ve bu nedenle duygusal açıdan görece rahat geçmesiyle başlayan bu 3 günlük macerada; aile evi kavramından temelli koptuğumu, babamın yaşlanmaya başladığını, benimse gerçekten büyüdüğümü hissettim. hiç değişmemiş ama; hâlâ benim bozuk televizyonumu yaptırmayı, benim oturduğum evin tavanını boyatmayı, kısacası hâlâ benim yerime karar almayı düşünüyor. haziran ve temmuz’un kesiştiği dönemde, bu kez benim deplasmana gideceğim konusunda anlaşarak olaysız ayrıldık.

bu zamana kadar tek bir alarm kuran, o tek alarm öttüğü an uyanıp yataktan çıkabilen ben, kısa aralıklarla kurulmuş 8 tane alarma rağmen hiçbirini duymayıp işe geç kaldığım günler geçirdim. hiç bu mayıs kadar yoğun çalışıp bu mayıs kadar yorulduğumu hatırlamıyorum.

piyasa (bar) müziğiyle arama çektiğim çizginin ötesine geçmiş olmanın negatif tesirlerini anlamak için youtube music ve spotify algoritmalarımın içler acısı haline bakmak yetiyor. bir yandan repertuvar çıkarıp bir yandan sevdiğin müzikleri dinlemek = yaradana yalvartma’nın hemen yanında ending credits önerilmesi.

daha önce hiç dinlemediğim çok güzel şarkılar biriktirdim.

aşırı gergin geçeceğini düşündüğüm bazı telefon görüşmeleri gayet rahatlatıcı biçimde sonuçlandı.

değişiyor ve iyileşiyorum.

ben bu mayıs’tan razıyım sjdfjs, haziran seni de görelim koçum, yüzümüzü kara çıkarma.

[dookan]

highlights: nisan ‘22

seviyeli ve entelektüel bir blog olma kararı aldım. bu, 2011′den beri bu sitede denediğim 172. tarz.

yaz gelmiyor.

bu ay kendime aldığım hediyeler:

evden taşınmak için her yolu deneyip hayatımdaki her şey gibi bunu da başaramadım çünkü kira ve aidatlar ebesinin nikahı seviyesinde. depozitosu, kamyon tutması, emlakçı komisyonu, ıvırı-zıvırı derken bir beyaz şahin parası harcamam gerekiyor ve bu, önümüzdeki mayıs’ta 5. yılım dolacağı için mevcut ev sahibim ne kadar zam isterse çaresiz kabul edip iyice soğuduğum bu evde kalmam anlamına geliyor. düşük kira ödeyeceğim diye keko diyarı semtlere taşınmaktansa bu evi yeni anılarla doldurmaya çalışmam daha mantıklı. 

damat mode on: mart bombok geçmişti, nisan mart’tan daha boktan geçti çünkü mevcut sıkıntıların üstüne kötü haberler aldım. mayıs zaten annemin ilk ölüm yıldönümünü içermesi sebebiyle bu anlamda nisan’ı unutturacak. 

ramazan, 9 yıldır çalıştığım iş yerinde hiçbir zaman bu seneki kadar zorlamamıştı. yemekhane kapalı, kantin kapalı, mola yarım saate düştü ve bir ay boyunca şirketin karşısındaki börekçide börek yemek zorunda kaldım. günlerce börek yedim. iflah olmaz biçimde börek yedim. önümüzdeki 3 yıl böreği geçtim, fırın tepsisi tutma eldiveni bile görmek istemiyorum. 

daha sonra dönüp okuduğumda gülerek hatırlamak için buna burada yer vermek zorundayım: bisikletten düşüp kıçını kırayazdığın gün, bu nisan içinde yaşandı dodocum:

bu kış ilk doğalgaz faturasını kredi kartıyla ödemek durumunda kalıp bir sonraki aya sarkıttığım için, mayıs’ta millet kurtulduk diye sevinirken hâlâ 513 lira doğalgaz ödemek zorunda kalacağımı düşünüp salak hissettiğim bir nisan’dı.

psikolojik açıdan magma seviyesinde geçen bir mart’tan sonra haftada 1-2 gün nispeten iyi hissedip -en azından bir şeylerle oyalanmayı denemek isteyecek kafaya ulaşıp- çeşitli aktiviteler yaptım; fotoğraf çektim, kitap okudum, uzun bir aradan sonra tekrar müzik dinlemeye başladım fakat hepsinin sonunda aynı yere dönmekten kurtulamadım.

kendi içimde iyi niyetle yaptığım şeylerin büyük kısmı aynı şekilde karşılık bulmuyor; buna 758. kez ikna oldum. kendimi tutamadığım için de hiçbir şey yapmamamın tek yolu hafızamı sildirmek; yetiş ya lacuna inc.

en çok bunu dinlemişim.