İlk defa bir şeyler istemiştim bu hayatta ve yine olmadı. Ama alışkınım zaten. Ama neden olmadı? Her gece bunu düşünmekten uyuyamaz oldum. Her gece onu diliyorum. O diğerleriyle rahat rahat takılırken ben burda onu düşünüyorum. Ve o hiçbir zaman bunun farkında olmayacak. Bilmeyecek. Hissetmeyecek. Umrunda bile olmayacak. Bense hala beklemekten vazgeçmeyeceğim. Bekle demedi. Hatta hiçbir şey demedi. Çünkü biz hiçbir seydik onunla. Arkadaş bile olamamıştık. Onu bile becerememistik. Benim hatalarım yüzünden iki gram olan samimiyetimiz de bitti. Olsun canı sağolsun. Ama en çokta herkes onunla bu kadar rahat konuşup gülüşüp eğleniyorken ben bunları sadece uzaktan izleyebiliyorum. Artık yüzüme bile bakmıyor çünkü baksa da bir duygu yok gözlerinde. Bana karşı sadece nefret hissediyordur. Ya da bomboş. Nefret etse yine iyi. Arkadaş olduğumuz iki ayı unutmuş gibi. Belkide sadece kullandı. Kendi götünü kurtarmak için. Allah belasını vermesin ama beni ona yar etsin. Aslında daha uzun yazabilirim ama şu an değil. Hoşçakalın..
