#jarzebinka

[jarzebinka-ff]

Powolne Spalanie, r. 29 - zapowiedź

Tak, tak - powoli zaczęłam pisać finalny rozdział ;) Nie wiem, kiedy go zdołam dokończyć, ale będę o tym tutaj informować na bieżąco. W międzyczasie chętnie poznam Wasze opinie na temat r. 28, więc jeśli tylko macie ochotę, to komentujcie! 

Pozdrowienia!

J.

Lily znów znajdowała się pod wodą, słysząc jedynie narastający pisk w uszach, jakby ciśnienie głębi miało zaraz rozsadzić jej czaszkę. Przygasły wszystkie światła, iskrzące się tego dnia ze szczególnym blaskiem, jakby jej mózg z radości nałożył jakiś wielobarwny filtr na wszystko to, co widziała. Mimo otwartego okna, w pokoju nagle zabrakło powietrza. 

— Łóżko jest puste... — powiedziała Alice, trzymając w ręce różdżkę. — Homenum revelio!

[jarzebinka-ff]

Powolne Spalanie, r. 28 - zapowiedź

Co to się wyprawia! Kolejna zapowiedź? Czyżby Jarzębinka kończyła powoli ostatni rozdział Powolnego Spalania? Na to wygląda :) Jak wszystko dobrze pójdzie, to rozdział ukaże się już bardzo niedługo! Zachęcam do odświeżenia sobie historii, skomentowania oraz kupienia popcornu, herbatki i paczki chusteczek... ups! 

Lily zamknęła oczy i wzięła głęboki wdech, gotowa na uderzenie, jakby faktycznie zaraz miała znaleźć się pod wodą. To była dokładnie ta toń, w której tak często się zapadała, ale z której zawsze do tej pory udawało jej się wydostać na powierzchnię. Teraz nie było już wyjścia. Miała już w niej pozostać. Ona i jej dziecko. 

[jarzebinka-ff]

Powolne Spalanie, r. 28, zapowiedź

Powoli, małymi krokami coś udaj mi się dopisać od czasu do czasu ;) 

Granat usiany gwiazdami zamigotał, ujawniając tym samym kopułę ochronną, która była rozpostarta nad Cydrowym Dworem. Wyglądało to początkowo nieco jak początek wielkiej burzy, aż wszystkie drzewa i krzewy zakołysały się, a wiszące w powietrzu świece, unoszące się ponad głowami tłumu weselnego zgasły. Później, powoli, nieco jak żarzące się węgle, ochronna kopuła zaczęła pękać i sypać się na kawałki, spalając się w locie nim jej fragmenty zdołały dotknąć ziemi. 

[jarzebinka-ff]

Na osłodę zakończenia Powolnego Spalania napisałam właśnie długą scenę pomiędzy Lily i Jamesem, która jest stanowczo w kategorii M. Teraz został mi jedynie ostatni rozdział i epilog... Pisanie tego opowiadania to była bardzo fajna przygoda! 

[jarzebinka-ff]

Deszcz lał się z nieba strumieniami, zupełnie tak, jakby niebo nagle postanowiło pęknąć i zadeklarować definitywną jesień. Sylwetki domów Privet Drive zmywały się ze sobą, tworząc wrażenie nieco dziwacznego, ceglanego muru. Nawet studzienki kanalizacyjne nie nadążały, więc ulicą płynęła prawdziwa rzeka, porywając ze sobą opadłe liście drzew i chodnikowe śmieci. 

Lily stała u boku Jamesa, który trzymał wielki, czarny parasol nad ich głowami. Nie ruszali się już od dziesięciu minut, ale nie potrafiła przemóc się, by zrobić choć jeden krok, przybliżający ją do domu jej siostry. Bała się spotkania z Petunią. Bała się jej reakcji, odrzucenia, nienawiści, obwiniania o wszystko. 

R. 26 już w niedzielę!

[jarzebinka-ff]

Mój mózg: Nie, nie zaczynaj tego! Masz już trzy opowieści, które właśnie piszesz!

Moje serce: Ale przecież to moje hobby i chcę pisać to, co akurat sprawia mi największą przyjemność! 

Konkludując: zazwyczaj kieruję się przede wszystkim sercem, dlatego przedstawiam Wam Prolog mojej nowej opowieści. 

— Planowałem to już od dłuższego czasu — kontynuował Dumbledore, biorąc najwyraźniej ich milczenie za zgodę. — Chciałbym, żebyście przeniknęli do grona Śmierciożerców, by zdobyć potrzebne nam informacje o ich działalności i hierarchii.

Gambit - czytaj na FF.NET 

Pozdrawiam, J. 

[jarzebinka-ff]

Rozdział 28 cz. 1 

Każda mała dziewczynka ma w głowie pewne wyobrażenie tego, jak będzie wyglądał jej wymarzony dzień: biała suknia, łzy szczęścia, przygotowania dopięte na ostatni guzik, piękna ceremonia w gronie najbliższych, marsz weselny w tle... Lily i Petunia często rozmawiały na ten temat, zbierając wycinki z gazet i wklejając je do swojego „ślubnego notatnika", w którym skrzętnie zapisywały wszystkie te marzenia. Kiedyś miały tyle wspólnych tematów, inspiracji i fantazji...

Kiedyś.

Kiedyś wydawało się całe wieki temu.

Jakiekolwiek jednak wyobrażenia posiadała Lily, to ten dzień przeczył właściwie im wszystkim. Nie miała pięknej sukni, wytwornych dekoracji czy kościelnej ceremonii z rodzicami w pierwszej ławie, którzy ocieraliby łzy wzruszenia, oddając rękę swojej córki jej wybrankowi. Nie — dzisiejszy dzień miał wyglądać zupełnie inaczej.

Czytaj dalej na FF.net

[jarzebinka-ff]

— Cześć, Ginny — powiedział Harry, otwierając drzwi. 

Twarz miał brudną od kurzu, ubrany był w biały, nieco za duży t-shirt, który pokrywały jakieś dziwne plamy, a jego rozkoszne, czarne włosy sterczały dużo bardziej niesfornie, niż zwykle. Ginny mogłaby przysiąc, że w jego gęstej, czarnej brodzie dostrzegła fragment pajęczyny. 

Nigdy jeszcze nie wydał jej się bardziej pociągający i Ginny poczuła nagle, jak jej wnętrzności aż skręcają się z wewnętrznego pragnienia, by rzucić mu się na szyję i zedrzeć z niego wszystkie te wytarte ubrania. 

Niedobrze. 

Powinna wziąć głęboki oddech... Powinna się zachowywać normalnie!

Czym, do cholery, było normalne zachowanie? 

— Cześć — odparła w końcu, po chwili, która wydała jej się wiecznością. 

Niezręczna cisza. Doskonały początek. Dodatkowo była świadoma tego, że się na niego gapiła. Była słabym śmiertelnikiem, pełnym grzechów i nieokiełznanych myśli. Co ona w ogóle tutaj robiła? Dlaczego przyszła? Po co jej to wszystko? 

— Cześć — powtórzył Harry, a jego ręka powędrowała do karku, po którym zaczął się nerwowo drapać. 

Może dla niego też nie było to takie łatwe? Może pamiętał...? Może też to czuł? To napięcie, jakby pomiędzy ich ciałami przeskakiwała niewidzialna iskra? 

— Cześć... — szepnęła Ginny, czując, jak cała jej twarz zaczyna płonąć.