#jorge pomar

[sheltiechicago]

“Espejo ventana” “Cielos” series by Jorge Pomar in Hurlingham, Argentina

“Un Autre Fresque” mural was made with acrylic on concrete wall 36 meter height in September 2022.

[sheltiechicago]

“Malla Horizontal” a New Work by Jorge Pomar in Buenos Aires, Argentina

[selfisz-oner]

https://www.facebook.com/events/152012365224512/

[v9gallery]

Jorge Pomar: SMILE OR DIE

(scroll down for english version) Bawimy się kolorami. Układamy je w różnych konfiguracjach tworząc flagi. Traktujemy to poważnie. Możemy zdefiniować obszar i tworzyć narody. Ponieważ istnieją inne terytoria różniące się od naszego, boimy się, że nas zaatakują, więc kupujemy broń aby się bronić. Ponieważ nie wiemy, kiedy oni nas zaatakują, przewidujemy i atakujemy jako pierwsi, inicjując konflikt. Jest to "gra", której akcja toczy się na świecie każdego dnia. "Gra", w której potężne narody i inni, w mniejszym czy większym stopniu, inwestują dużą część swojego produktu krajowego brutto (około 1.8 mld dolarów) w przemysł zbrojeniowy dla obrony (i ataku) generując estetykę przemocy. Estetykę jako uczucie ciągłej przemocy. Uczucie, które dotyka milionów i wyraźnie popiera wojnę i eksterminację. On, który jest inny, musi zostać wyeliminowany, zanim On wyeliminuje nas. Poprzez banalizację zła, Jorge Pomar kwestionuje tę estetykę przemocy argumentując, że napięcia ludzi żyjących na świecie są powodowane tym, że broń i morderstwa są stylizowane w celu włączenia ich w naszą logikę konsumpcji. Czy wojna i gra to różne pojęcia? Czy wojna to gra potężnych? Czy w porządku jest zabijać i umierać w imię flagi, która suma sumarum jest tylko arbitralnym ułożeniem kolorów? Czy pojęcie terytorium, narodu, usprawiedliwia śmierć drugiego? Tekst: Enzo Campos Córdoba

wydarzenie na facebooku

***

We play with colors. We arrange them in different positions, thus creating flags. We take the game seriously. We define a territory and create nations. As there are other territories different from ours, we fear they will invade us, so we buy weapons to defend ourselves.As we don’t know when they’ll invade us, we anticipate and attack first, thus initiating the conflict. This is the "game" being waged in the world every day. A "game" in which powerful nations, and others that are less so, invest a big part of their gross domestic product (approximately 1.8 billion dollars) in the weapons industry for defense (and attack) generating an aesthetic of violence. An aesthetic as a feeling of constant violence. A sensation that affects millions of bodies and, visibly, endorses wars and extermination. He who is different must be eradicated before he can eliminate us. Through the banalization of evil, Jorge Pomar questions this aesthetic of violence and makes the case that the tensions human beings live with in a world where weapons and murder are stylized with the purpose of being incorporated into our logic of consumption. Are war and play antagonic notions? Is war the game of the mighty? Is it okay to kill and to die in the name of a flag that in the end is just an arbitrary arrangement of colors? Does the concept of territory, or nation, justify the death of other? Written by Enzo Campos Córdoba

facebook event

[zoevaldes]

Diletante sin causa: Adiós al Abicú

Diletante sin causa: Adiós al Abicú

Origen: Diletante sin causa: Adiós al Abicú.

En paz descanse mi querido amigo Jorge Pomar, el Abicú Liberal.

View On WordPress