#kapteijn mobylette

[christusleeft]

Mijn ó zo fijne jeugd belevingen

Mijn ó zo fijne jeugd belevingen

Van mijn vroege jeugd kan ik me weinig herinneren, foto’s daarvan gaven een impressie dat het goed scheen. Toen we gingen verhuizen weet ik dat we veelvuldig het nabijgelegen weiland fikkie aan het stoken waren of een dam in de sloot maakten die nadien door een graafmachine werd weggehaald en daar toch de grootste moeite mee had wat niet zo verwonderlijk was, want alle restbeton die normaal op…

View On WordPress

[christusleeft]

New Post has been published on In de hemel is wél bier !

New Post has been published on http://bit.ly/1O3vzoQ

Mijn ó zo fijne jeugd belevingen

Van mijn vroege jeugd kan ik me weinig herinneren, foto’s daarvan gaven een impressie dat het goed scheen. Toen we gingen verhuizen weet ik dat we veelvuldig het nabijgelegen weiland fikkie aan het stoken waren of een dam in de sloot maakten die nadien door een graafmachine werd weggehaald en daar toch de grootste moeite mee had wat niet zo verwonderlijk was, want alle restbeton die normaal op het braakliggend terrein werd gestort, vroegen wij te mogen gebruiken, en het water kon door de aangebrachte rioolbuis die we er met moeite hebben ingerold toch doorstromen alleen de buis was vereenzelvigd met alle beton die er op gestort was.

Naast de dam kwam mijn broer met een Kapteijn Mobylette thuis , of een Heinkel scooter toen hij slechts 14 jaar jong was en daar scheurde we dan door mee het land, tot ergernis van een buurvrouw waardoor de slijptol in de scooter ging en twee afzonderlijke wielen werden , het ene met een motor en het andere met een stuur. En niet lang daarna kwam hij met het broertje of zusje ervan thuis, die overigens hetzelfde lot onderging.

Met Luilak was het natuurlijk enorm leuk om herrie te mogen maken. Mijn broer had de uitlaat van de Solex er afgehaald maar werd staande gehouden door de politie omdat hij immers te jong was om op een Solex te rijden. Slim als hij was draaide de bouten eruit waardoor hij slechts het voorwiel en de motor had en hijzelf achter het wiel aanrende en daar kon de politie hem niet oppakken. Zelf had ik de kruiwagen met een oud olievat erin, en daar sloeg ik vervolgens weer met een stuk ijzer op, ik weet dat ik op 1 hand veertien blaren had en op de ander twaalf, maar leuk dat het was, want je zocht juist die mensen op die je niet mocht. Zo deed ik dat nadien simpel door een rubberhamer mee te nemen en op respectievelijke woningen op de muur ermee te gaan slaan – je sloopt er niks mee maar iedereen in huis wordt er wakker van en bovenmate “pissed off”.

Met de Kapteijn Mobylette was m’n broer geregeld aan het scheuren en dan zat de politie weer achter hem aan maar hij was de politie altijd te vlug af en omdat de politie van Heemskerk slecht tegen hun verlies konden werd mijn broer het doelwit waar ze naar jaagde, ongeacht hij nog zo jong was. Ze hebben hem nooit kunnen loslaten en ik kan dan alleen maar zeggen dat het duivels waren, want toen hij inmiddels wel de leeftijd had hebben ze hem tegen een gevel klem gereden, hebben ze brommer voor de honderd-duizendste keer in beslag genomen en hebben hem daar laten liggen, en dat heet een misdrijf – dat mag de politie dus kennelijk wel. Voor zover ik weet had hij zijn beide benen gebroken en hij heeft zich op zijn ellebogen naar huis getrokken over een afstand van 650 meter. De volgende morgen kon je het bloedspoor volgen om te zien waar zich het geval zich had voorgedaan. Mijn broer was met de ambulance afgevoerd.

Ik was een jaar of 13 dat mijn vader aanstalten maakte om z’n eerste knikspant kruiser te bouwen, de opzet was om dat ding achterin de tuin te bouwen, maar de buren vonden dat geen goed idee. Nou werkte ik zo nu en dan voor boer Schoehuys en pa nam met hem contact op waardoor de boot uiteindelijk achter op het erf van Schoehuys werd gebouwd. De familie Schoehuys kende wij op den duur zo goed, dat moeders omdat ze wist dat Jan Schoehuys nieuwsgierig was, dat we weer kregen te horen geen vuile was buiten te hangen. Moeders moest ook altijd de aandacht vestigen op zichzelf en creëerde eigenlijk ten alle tijde een hok vol herrie. Het ging een tijdje goed en dan brak de pleuris weer uit. Op zo’n avond heb ik toen gebeden met de vraag of Hij werkelijk zou bestaan en Hij gaf daarop antwoord, maar goed te weten dat Hij bestond wist ik verder eigenlijk niet wat ik ermee moest aanvangen en liet het los, echter liet Hij mij vanaf dat moment nooit meer los. Want op mijn 14e was ik van zinnen zelfmoord te plegen en God heeft toen ingegrepen waardoor dat feest voor de bokkepoot niet doorging.

Wat we nog wel voor de geest staat, maar toen was ik zes jaar en mijn zus drie, dat we op een avond aan het klieren waren waar we anders zouden moeten slapen, dat we midden in de nacht de deur werden uitgezet, nagejouwd door beide ouders dat we maar een ander kosthuis moesten gaan zoeken. Ik denk dat we minstens een uur op straat in onze pyjama hebben gestaan op onze blote voetjes. Wat we eigenlijk onze jeugd deden was het indrinken van vele trauma’s waar we in het heden nog steeds last van ondervinden.

Niet zo heel lang geleden zag ik een filmpje van Satudarah MC: One Blood waarvan één van hun leden het had over zijn vader die hem maar liefst een maand had genegeerd en hoe erg of hij dat vond. Ik dacht gelijk: “Aansteller!” Mijn moeder gaf mijn vader de zogenaamde doodsstaar voor drie maanden, toen het er op leek dat wij, de kinders, partij trokken voor pa, heeft ze maar liefst VEERTIEN MAANDEN gezwegen en ons genegeerd. Nadat dat was gebeurd had ik het mezelf voorgenomen nooit meer te zullen vergeten.

Van de basisschool werd ik door hoofdmeester Grul naar de ITO gestuurd. Grul was zo’n hypocriete gereformeerde klootzak, die overeenkomstige trekken had met de beul uit de Oost waar mijn wijlen buurman het over had, toen ik hem sprak aangaande geloof. Deze beul bleek ook een gereformeerde te zijn en zo’n walgelijk sujet dat daarom de buurman geloofde dat God niet kon bestaan omdat hij en de velen anderen die in een kamp verbleven de slaap niet konden vatten, omdat de beul dan zijn werk deed, en het afgrijselijk gegil gaf hun de rillingen over hun rug. Niet alleen om hoofdmeester Grul dat ik een hekel heb aan religieuze mensen en dat die juist het volk is wat voor Gods lieflijke voeten loopt, maar straks wordt het kaf van het koren gescheiden en zal Hij Zijn rechtvaardigheid gaan bewijzen in hen.

Heb 10:31 Vreselijk is het te vallen in de handen des levenden Gods.

De ITO wat ik altijd had ingevuld voor LTS. Ik heb er verscheidene gezien die wellicht uit een gelijk gezin kwamen als waaruit ik kwam, nadien als collega vrachtwagenchauffeur of op een zeesleper zoals Appie die ouder was als de rest en overduidelijk niet over zich liet lopen waardoor de klas al snel leerde dat het kastje voor kleding ook een leraar kon bevatten als je maar hard genoeg sloeg. Appie heb ik nadien nooit meer terug gezien, eender als Frans waar of ik toen mee omging, die naast zijn zus Francien en zijn vader accordeon speelde, zijn vader speelde ook orgel/piano en ze hadden een Pension in Wijk aan Zee.

Na de ITO werd het de Land- en Tuinbouwschool Noord-Kennemerland en omdat toen ook de onafgebroken kwelling van huiswerk + extra gewoon doorging, zette ik de kont tegen de krib, vooral toen ik de 3e klas nog eens over mocht doen. Martin, die nu in Nieuw Zeeland woont, samen met de ‘witte’ wiens naam ik niet meer weet hebben we zelfs tijdens een creatieve les – hoe heet zoiets gelijk aan handenarbeid – brand gesticht nadat iemand zijn kwasten aan het uitspoelen was geweest in de spoelbak achter in de klas, de terpentine-lucht drong in onze neus en slechts 1 tong van vuur bracht een chaos in de klas, zó leuk dat één van de leerlingen meende dat je vuur moest bestrijden met de brandslang waardoor de brandplek alleen maar groter en de juf hysterisch werd.

Ook was het mij een groot genoegen vuurwerk op school te verkopen waarvoor anderen werden gestraft, en de leraar die mijn zakken was nagegaan had geen rekening gehouden met mijn binnenzakken, was ik was een levende bom en deed daarom ook goeie zaken. Verder voor de rest was het voornamelijk klieren en dat was leuk hoewel de leraren dat niet konden beamen. Bij de officiële heropening van het pand had ik de hoofdingang vroeg in de ochtend behangen met gullenkoppen (Gul is de naam voor kabeljauw onder de 60 centimeter), de vijver in de tuin zat geen vis, maar wel dreef de vijver vol met vissenkoppen en iedereen kon zonder twijfel mij als schuldige aanwijzen, het maakte mij toch al geen reet meer uit. En ik weet nog, dat was Naber die dat zei: “Hans kan wel leren, maar hij verdomd het!” Zou Naber nog leven dan had ik het hem graag verteld dat ik bijlessen kreeg met hulp van een lat die nadien werd vervangen voor een knuppel waarvan ik weet dat het scheenbeen van mijn broer daardoor versplinterd werd. Niet dat hij toen stopte met slaag, dat was eigenlijk toen zus op d’r donder zou krijgen en zij van leer trok wat een lafaard ons vader was, en zus was zijn oogappeltje, en pa verdween uit huis en heeft nadien nooit meer gestraft met attributen, slechts nog met zijn mond.