#kitaba varmak

[yurtsuz]

Çünkü bu şehirde diğer şehirlere benziyor. Burada da karnını doyurmak, başını sokacak bir yer bulmak, hastaneye, karakola düşmek gibi dertler var. Bu şehirde de geceleri duvarlara yazı yazarken bir şey gelip insanın bileğinden tutuyor, tabii bu yüzden bazı harfler atlanıyor, sözcükler yanlış yazılıyor. Sonuçta bu şehirde de çoğunluk aynı kanıyı paylaşıyor: ‘’ Anarşistler imla bilmiyor.’’

Yine de, her şeye her şeye rağmen, bu şehirde de birileri, insanlık tarihinin en başında yazılması, yazı yok muydu, çizilmesi, bağırılması gerekeni bir duvara yazıveriyor: ‘’ Ne tanrı ne efendi!’’

[yurtsuz]

..

.. Annem eski bir cehennemi içinde taşıyor, babamın inandığı bir Tanrı'nın önünden düşe kalka, ama korkmadan kaçıyordu.

[yurtsuz]

Bir nesil, bilginin cezalandırıldığı ve cehaletin saadet olduğunu öğrenerek yetişiyor. Bir sonraki nesil cahil olduklarını bile bilmeyecek çünkü bilginin ne olduğunu bilmeyecekler.

[yurtsuz]

..

ağaç en az iki yüz yaşında. Ağacın yanında da üzerine geçenlerin okuması için bir şiir yazılmış, resmi bir ilan levhası var.

  Durup çözmeye çalıştım şiirin bir-iki dizesini:

... Ben senin çapanın sapıyım. evinin kapısıyım, beşiğinin de, tabutunun da tahtasıyım..

[yurtsuz]

Sanıyorum şu aşağıdaki Santa Justa kulesine dikkat etmemişsindir sen? Lİzbon tramvay şirketi onun sahibi.  İçinde bir asansör de var, ama asansörün kimseyi bir yere götürdüğü yok aslında.  İnsanları alıp yukarı çıkarıyor bu asansör. Oradaki platformdan çevreye bakıyorlar, sonra aşağı iniyorlar. Tramvay şirketinin kulesi. Bak John, bir film de aynı şeyi yapar. Seni alır çıkarır, sonra da aynı yere getirir. İnsanların sinemada ağlamalarının bir nedeni de bu.

mudur?

[yurtsuz]

Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı , susuzluğu, açlığı, üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor., bu yüzden daha rahat döşeklere daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı.  Dünyaya olan kayıtsızlıkları bazen o kerteye varıyordu ki , kendilerine altın ve gümüşten,  zevk ve safadan, lezzet ve şehvetten bir alem kurup,  keder ve ızdırap fikirlerinin  kafalarına girmesine izin vermiyorlardı. Oysa Uzun İhsan Efendi, Dünya'nın  şahidi olmanın gerçek bir ibadet olduğunu sık sık söylerdi.  Her insan şu yada bu şekilde dünyayı okumalıydı. ..  Dünyaya şahit olmanın yolu ise maceranın kendisinden  başka bir şey değildi.  Yaşanılanlar, görülenler ve  öğrenilenler  ne kadar acı olursa olsun, macera insan oğlu için büyük bir nimetti. Çünkü dünyadaki en büyük mutluluk , bu Dünya'nın  şahidi olmaktı.. 

[yurtsuz]

..; dünyanın zalimliğine karşı tek sığınağımızın, tek yeteneğimizin sevişmek olduğu doğrulanır. 

[yurtsuz]

Müzik bir kayıptan sonraki yas çığlığıyla başlamıştır- bütün rebetler bunu bilirler. Çığlık bir yakarışa dönüşmüş, o yakarıştaki umuttan da, kaynağından hiç bir zaman uzaklaşmayacağı müzik doğmuştur. 

Müzikte umut ve kayıp eştirler.