#laureaci

[stupendousunknownstrawberry]

Od października ruszą pierwsze doktoraty wdrożeniowe

Od października ruszą pierwsze doktoraty wdrożeniowe

Już w październiku zaczną studia pierwsi laureaci programu Doktoratów wdrożeniowych. Do prawidłowego działania programu potrzebna jest nie tylko aktywność studentów i uczelni, ale również przedsiębiorców – powiedział PAP wiceminister nauki Piotr Dardziński.

View On WordPress

[gazeta-na-horyzoncie-blog]

Laureaci 15. MFF T-Mobile Nowe Horyzonty

Międzynarodowy Konkurs Nowe Horyzonty Grand Prix – „Lucyfer”, reż. Gust Van den Berghe, Belgia 2014 Wyróżnienie – „Epokowy projekt”, reż. Carlos M. Quintela, Argentyna–Kuba–Szwajcaria–Niemcy 2015 Nagroda Międzynarodowej Federacji Krytyków Filmowych FIPRESCI – „Tysiąc i jedna noc, cz. 1, 2 i 3”, reż. Miguel Gomes, Portugalia–Francja–Niemcy–Szwajcaria 2015 Nagroda Publiczności – „Widzę, widzę”, reż. Severin Fiala, Veronika Franz, Austria 2014

Międzynarodowy Konkurs Filmy o Sztuce Najlepszy film – „Dwadzieścia osiem nocy i wiersz”, reż. Akram Zaatari, Liban 2015 Wyróżnienie – „Wataha”, reż. Crystal Moselle, USA 2015

Konkurs Polskich Filmów Krótkometrażowych I nagroda – „LOVE, LOVE”, reż. Grzegorz Zariczny, Polska 2015 II nagroda – „La etiuda”, reż. Martin Rath, Polska 2015 III nagroda – „Druciane oprawki”, reż. Bartosz Kędzierski, Polska 2014 Wyróżnienie – „Obiekt”, reż. Paulina Skibińska, Polska 2015 

Konkurs Europejskich Filmów Krótkometrażowych I nagroda – „Migotanie księżyca”, reż. Rainer Kohlberger, Austria–Niemcy 2015 II nagroda – „Wszystko, co stałe”, reż. Louis Henderson, Francja–Ghana 2014 III nagroda – „Rzeczy”, reż. Ben Rivers, Wielka Brytania 2014

Powiększenie Najlepszy film – „Królowa ciszy”, reż. Agnieszka Zwiefka, Polska–Niemcy 2014 Najlepszy wideoklip – „Dryf”, reż. Marcin Ożóg, Polska 2014 Nagroda Specjalna – „Ameryka”, reż. Aleksandra Terpińska, Polska 2015

[ab-bild]

AGNIESZKA PIOTROWSKA

Agnieszka Piotrowska (ur. 1985, Zabrze) – artystka sztuk wizualnych. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach. Dyplom magisterski (2013) obroniła z wyróżnieniem w pracowni działań interdyscyplinarnych adj. dr L. Tetli, oraz aneks w pracowni rysunku prof. J. Karbowniczka. Dyplom licencjacki (2012) obroniła również z wyróżnieniem w pracowni malarstwa prof. Z. Blukacza. Stypendystka Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego, oraz laureatka Nagrody Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Animatorka wielu działań kulturalnych (m.in. Międzynarodowego Festiwalu Sztuki Wideo OZON oraz projektu Bush Telegraph). Członek grupy artystycznej OZON. Mieszka i pracuje w Katowicach. W swoich pracach interesuje ją najbardziej ciało ludzkie, w szczególności zaś jego aspekt chorobowy.

Projekt prezentowany na wystawie Urbild/Abbild jest połączeniem wielkoformatowych prac rysunkowych z serii Kartoteka (2012) oraz niewielkich fotografii z późniejszego cyklu Ciało Czarne (2013). Ekspresyjne, niemalże abstrakcyjne szkice przedstawiające skłębione ludzkie formy powstawały na podstawie zdjęć archiwalnych zdeformowanych, toczonych chorobą ciał. Sama autorka opisując swoje rysunki odnosi się do francuskiego przymiotnika lépreuse(trędowata) używanego do określenia sypiącej się fasady domu. Ciało staje się w tym kontekście niszczejącą powoli powierzchowną powłoką, pod którą kryje się napiętnowany z powodu deformacji podmiot. Manualne, subiektywne przetworzenie fotografii pełniących rolę użytkowych dokumentów sprawia, że stają się one niemalże nierozpoznawalną, atrakcyjną w swym wyrazie formą artystyczną, która na poziomie pierwszego wizualnego kontaktu nie zdradza swojego makabrycznego pochodzenia.

Projekt Ciało Czarne jest ściśle związany z opisanym powyżej cyklem Kartoteka. Składa się ze zdjęć prezentujących grafit używany przez artystkę przy wykonywaniu rysunków. Stylizując je na dokumentację badań angiograficznych (diagnostycznej metody służącej zobrazowaniu naczyń krwionośnych) Piotrowska gra z ludzką percepcją. Zabieg ten stanowi niejako odwrócenie strategii zastosowanej w przypadku Kartoteki. To, co niewinne i pozornie nieszkodliwe, staje się, poprzez odpowiednie operacje artystyczne, niepokojącym świadectwem patologii.

Prace Piotrowskiej aktualizują podstawową kwestię dialogu pomiędzy rzeczywistością a fotografią. Czyniąc ją, zarówno w Kartotece, jak i w Ciele Czarnym, punktem odniesienia bada jej możliwości reprezentacyjne skupiając się na kwestii postrzegania ludzkiej cielesności. 

Milena Natalia Soporowska

[ab-bild]

MACIEJ BOHDANOWICZ

Maciej Bohdanowicz (ur. 1984, Łódź) – absolwent Wydziału Edukacji Wizualnej (obecnie Wydział Sztuk Wizualnych) Akademii Sztuk Pięknych im. Wł. Strzemińskiego w Łodzi, od 2009 roku asystent na macierzystym wydziale. Stypendysta m.in.  Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2007). Brał udział w wielu wystawach, m.in. Łódź 05.09 (Manhattan, Łódź, 2010), Sulla fotografia (Brescia, Włochy, 2011), Freaks (Cafe Verte, Łódź, 2011),  II. Székelyföldi Grafikai Biennále (Lazarea, Rumunia, 2012) oraz Prawda (Baszta, Zbąszyń, 2013). Główny obszar jego zainteresowań stanowi kwestia wiarygodności obrazu oraz możliwości manipulacji jego treścią. Zajmuje się fotografią, grafiką cyfrową oraz rysunkiem.

Składający się z 13 zdjęć projekt Freaks (2011) Macieja Bohdanowicza pokazywany na wystawie Urbild/Abbild stanowi rodzaj uaktualnionego archiwum, w którym prawda miesza się z absurdem i groteską. Zmodyfikowane na drodze obróbki cyfrowej tradycyjne analogowe obrazy stanowią zaprzeczenie ewidencyjnej roli przypisywanej często fotografii. Wraz z zakwestionowaniem wiarygodności medium, podważona zostaje również ludzka percepcja. Poprzez powtórzenie, zafałszowany podpis, zamianę płci czy zabieg wymazania poszczególnych elementów, widz staje się ofiarą mniej lub bardziej zauważalnego oszustwa będącego świadectwem ambiwalentnej funkcji obrazu. Prezentowane w postaci albumu zdjęcia nabierają fizycznej realności, co wzmacnia kontrast pomiędzy ich materialną obecnością, a sfabrykowaną naturą utrwalonych na nich scen. Będąc częścią albumu stają się niejako również odpowiednikami ludzkich wspomnień, zaburzone zaś opowiadają o wadliwości procesów pamięciowych.

Nawiązujące do tradycji fotografii analogowej i związanej z nią formy albumu prace Bohdanowicza odzwierciedlają jego zainteresowanie kwestią manipulowania prawdą, co w społeczeństwie zdominowanym przez informację wizualną zyskuje znaczenie wychodzące poza osobisty odbiór prywatnego archiwum.

Milena Natalia Soporowska