Η Α. και ο Α.
Τα παντελόνια τη στενεύουν στους γοφούς.
Η μέση της ,λεπτή,χρειάζεται δεκανίκια και ζώνες.
Και να ξάφνου
που νιώθει ενα αεράκι βαθιά, κάπου ανάμεσα στους προσαγωγούς της.
Οι γλάροι αντιστέκονται στα μεσημέρια
Αυτή δηλαδή τους αντιστέκεται.
Αυτή και οι σκιές ,ένα μπουρδέλο χρωμάτων στο δέρμα της.
Αυτή και οι αναλγητικές εισπνοές από χάρτινες σακούλες φαρμακείων.
Αυτή μωρό μου,αυτή.
Σε αναζητά τα πρωινά στο βυσσινί της προσκεφάλι,
αναζητά τη γύμνια σου,
τη μαυριδερή σου φορεσιά,
τα φρύδια που χαράζουν γραμμές και χαμόγελα δίχως να σκάει το χείλος.
Αυτή τρίβεται σαν κουτάβι,
8 παρά το πρωί,
και εσύ ίσως κομπάρσος ίσως ξεχασμένος σε κάποιο πλατό ,ίσως γυμνός πίσω από υφασμάτινα παραβάν..
Εσύ αγνοείς την τάση για ολοκλήρωση που της προκαλείς.
και να τώρα.Να τώρα δα !
Φοράει τη μαύρη ζιβάγκο
Σε φοράει.