#mizantropi

[hadesbalam]

Eğer mutluysan benden uzak dur, çünkü hayat dolu tebessümün kendimden nefret etmeme sebep olabilir ve bu hiç istediğim birşey değil tamam mı? Ve eğer mutsuzsan, benden daha uzak dur. Çünkü senin, benim etrafımda varolman, kendimi sıradan hissettirebilir. O yüzden olabildiğince uzağa git.

[icselpatlamalar]

İnsanlar değmez, yola devam

Uzun zamandır yazmadım çünkü neden? Yazacak bişi yoktu çok da önemsemedim. Hani son bir seneyi iş gç, arkadaşlık kurmak ve aile ile geçirdim. Ve hani gerçekten tek diyecğeim şey şu:

İnsanlar baya problematik ve ben iyiyim.

Hani her tanıştığım insanın problemli olması, bu aşk olaylarında milletin gerçekten trmavatik küçük çocuklar gibi davranamsı, insanları sikmediğinde delirmesi, siktiğinde kaçması, yalan dolan oyunlar falan, şunu anladım:

Tanıştığınız insanların %95 i değersizdir. Bu o kadar koyardi ki bana, öyle bir varoluşsal yalnızlık hissederdimki, şimdi ise bu durum ile barıştım gibi. Hala içimde bir his herşeyi nbu kadar sikko olmayacğaını söylesede, başa gelen çekildi bile.

Hani baktığımda, bulamadım bir değer. Hani insanların değersizliği, orospulukları, kahpelikleri, beni aciz hissetiriyor çünkü ben gerçekten bu dünyada üstün düşünme becerisi kazanmış biri olarak buraya fazla ve alakasızım.

Keşke onla bunla date ederek kendimi eğlendirebilsem. Üzgünüm sığ ve sikko ilişkiler cidden umurumda bile değil. İnsanların isimlerini unuttum. Hayatlarını unuttum. O red flagleri bile bilinç altından atmışım.

Hani bakıyorum ve sadece bir boşluk ve ben bu boşlukla mücadele ediyorum. O da boş insanların kendisi. Hani gerçek düzgün, karakerli kişilikli birileri olsun dedikçe ben enden bu kadar daha uzağa düşyorum bilmiyorum. Şey gibi, böyle bir insan dünyada yok ve ben hala israrla bunun olmamasına inansanmda, sanki olmuyor bağri eğlenek kafasından salak saçma işlere giriyorum. Hani bu da çözüm değil. 

Şey gibi, bir yol düşün ve yolun nereye gideceğini biliyorsun ama canın çok sıkılıyor. bunalıyorsun deliriyorsun. Kestirmeye girmek istiyorsun yada başka bir kavşaktan dönmek. Ama her döndüğünde bune ya bu yol topraktanmış meğer çok bir ilerisi yokmuş, ben kendi sıkıcı yoluma döneyim diyorsun. Bu yolda sıkıcı ve bir süre sonra tekrar tekrar gidip gelmeler.

Açıkçası şuanki arkadaşlarımı seviyorum ama hani böyle hayatımdaki o yol ço kskain. kaos istemiyorum. eğlence keyif istiyorum. canım sıkılıyor. ve bu insanlarla çok olmuyor gibiy.

[akilfikirgezegeni]

#mizantropi vs #filantropi https://www.instagram.com/p/B-iHzFCjz5i/?igshid=u8otqlbeood3

[demeseydimgazyapardi]

Daha çok insan tanıdıkça, daha da insandan nefret eder oldum.

[velilerin-icinde-bir-deli]

Mizantropi, insanlığın doğasına ve/veya eylemlerine karşı nefret beslenmesi olarak tanımlanabilir. Bir başka ifade ile mizantropi, hümanizmin zıttıdır. Mizantropi düşüncesini benimseyen kişilere "mizantropist" denir.

Mizantropistler, insanın doğası itibariyle kötü olduğunu düşünür. Doğası gereği kötü olan bir canlı istemsiz de olsa kötülük yapar, yaptırır veya yapılan kötülüklere göz yumar. Tarih boyunca kendi nesline ve gezegende yaşayan diğer tüm canlılara zarar veren insanoğlu, bunu kendi çıkarları ya da korkuları nedeniyle yapmaktadır. Örneğin para karşılığı bir başka insanı öldürebilen bir kişi çıkarı için; yolda bir akrep ya da yılan gördüğünde üzerine basarak öldüren kişi bu canlılardan korktuğu için öldürme yoluna gitmiştir. Şüphesiz her iki durumun da insanlık tarihinde sayısız örneği vardır. Ancak mizantropi denince akla yalnızca katletme eylemi gelmemelidir. İnsanın yeltendiği her türlü suç, şiddet ve kötülük eylemleri bu düşüncenin ortaya çıkmasında rol almıştır.

[bahcelirivayet-blog]

Mizantropi Hakkında...

Kimdir bu 'mizantrop'? Kabaca, insandan ve insanın doğasının getirdiği özelliklerden nefret eden kimsedir. Toplumdan, insandan kaçarlar, dahası nefret ederler. Asosyal oldukları söylenir, fakat ben bu yaftanın fazlasıyla sığ olduğunu düşünenlerdenim

Mizantropi (Misanthropy) reddedişin, farkındalığın felsefesi. Nefret kadar ağır mı bilmem ama insanlara 'sıcak' bakmayan bazı isimler geliyor aklıma bu felsefe üzerine düşünürken. Tezer Özlü, Nilgün Marmara ve biraz popüler olduğu için adını sıkça duyduğumuz  Charles Bukowski.

Sizin düzeninizle, akıl anlayışınızla, namus anlayışınızla, başarı anlayışınızla hiç bağdaşan yanım yok. Aranızda dolaşmak için giyiniyorum. Hem de iyi giyiniyorum. İyi giyinene iyi yer verdiğiniz için. Aranızda dolaşmak için çalışıyorum. İstediğimi çalışmama izin vermediğiniz için. İçgüdülerimi hiçbir işte uygulamama izin vermediğiniz için. Hiçbir çaba harcamadan bunları yapabiliyorum, birşey yapıldı sanıyorsunuz. Yaşamım boyunca içimi kemirttiniz. Evlerinizle, okullarınızla, işyerlerinizle. Özel ya da resmi kuruluşlarınızla içimi kemirttiniz. Ölmek istedim, dirilttiniz. Yazı yazmak istedim, aç kalırsın dediniz. Aç kalmayı denedim, serum verdiniz. Delirdim, kafama elektrik verdiniz. Hiç aile olmayacak insanla bir araya geldim, gene aile olduk. Ben bütün bunların dışındayım

Tezer Özlü'nün Yaşamın Ucuna Yolculuk kitabından alıntıladığım bu bölüm aslında basit bir sistem eleştirisinden de öte şeyler barındırıyor. Varolanı reddetme, kendini soyutlama gibi mizantropluğun 'ilkel' unsurlarını saklıyor özünde bana göre. Bilinçsiz bir mizantrop olduğunu söylemek abartı olmaz herhalde.

Aydınlıkta köhneliği belirginleşen ve kentte ve konutta hiçbir şey neyse ben oyum. Öylesine  bağsız ve yeğniyim ki bu hafifliğin şiddetinin bedelini bir gün öderim diye düşünüyorum.  Sanki varoluş beni cezalandırmak ister gibi; yoğunluğundan bana düşen payını benden geri  alarak bu yoğunluğa, olur olmadık herkese ve her şeye fazlasıyla katlayarak sunuyor.  Ülkem yok, cinsim yok, soyum yok, ırkım yok; ve bunlara mal ettirici biricik güç, inancım  yok. Hiçlik tanrısının kayrasıyla kutsanmış ben yalnızca buna inanabilirim, ben. Yere göğe .

Alıntıladığım dizeler Nilgün Marmara'nın 'Canım Sıkıntı Sınırı' adlı şiirinden. Nilgün Marmara bağsızlığını ve insanın 'kültürleşmesine' ait olan kavramlara olan inançsızlığını sıkça işlemiştir şiirlerinde. 

Aslında Yavuz Çetin'i de ekleyebilirdik listeye 'Yaşamak İstemem'i ile. Belki de herkes hayatının bir döneminde bu felsefenin barındırdığı temel düşüncelerle hareket etmiştir farkında olmadan. Sevdiği insanın beklenmedik davranışıyla karşılaşan insan, evladından vefa göremeyen ana babalar, 'dost kazığı' yiyenler...

Mizantropi hakkında  okuma yaparken aklıma gelen ilk şey 'varoluşçuluk' oldu. Varoluşçuluk 'ağır' bir felsefedir, tüm tercihlerin sorumluluğunu yüklenmeyi gerektiren, melankoliye sürükleyen. Varoluşçularla 'melankoli' konusunda uyuşacak olsalar da insan doğası noktasında ayrılıyorlar.İnsanın doğasına inanmamak ve onun doğasının saf kötü olduğunu düşünmek bambaşka şeyler.Ne de olsa 'Varoluş özden önce gelir.'

Saf kötüye olan inanç insan ilişkilerinin temelini sarsıyor, hayata dokunamayan bir düşünüş tarzı...Elbette hayata dokunmak gibi bir dertleri yok,

Tüm bunlarla beraber tüm bir hayatın, insan ilişkilerinin bu güvensizlik ve süphecilikle kurulamayacağı ortada. İyimserlik aşılamak değil derdim fakat tüm bir yaşamın bu karamsarlıkla devam edebileceğini düşünmek fazlasıyla romantik olur. Nitekim Nilgün Marmara intihar etmiştir, bağsızlığın ağırlığına dayanamayarak... Tezer Özlü ise sanılanın aksine kanserden ötürü yaşamını yitirmiştir. Yazınındaki 'karanlık yan'ı hiç yitirmeden.

[ohulelo]

Emin olun ki genel olarak kabul goren her fikir ve toplumun onayladigi her kavram eninde sonunda salakligin daniskasidir; cunku cogunlugun ilgisini cekmeyi basarmistir

Chamfort, Maxims (1795)

[ohulelo]

Sokrates'in pazar yerinde hakarete ugradigini goren biri, donup filozofa sordu: "Insanlarin sana laf atiyor olmasi hic mi canini sikmiyor?" Sokrates cevap verdi: "Neden? Gotun biri bana tekme atacak olsa uzulur muydum sizce?"