Και ο χρόνος θα περάσει και οι πληγές θα κλείσουν όπως σου έλεγαν και θα ξεχάσεις. Και όμως θα μείνεις με κομμάτια κενα ,στο σχήμα όσον έχασες που δεν θα γεμίζουν με τίποτα ,γιατι κανένα κομμάτι δεν θα σε συμπληρώνει. Και τότε θα αρχίσεις να θυμάσαι όσα κάποτε σε γέμιζαν. Το άρωμα του, η εικόνα του, η φωνή του και απλά θα νιώθεις μια θλίψη χωρίς να ξέρεις γιατι. Θα νιώθεις το κενό χωρίς να ξέρεις τι σου λείπει. Γιατί τελικα ο χρόνος μπορεί να σβήσει τη μορφή του, αλλά ποτέ το πως ένιωθες οταν σου μιλούσε, οταν σε άγγιζε. Αυτή η αίσθηση μένει… Να σε στοιχειώνει, να σε πονάει… Να σε αδειάζει.
A.M. thoughts #1













