Αγάπη.
Αγάπη, λέξη όμορφη αλλα περιέχει πολύ πόνο. Μέσα από αυτη τη λέξη μου έρχονται τόσα πράγματα στο μυαλό. Τα περισσότερα είναι άσχημα, λίγες οι καλές στιγμές, οι καλες αναμνήσεις. Ομως μεγάλα τα συναισθήματα. Μέσα από την λέξη αγάπη μπορω να χαρακτηρίσω ένα άτομο. Σκοτάδι παντού αλλα αυτό το άτομο τόσο φωτεινό, σου δίνει χρωμα μόνο που θα σε κοιτάξει. Αυτός ο σατανάς με τράβηξε, σατανάς γιατι ήταν τόσο αγγελικος από έξω αλλα τόσο διάολος από μέσα. Με κατέστρεψε, με έκαψε. Με έκανε να πιστέψω στην ομορφιά του. Η ελκυστική μυρωδιά του και τα απαλά του χέρια, που με άγγιζαν και ανατρίχιαζα ολόκληρη. Τα φουσκωτά του ροδοκόκκινα χείλη που με προκαλούσαν κάθε φορά να τα ακουμπήσω.
Ο Άγγελος μου και ο διαβολος μου είχε κάστανα μάτια, συνηθισμένα μεν αλλα ξεχωριστά. Βγαζαν στην φορά την αγριάδα του και ταυτόχρονα την αγάπη που είχε να προσφέρει. Τα μάτια του ήταν η κρυφή του ταυτότητα. Τα θυμάμαι να με κοιτάνε τόσο έντονα κάθε φορά που ψυθιριζε το όνομα μου στο σκοτάδι, τα θυμάμαι.
