#onirotopia

[stigmography]

“κάτω από το πεζοδρόμιο, η παραλία” Οι περιοχές εμφώλευσής των ονείρων των θνητών αλλάζουν και οι χάρτες της ανθρώπινης ελπίδας προσφέρουν εναλλακτικές διαδρομές. Όποιος πρόλαβε να ταξιδέψει σε άγνωστα τοπία, μπόρεσε να βρει επίγειους παράδεισους με γαλανά νερά. Όποιος αγωνίστηκε, μπόρεσε να οραματιστεί ουτοπικές κοινότητες παράλληλες στον άδικο κόσμο. Όποιος βαρέθηκε, μπορεί να υπνοβατεί στα φωτογενή θεάματα των παγκοσμιουπόλεων. Κι όποιος συνεχίζει να στοχάζεται, μπορεί να αποβιβάζεται κρυφά στο τσιμεντένιο νησί, να συνομιλεί με τα πνεύματά του και να επιστρέφει με το πρώτο πρωινό πλοίο στο αλμυρό του μαξιλάρι.

---

"sous les pavés, la plage" The areas, where the dreams of the mortals are breeding, keep changing. The maps that lead to human hope may show alternative routes. Anyone who travels in order to find untouched landscapes, may find terrestrial versions of paradise with blue waters. Whoever fights, may be able to envision Utopian communities parallel to the unjust world. Anyone who gets bored, can fall asleep in front of the photogenic spectacles of the world cities. And whoever keeps thinking, s/he can secretly disembark on the cement island, talk to its spirits and return with the first morning ship to her or his salty pillow.

[stigmography]

πετεινά τ’ ουρανού Αφήνοντας πίσω το στολισμένο δέντρο, καρφωμένη άγκυρα στον τσιμεντένιο βυθό των ρευστών καιρών του νέου αιώνα, συνεχίσαμε τη μελλοντική μας πορεία. Κατά ομάδες ζυγών αριθμών, αλληλοβασταζόμενοι κάτω από το απογευματινό φεγγάρι, βρεθήκαμε να ακροβατούμε πάνω σε στιλπνά θαλασσινά νεφελώματα. Κι αν η κούραση των χρόνων δεν έπεφτε σα βαριά κρυσταλλοποιημένη υγρασία στα φτερά μας, δεν θα φοβόμασταν πτώση από τα σύννεφα, ούτε θα προσκυνούσαμε  δορυφόρους.

---

fowls of heaven Leaving behind the Christmas tree like an anchor that is dropped into the concrete seabed of new century’s fluid times, we kept on walking towards our future. In groups of even numbers, we help each other to exist underneath afternoon’s moon and to stoop on the glistening sea nebulae.  Only if the fatigue of years did not fall as heavy crystallized moisture on our wings, we would not be afraid of falling from the clouds, nor would we sanctify satellites.