ŞİİR: O YER'DE BİZ OLANA KADAR
ne yakın, ne de uzak olmanın,
artık hiçbir anlamı kalmadı,
hiçbir şeyin yolunda gitmediğini gördüm,
yıkılmışım, biliyorum.
ne olacaksa olsun,
ne gelecekse gelsin başıma,
razıyım,
kaçamayacak kadar yorgunum,
hissediyorum,
içimdeki her şeyin solduğu bir vakit şimdi,
iyi değilim,
çabalamak ve didinmek boşa,
susuyorum ve seslerim çürüyor içimde,
sahipsiz ziyan olan bir sevgi,
ölüyor içimde,
beni de öldürüyor,
mesele ölmek değil ama,
mesele ben yaşatmak istiyor muyum?
bilmiyorum,
seni sevmeyi bırakmalı mıyım?
bilmiyorum,
gücüm kalmadı,
bittim, parça parça,
çok fazla şey kaybettim,
zehir oldu içimde sevda,
bin kez öldüm,
daha fazlasına dayanabilir miyim?
daha fazla ölebilir miyim?
bilmiyorum,
yıkıldım,
enkaz oldum,
altında kaldım,
şuramda bir yükle,
yitirdim bir çok şeyi,
seni sevmemin bir bedelide bu işte,
taşıdığım bir yarasın içimde kalan,
bastıramadığım çığlıklarım,
kimselere duyuramadığım feryadımsın,
sen bilmezsin,
anlamazsın belki ama,
kendimi çok ağır hissediyorum,
tıpkı toprağın,
bir mezar taşını hissettiği gibi,
kaldıramıyorum artık bu hayatı,
sen olmadan,
çok daha kötü günler geçiriyorum,
yine sen olmadan,
adım atmak istemediğim yarınlarım var,
bir de,
her şeye rağmen,
zamanla olmak istediğim bir yer,
sadece tek bir yere ihtiyacım var,
sana ihtiyacım var,
o yer;
sensin,
her şeye rağmen,
bana zor,
ve bir o kadar imkansız geldiğin halde bile,
seni sevmeyi sürdüreceğim,
içimde,
taa ki,
o yer'de, bizi bulana kadar,
taa ki,
o yer'de biz olana kadar...