“Θέλω να είσαι χαρούμενη ,
Ξέρω πόσο προσπάθησες ,
Ξέρω πόσοι σε πάτησαν στα πνευμονία,
Σου τα έσπασαν , δεν σε άφηναν να αναπνεύσεις.
Ξέρω πόσοι σου κράτησαν τα φτερά. Ξέρω πόσο εκλαψες.
Μπορεί να μην ήμουν εκεί ,όμως μέσα μου ήταν σαν να ήμουν εκεί.
Άσε με να σε πάρω από αυτούς .
Να σε πάρω από απ’όλους που σε έκαναν να ξεχάσεις το ποια είσαι.
Και αν σε μισούν όλοι,
Τότε εγώ είμαι ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο που σε αγαπάει.
Έλα μαζί μου.
Όταν θα κλαις θα σε κοιτάζω με θλίψη, θα ανοίγω τα χέρια μου σαν φτερά.
Αγκαλιάζοντας σε.
Θα σου λέω ηρέμησε, εγώ είμαι εδώ.
Και όταν εγώ έχω τα χάλια μου εσύ,
Θα με κοιτάζεις στα μάτια, με ένα χαμόγελο.
Ναι, ξες ...
Αυτό το χαμόγελο που μου αρέσει πολύ.
Θα λάμπει ο κόσμος μου.
Εγώ ξες... Δεν θα ήθελα να σταματήσω ούτε μέρα
να σου λέω...
Το πόσο ευγνώμων είμαι που σε γνώρισα.”















