Να σου πω κατι;
Βαρεθηκα καθε φορα να κανω ποσα χιλιομετρα να σε δω. Να μην εχεις βρει μια αφορμη να ερθεις ειτε εδω εφοσον μενω μονη ειτε να βρεθουμε στη Θεσσαλονίκη οπως τοτε. Και θα μου πεις οτι δε κατεβαινω μονο για σενα και οτι παντα εχω δουλειες να τακτοποιησω, αλλα ποτε μου ζητησες ΕΣΥ να ερθω; Γιατι πρεπει να περιμενεις να μου “κάτσει” καποια δουλεια για να ερθω; Γ Ι Α Τ Ι;
Γιατι καθε φορα που ερχομαι,μετα διπλασιαζεται η αποσταση μεταξυ μας και δε μιλαμε καν; Γ Ι Α Τ Ι;
Μπορεις να μου το εξηγησεις;
Εγω ξερω πολυ καλα οτι θελω να σε δω, οτι θελω εστω μια φορα να γυρισεις και να μου πεις “ελα εστω και για λιγες μερες”. Ξερω ματια μου οτι αυτα που βλεπω στα ματια σου δεν ειναι ψεμματα. Ξέρω οτι αν σου δινοταν η ευκαιρια θα με εκανες την πιο ευτυχισμένη κοπελα στη Γη ολη. Και δε με νοιαζουν εκείνα τα πονηρα που μπορει να υπαρξουν, παντα μου αρεσαν οι βολτες και τα αραγματα μας, οι συζητησεις και οι σιωπες μας.
Αν με ρωτουσαν ποτέ που ειναι η δίδυμη καρδιά μου, θα ελεγα απευθείας “Σε καποια πλατεια της Αθηνας αραζει με τα παιδιά και ελπιζω να γελαει”
Αν με εβαζες να διαλεξω αναμεσα στο να σου μιλαω εστω καθε βραδυ και στο να σε εβλεπα εστω μια φορα το χρονο, θα διαλεγα το πρωτο. Ισως να μου ελειπες λιγότερο.
Ετσι,παε μικρε παλι στη σιωπη θα πνιγουμε, παλι θα περιμενω ενα χαρουμενο καλημερα σου ή ενα χαμογελο στη καμερα πριν κοιμηθω. Γ Ι Α Τ Ι;
Γιατι γεμιζει εστω κι αυτό χαρα και δυναμη τη ψυχη μου να συνεχιζω τη ζωη μου.
Θα σαι παντα το ασπρο μου.
Κι αν έρθουν αλλοι, θα ονομασω αυτο που μου χαριζουν λευκο, διοτι τίποτα δε θα ναι σα το ασπρο σου.
Μου χεις λειψει.