[os] Sweeter than fiction | sunggyu x myungsoo
Title : Sweeter than fiction
Pairing : Sunggyu x Myungsoo
Rating : G
Song inspiration : Taylor Swift - Sweeter Than Fiction ♥ (จิ้มที่หัวใจฟังเพลงได้เลยค่ะ ;D)
Author's note : แต่งฉลองครบรอบ1เดือนให้บ้านซังคิม
“ซองกยู...วันนี้ไปแดกเหล้ากันป่ะมึง” เพื่อนร่วมงานนามจางดงอูเอ่ยทักร่างสูงขึ้นเมื่อใกล้ถึงเวลาเลิกงานเต็มที แล้วก็เห็นว่าวันนี้เป็นวันศุกร์ด้วย เสาร์-อาทิตย์ก็ยังพอมีเวลาพักฟื้นเผื่อแฮงค์พอดี
“ไม่ได้ว่ะ วันนี้กูนัดกับมยองซูแล้ว ไว้วันอื่นแล้วกันนะ” ซองกยูบอกยิ้มๆกับเพื่อน ไม่ใช่ว่าเขากลัวเมียหรืออะไรหรอกนะ ก็แค่แคร์ความรู้สึกของอีกคน และไม่อยากให้อีกคนงอแงด้วย เพราะซองกยูเป็นคนแบบนี้เสมอ หรือเรียกได้ว่าเห็นแฟนดีกว่าเพื่อนหนะนะ
“โอ๊ยยยย หมันไส้คนมีเมียโว้ย กูไปแดกคนเดียวก็ได้วะ” ดงอูเหน็บเข้าให้เล็กน้อย แต่ซองกยูทำเพียงยิ้มน้อยๆตอบไป
จริงๆแล้วมันก็เป็นอย่างนี้อยู่ทุกวันนะ ที่ใครหลายๆคนมองว่าซองกยูกับมยองซูหวานกันออกนอกหน้าเหลือเกิน ทั้งๆที่ทั้งสองคนก็ปฏิบัติต่อกันแบบนี้มาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ไม่เห็นมีอะไรน่าอิจฉาตรงไหนเลย
“จริงๆซองกยูไม่เห็นต้องมาช่วยเราเลย เราเก็บร้านคนเดียวได้จริงๆ” ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำกางเกงเดฟสีขาวพร้อมมีผ้ากันเปื้อนผูกอยู่ที่เอวพูดอย่างเกรงใจ เมื่อเห็นคนรักของตนทำงานมาเหนื่อยๆก็ยังมาช่วยงานที่ร้านไอศกรีมของมยองซูเองอีก
“มันก็ไม่เห็นจะเหนื่อยตรงไหนนี่ มาช่วยแฟนไม่เห็นลำบากเลย” ร่างสูงบอกเสียงนุ่มๆ พลางมือก็เก็บข้าวเก็บของเข้าที่ให้เรียบร้อยอีกแรงหนึ่ง
“แต่ว่าเราเห็นว่าซองกยูทำงานมาเหนื่อยๆนะ เราเป็นห่วง” มือเล็กแตะเข้าที่แขนแกร่งของอีกคนเบาๆ พร้อมพูดอย่างห่วงใยจนอีกคนต้องระบายรอยยิ้มออกมาแล้วจับมือนิ่มทั้งสองข้างมากุมไว้หลวมๆ
“ก็ถ้าสามีไม่ดูแลภรรยาแล้วจะมีสามีไปทำไมครับ หื้ม?” ว่าพลางยกหลังมืออีกคนขึ้นจูบแหวนทองคำขาวเกลี้ยงและมีเพชรเม็ดเล็กๆฝังอยู่ที่สวมไว้ที่นิ้วนางข้างซ้ายของคนตัวเล็ก ทำเอาอีกคนเขินหน้าขึ้นสีทันที
“บะ...บ้า!! อยากช่วยนักก็รีบๆเก็บเข้าเลย” มือเล็กตีเข้าที่บ่าร่างสูง จนอีกคนหัวเราะน้อยๆออก ก็เวลามยองซูเขินหนะ น่ารักอย่าบอกใครเชียว อันที่จริงเขาก็ไม่อยากให้มยองซูมาทำงานที่ร้านไอศกรีมเท่าไหร่หรอกนะ ทั้งๆที่เคยยื่นข้อเสนอไปแล้วว่าให้จ้างลูกน้องมาดูแลร้านแทนก็ได้ แล้วมยองซูก็อยู่บ้านทำหน้าที่เป็นแม่ศรีเรือนที่ดีไป เพราะซองกยูค่อนข้างจะไม่ชอบที่เวลาตักไอศกรีมไปก็มีคนมาจีบมยองซูไปทั้งผู้หญิงทั้งผู้ชาย คือซองกยูก็หวงแฟนเป็นป้ะครับ
แต่ก็นั่นแหละ คนหัวรั้นและดื้อเงียบอย่างมยองซูก็มีหรือที่จะยอม โดยยกเหตุผลมาอ้างว่า อยู่บ้านคนเดียวก็เบื่อตาย ออกมาขายไอศกรีมเล่นๆนี่แหละสนุกดี แล้วมีหรือที่กู๊ดบอยอย่างซองกยูจะขัดภรรยาที่รักได้ ก็เลยต้องมาเหนื่อยเก็บร้านเองแบบนี้แหละ แถมบางทีถ้าซองกยูมีทำโอทีนะ ร่างบางของเขาต้องเก็บร้านคนเดียวอีก น่าสงสารแย่เลย
หลังจากที่เก็บร้านเสร็จทั้งสองก็ไปรับประทานมื้อค่ำกันที่ร้านอาหารสุดหรูที่ค่อนข้างที่จะแพงหูฉี่อยู่ซึ่งซองกยูเป็นคนจองเองนั่นแหละ แต่ก็นะ....คนมันรวย จะทำอะไรก็ไม่ผิด จากนั้นก็ต่อด้วยพามยองซูไปช็อปปิ้งนิดหน่อย หรือหมายถึงไปให้มยองซูผลาญวงเงินในบัตรเครดิตเค้าเล่นนั่นแหละ แต่เสื้อผ้าข้าวของส่วนใหญ่ที่มยองซูเลือกซื้อก็ใช่ว่าจะมีแต่ของตัวเองนี่ เอาตามตรงมยองซูเลือกให้ซองกยูมากกว่าของตัวเองอีกเชื่อได้ ก็แฟนมยองซูเป็นคนน่ารักขนาดนี้ แถมใจป๋าอีก ให้ตายยังไงก็ผลาญไม่ลงล่ะ พอช็อปจนพอใจมยองซูก็พากันกลับมายังบ้านของทั้งสองคน
“นี่ซองกยู คืนนี้จะทำงานถึงดึกมากมั้ย เราจะได้อยู่เป็นเพื่อน” ร่างเล็กถามขึ้นพลางเช็ดผมเปียกซกของอีกคนที่เพิ่งอาบน้ำสระผมเรียบร้อยแล้วมานั่งทำงานอยู่หน้าคอม มยองซูอดเป็นห่วงไม่ได้เนื่องจากแอร์ก็เย็นแล้ว แถมตาบ้านี่ยังสระผมอีก แถมกว่าจะนอนก็ดึกสุดๆเดี๋ยวจะพาลไม่สบายกันพอดี
“ไม่ต้องรอหรอก นี่ตัวเล็กจะตายอยู่แล้ว จะอดหลับอดนอนเป็นเพื่อนทำไม เดี๋ยวก็ซูบผอมตายหรอก” ซองกยูบอกอย่างติติง แต่มยองซูรับรู้ได้ว่าอีกคนเตือนด้วยความเป็นห่วงนั่นแหละถึงได้ยิ้มจนปากแทบจะฉีกถึงรูหูอยู่แล้ว
“ก็ชอบเป็นแบบเนี้ย” มือที่เช็ดผมอีกคนออกแรงผลักหัวร่างสูงเบาๆจนหัวอีกคนโคลงน้อยๆ
“ก็เป็นห่วงเมียนี่ครับ” อีกคนบอกขำๆ ก่อนจะโดนคนตัวเล็กออกแรงผลักหัวอีกทีเพราะความเขินแล้วลุกไปนั่งที่โซฟาปลายเตียงเมื่อเช็ดผมร่างสูงจนห้างหมาดๆแล้ว
“ทำงานไปเลย เดี๋ยวเราอ่านหนังสือรอตรงนี้แหละ เสร็จแล้วจะได้นอนพร้อมกัน” ว่างพลางหยิบหนังสือแถวๆนั้นมาอ่านอย่างผ่านสายตา จริงๆหนังสือที่อ่านก็ไม่ได้เข้าหัวอะไรนักหรอก ก็แค่อยากนั่งให้กำลังใจร่างสูงเท่านั้นแหละ
เวลาล่วงเลยผ่านไปนานพอสมควรจนตอนนี้นาฬิกาบอกเป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว ซองกยูละมือและสายตาจากจอคอมพิวเตอร์พร้อมบิดขี้เกียจไปมา ก่อนสายตาจะกวาดไปมองเห็นแมวตัวเขื่องที่ว่าจะนั่งรอเขาทำงานจนเสร็จ บัดนี้ได้หลับใหลไปบนโซฟาเรียบร้อย ซองกยูหัวเราะเบาๆกับความรั้นที่ไม่เป็นผลของร่างเล็ก ก่อนจะลุกจากเก้าอี้ทำงานตรงมายังโซฟาปลายเตียง ช้อนตัวอีกคนไว้ในลำแขนแกร่งอย่างเบามือที่สุดเพราะกลัวคนตัวเล็กจะตื่นขึ้นมา แล้ววางลงบนเตียงคิงไซส์ขนาดหนานุ่มเบาๆจัดแจงท่านอนพร้อมห่มผ้าห่มให้เรียบร้อย ก่อนจะขโมยหอมแก้มใสของคนที่หลับอยู่ถือเป็นค่าแรงเล็กๆน้อย ก่อนจะกลับไปนั่งประจำที่และลงมือทำงานต่อ
ร่างสูงเซฟงานและปิดคอมเรียบร้อยเมื่องานของตนเสร็จ นาฬิกาก็บอกเวลาเป็นตีสองกว่าๆ เขาค่อยๆเคลื่อนย้ายตัวเองจากโต๊ะทำงานในห้องมาอย่างเบาฝีเท้าที่สุดเพราะกลัวคนร่างเล็กบนเตียงจะตื่นได้หากมีเสียงดังเกิดขึ้น และขึ้นไปนอนบนเตียงข้างๆมยองซูอย่างช้าและเบาที่สุดเช่นกัน ก่อนสอดตัวลงในผ้าห่มผืนเดียวกับคนตัวเล็ก แล้วยกแขนกอดเอวอีกคนที่เคลื่อนตัวมาซุกกับแผงอกของเขาไว้หลวมๆ
“อือ...งานเสร็จแล้วเหรอ” ร่างเล็กครางในลำคอ ก่อนที่จะค่อยๆปรือหนังตาอันหนักอึ้งของตนขึ้นเพื่อที่จะคุยกับอีกคนที่เพิ่งจะได้นอน
“ใช่ครับ แต่มยองซูง่วงก็นอนไปเถอะนะ ตาจะลืมไม่ขึ้นอยู่แล้วเห็นมั้ย” ซองกยูว่าก่อนยกมือมาหยิกเข้าที่จมูกเล็กๆของอีกคนอย่างหมั่นเขี้ยว
“ขอโทษนะ...ที่เราไม่ได้อยู่เป็นเพื่อนตามที่บอก” ร่างบางซุกหน้าลงกับแผงอกอีกคนก่อนจะพูดอ้อมแอ้มในลำคอ ซองกยูรู้และได้ยินหมดทุกคำพูดนั่นแหละ ซองกยูไม่เคยโทษว่าเป็นความผิดของมยองซูเลยซักนิด เพียงแค่อีกคนสนใจและใส่ใจเค้าแบบนี้มันก็เพียงพอแล้ว และไม่เห็นจำเป็นจะต้องโกรธหรือคิดมากอะไรกับเรื่องพวกนี้ด้วย
“ไม่เป็นไรหรอก นอนเถอะ ง่วงแล้วเหมือนกัน” ร่างสูงกอดกระชับอีกคนแน่นก่อนจะจูบที่หน้าผากคนร่างเล็กในอ้อมแขน
“ฝันดี รักซองกยูนะ” มยองซูพูดพร้อมหลับตาแล้วประทับริมฝีปากของตนเข้ากับร่างสูงเบาๆหนึ่งทีแทนกู๊ดไนท์คิส ทำเอาอีกคนยิ้มแก้มปริแล้วประทับริมฝีปากลงบนกลุ่มผมสีดำน้ำตาลคืน
“รักมยองซูเหมือนกัน ฝันดีครับ” หลังจากนั้นทั้งสองก็หลับไหลไปในอ้อมกอดของกันและกันในยามนิทราราตรีของค่ำคืนนี้
ทั้งที่คนรอบตัวของทั้งสองฝ่ายต่างก็อิจฉาคู่ของซองกยูกับมยองซู แถมออกแนวจะชอบเหน็บแนมกันซะยกใหญ่ว่าจะหวานกันออกนอกหน้าเกินไปรึเปล่าบางที แต่ชีวิตก็คือชีวิต สิ่งที่ทั้งสองคนแสดงความรักต่อกันถือเรื่องที่เป็นปกติและธรรมดา จึงไม่แปลกที่เขาจะแสดงความรักต่อกันตลอดเวลา ถึงวิธีการและการปฏิบัติมันอาจจะไม่หวือหวาหรือวาบหวามนัก แต่เช่นกันความรักก็คือความรัก หากเราหมั่นเติมความรักให้กัน เพียงแสดงออกว่าเราสนใจและใส่ใจอีกฝ่ายมากเพียงใดตลอดเวลา และอาจไม่จำเป็นต้องแสดงออกด้วยการกระทำก็ได้ เพียงเท่านั้นความรักของคุณก็อาจจะเป็นความรักที่หวานที่สุดในทุกๆวัน และหวานกว่านิยายปรัมปราเสียอีก