#sumeyye330

[sumeyye330]

“Baktın mı kalbime? Kalbimin en acı çeken kısmına, kalbimin derinliklerine. Dokunmasan bile kalbimin en acıyan yerini gördün mü? Sana gülümsesem bile canımın ne kadar çok acıdığını gördün mü? Ne kadar çok can çekiştiğimi gördün mü? Görmüş olmalısın, zaten kalbimin derinliklerinde ki yarayı sen açtın! İnsan açtığı yaranın farkına varmaz mı?”

[sumeyye330]

Hayvanları sevelim. Çünkü onlar sevilmeye değerdir. Hayvanlar olmasa bilin ki,şu koca dünyada yalnız kalırdık. O yüzden hayvanlar iyi ki var.....

[sumeyye330]

Bir çiçek açar, yapraklarını döker teker teker sonra da solar o çiçek. Sonra bir bakmışsın o çiçekten biraz soluk ama yine de aynı çiçek açmış. Hayatımızın özeti de bu aslında; Doğarız, büyürüz yavaş yavaş sonra üzerler bizi üzülürüz daha sonra yavaş yavaş yaşlanmaya başlarız ama her zaman az da olsa içimizde ki güzellikler hep ve her zaman vardır. Ama çiçekler gibi biz yenilenmeyiz! Bizim yapraklarımızı dökerlerse sonsuza dek dökülürüz yada bizim yapraklarımızı açarlarsa sonsuza dek açık kalırız....

--Sümeyye--

[sumeyye330]

"Eğer yaşamak istiyorsanız ilk önce sevmeyi öğrenmelisiniz..."

[sumeyye330]

Oturduğum bankta, sayıklıyorum... ‘’Yalnızlığım,’’ diye bir fısıltı çıkıyor dudaklarımdan.. Sonra tekrar ediyorum aynı kelimeyi, ‘’Yalnızlığım,’’ Sonra bir daha, ‘’Yalnızlığım..’’ Ben aynı kelimeyi tekrarladıkça, havanın kasvetli rüzgarı daha çok esiyor ve daha çok.. Saçlarım kasvetli bir rüzgarla uçuşuyor ve duruyordu. Sonra bir daha söylüyorum, ama bu sefer gözlerim kararmış bulutlarda, yalnızlığıma sesleniyorum. ‘’Ey! yalnızlığım,’’ diyorum ilk önce ve daha sonra devam ediyorum, ‘’birde sen olmasan, başı boş kalacağım bu dünyada..’’ diyorum gözlerim yaşlı, kara bulutları seyrederek...

[sumeyye330]

Tüm insanların önünde, ne kadar büyüsek de, gelişsek de içimizde ki çocuk her zaman çocuktur unutmayalım. İçinizde ki o çocuğu büyütemezsiniz, içinizde ki o çocuğu geliştiremezsiniz. O hep çocuk kalmak ister, o büyümemek ister. Bazen durup dururken size koşma isteği, ip atlama isteği ya da durup dururken pamuk şeker yeme isteği... Bunların hiç birini siz istemiyorsunuz, onları isteyen içinizde ki çocuktur. Bazılarınız o içinde ki çocuğu ‘İÇ SESİM’ diye adlandırır. Bazı insanlar içinde ki çocukla anlaşmayı iyi bilirler; Sanki gerçekmiş gibi, sanki yanındaymış gibi tutunurlar o içinde ki çocuğa. Sanki hissediyormuş gibi konuşurlar onunla. Dost olurlar ve bazen yeri gelir birbirlerine küserler ama farkında olmadan da barışırlar. Ama bazı insanlar içinde ki çocuğu tanımaz, bazı insanlar ‘İç sesim’ ne demek bilmezler. Çünkü o insanlar yalnızdırlar, depresyondadırlar. Canları acıyordur onların. Hep içe kapanıktır onlar. Onlar tanımazlar içlerinde ki çocuğu, tanımazlar çünkü kendi acıları yüzünden o çocuğa yer kalmamıştır ve bir süre sonra terk etmiştir o alanı...  ‘Yalnızım, kimsesizim, kimse beni anlamıyor!’ diyenlerin hepsi aslında yalnız değiller onların içlerinde birer çocuk var. Ama eğer o içlerinde ki çocuğu keşfetmemeyi sürdürürlerse bilsinler ki, işte o zaman gerçekten yalnızlar. Hem de sonsuza kadar... 

[sumeyye330]

"Neden hep sevdiklerimiz bizi vuruyor?Neden hep onlar ağlatıyor bizi? Neden bir yabancı üzmüyor beni de sevdiklerim üzüyor? 'Tamam' diyorum bir daha böyle olmayacak, 'Tamam' diyorum bir daha ağlamayacağım. 'Seni bir daha ağlarken görmeyeceğim' diyor. Ama bilmiyor ki asıl kendisi ağlatıyor!Hep sevdiklerimiz vurur bizi, hep onlar ağlatır bizi. Fazla bağlanmamakla iyi edersiniz...."