#tekstjes

[geschrevengedachtes]

Mijn hart maakt een sprongetje

telkens wanneer ik je stem hoor.

Al is het niet bij wie het zou moeten

een gevoel, een tinteling, een lach.

Telkens wanneer jij er bent.

Het is niet bij wie het zou moeten

voor mij niet, noch voor jou.

En toch is het iedere keer weer

een gevoel, een tinteling, een lach.

Jij bent het altijd en iedere keer weer.

[childtraumaloss]

Niet iedereen valt te redden

[stormvanwoorden]

Weet ge, de eenzaamheid knaagt zoveel aan mij dat ik er zelfs geen metafoor meer voor heb. En ik weet dat ik gewoon geduld moet hebben. Maar als ge in een treinstation staat waar in decennia al geen trein meer is gestopt, dan begint ge u wel af te vragen of ge uw trein niet hebt gemist. (Of misschien hebt ge wel nooit een ticketje gekregen om te beginnen). En dan begint ge dat wachten maar te tellen en verdomme duurt dat lang. Langer dan de tijd die ge nodig hebt om het beu te worden.

[streeploos]

https://www.instagram.com/streeploos_/

[sterrenzien]

wat zijn we toch aan het doen

neptunus huilt bij het zicht van het water stikkende schildpadden  verdwijnende vissen

zijn eens ooit zo gevreesde oceanen zijn een afvalberg geworden

innoveren produceren consumeren creperen

hij bracht kolkende gevaren naar het land die stadsmuren en torens aankonden maar die metershoge golven gaan niet op tegen onze muur van onverschilligheid

het liefst zou hij zinken in zijn zeeën verdrinken in zijn tranen

maar dat is het nadeel van een god zijn doorheen het goede en het kwade blijft hij verplicht in leven

[verliefdopdeliefde]

mag ik opgeven?

tis genoeg geweest zo.

[gedoemd]

Eeuwig vervreemd in een kunstwerk zonder kunstenaar. gedoemd om te vergaan zonder bewonderaar

[stormvanwoorden]

Jongens, ik ben gebroken. Niet op een drastische manier, want ik functioneer nog. En voor het ongetrainde (of onoplettende) oog doe ik dat zelfs nog goed. Maar ik ben als een klok die enkele tandjes van z'n tandwiel kwijt is; versleten door het constante getik. Daardoor loop ik altijd wat achter. Soms blijf ik ook eens hangen. Want waar moet ge naartoe als ge nergens in past? Of in een zeldzame gebeurtenis loop ik eens voor. Maar nooit gelijk. Nooit juist zoals het zou moeten. Maar dat is dan ook niet verwonderlijk, want uurwerken kunnen niet alles bijhouden. Na vierentwintig uur vergeten ze iedere slag en beginnen ze gewoon opnieuw. En ik niet. Ik houd alles bij. Ik kan niet opnieuw beginnen. En ook al voorzie ik mijzelf constant van nieuwe batterijen; ik kan de energie nooit lang (genoeg) vasthouden. Ik tik te snel (en te lang) door.