Discover Top Posts Tagged with #temp.2

Ik twijfel dus ik ben misschien...

Inleidende tekst bij leerling/meester expositie #9: 'Het koesteren van de Twijfel' met meester Marjolijn de Wit

Inleidende tekst bij Leerling/meester expositie #9: "Het koesteren van de twijfel" met Meester Marjolijn de Wit.

26 mei t/m 5 juni 2011

Tekst Lars Leeuw

Wanneer leerling en meester elkaar ontmoeten in een expo met de titel 'het koesteren van de twijfel'; wie is dan de leerling en wie is de meester? De beste manier om iets te leren is te proberen dat wat je weet aan anderen uit te leggen. Voor deze expositie: Wat is dan de beste manier om te twijfelen? Misschien is de beste manier om te twijfelen dan wel je ego opzij zetten voor de verrassende vragen van anderen. Zo nu en dan zijn het wetenschappers die de observatie maken dat slimme en/of hoogopgeleide mensen vaker onzeker zijn, vaker twijfelen aan zichzelf. Misschien dat men daarom zoveel hoogopgeleiden aantreft onder filosofen en kunstenaars, want als er één willekeurig bij elkaar geveegde groep is die zich gezamenlijk laat aanspreken als twijfelaars, dan is het wel deze groep. Opvallend is ook dat omgekeerd geld dat mensen die wat vaker zouden mogen twijfelen hier over het algemeen juist minder de noodzaak van inzien. Bot gezegd: slimme mensen denken vaker dat ze dom zijn en domme mensen denken vaker dat ze eigenlijk heel slim zijn. Twijfelen lijkt dus niet eens zo heel onverstandig te zijn. Hoewel ik dat niet zeker weet natuurlijk. Wat is twijfelen eigenlijk? Is het noodzakelijk dat twijfelen onzekerheid oproept? Is het zo dat teveel kennis teveel vragen en dus twijfel oproept en dat je daarom niet te veel kennis tot je moet nemen? Is het zo dat het hebben van kennis over bepaalde zaken irrelevant is omdat de kern van sommige zaken zich niet laat vatten in het menselijke construct ‘Taal’ waarin we kennis representeren? Is kennis daarom zinloos, of hebben we een ander ‘menselijk construct’ nodig, de taal van kunst of ‘nieuwe goden’ bijvoorbeeld? De kracht van kunst is onder andere de mogelijkheid tot meerdere interpretaties/betekenissen van een bepaald kunstzinnig fenomeen. Dimensies kunnen elkaar in een beeld doorkruisen, meerdere perspectieven kunnen letterlijk naast en door elkaar bestaan, zie bijvoorbeeld de foto’s van Christie Zwart. Of het werk van Marjolijn de Wit, met simpele lijnen kan een vraag over ruimte en de positieve of negatieve aanwezigheid van een object gesteld worden. Wanneer het over kunst gaat worden begrenzingen en kaders, betekenissen, symbolen en referentiekaders gebruikt als verwijzing naar precies die conceptuele ruimte waarin concrete ideeën en abstracte objecten elkaar ontmoeten. In mijn eerste jaar van de opleiding wijsbegeerte viel een docent tegen me uit met de opmerkingen dat ik misschien op de verkeerde plek zat. Waarom? Één keer claimde ik dat 'het antwoord' weldegelijk van belang is in de filosofie. Waarop de docent zei dat ik, als ik niet vond dat 'de vraag' belangrijker was dan 'het antwoord', ik misschien wel op de verkeerde plek zat. Ik dacht aan de volkswijsheid: als je het antwoord niet wil horen, moet je ook niet de vraag stellen. Is twijfelen niet vooral dat bewustzijn dat je ontwikkelt wanneer je jezelf ontwikkelt en beseft dat zowel zoeken naar het ultieme antwoord als verdwijnen in eeuwige twijfel nooit absoluut kunnen zijn? Maar dat elk eindpunt, elke stellingname, elke definitie, elk antwoord, elk kunstwerk slechts een schakel tussen elementen is? Het eindpunt is ook altijd een middelpunt en een beginpunt.. Toch? Maakt dit kunst nu juist tot een ultiem middel waarin men het twijfelen kan leren, of is kunst door deze neiging tot ambivalentie juist onbruikbaar? Welk doel heeft al dat twijfelen eigenlijk? Kennelijk gaan we er ons immers niet slimmer door voelen, tegelijkertijd kun je je afvragen: wat is intelligentie eigenlijk? De conclusie dat je slim of vaardig bent omdat je veel twijfelt is op zijn minst twijfelachtig. Je kunt twijfelen aan de oprechtheid van de twijfel. Misschien hebben kennis, vaardigheid en zekerheid meer te maken met jezelf willen zijn en je plek in de wereld willen kennen? Misschien sluiten zij de twijfel juist uit. Maar hoe kom je daar nu achter als jij de enige bent die bereid is om te blijven twijfelen? Zolang de wereld niet mee twijfelt weet ik van mijzelf alleen dat ik aan het twijfelen ben, maar niet wie ik ben, wie ‘De Ander’ is en welke plekken we in de wereld hebben. Dat is wat ik terug vind in de expositie van Marjolijn de Wit. De onderzoekende houding naar de plaatsing van de objecten ten opzichte van elkaar. De vraag naar wat elk object voor zichzelf en voor het andere is. Laten we de twijfel daarom koesteren.

#lars leeuw #Marjolijn de Wit #leerling meester 9 #TEMP.2