Bir türlü gidemedik birbirimizden, uzaklaşamadık. Ben uzaklaşınca o bana yaklaşıyordu, o uzaklaşınca ben yaklaşıyordum. Kavga ettiğimizde aklınızda gelen en kötü şeyleri söylemiş olabilirdik ama her kavganın sonu güzeldi. Hep daha çok seviyorduk.
Sanki kalbimiz o kadar büyük ki, aynı sevmemiz mümkün değil, günden güne büyüyordu. Böyle de daha çok kıskanmaya, kavga etmeye başlamıştık.. Artık üçüncü kişi aramızda olamıyordu, sadece biz..
Sadece ben ve o. O ve ben.
Öyle bir şey ki, kalbin titriyor, güzel mi, kötü mü bilemezsin. Ama güzel olacağına inanırdık, birbirimize tuttuk, tutunduk.
Öyle bir şey ki, o kadar ağlayasın var ki, korkundan, sevginden, aşkından, ama ağlamak istemiyorsun çünkü hiçbir zaman bu kadar mutlu değildin.
Öyle bir şey ki, tutmazsan, sanki nefes alamıyorsuncasına. Bazen de tutmak istemiyorsun, ağırıyor, acıyor diyorsun ama tek acıdığı şey mesafenizdir.
Öyle bir şey ki, kalbinin geliştiğini hissediyorsun, çok sevmekten artık korkmuyorsun.
Öyle bir şey ki, onun incitmesinden korkmazsın artık, gerçek sevdiğini duyabilirsin çünkü, seni hiçkimse böyle sevmemiş çünkü, sen de onu kadar hiçkimseyi sevemeyeceksin çünkü, tek o’dur çünkü.. Onsuz yaşayabilirsen, ama yaşamak istemiyorsun.
Bu da bu sebeple, onsuz yaşarsan, eksik, yarım yaşarsın.. bu da yaşamak mıdır, nedir bilmiyorum...
