Bugün içimdeki ağırlıklar eridi, sanki kalbim uzun zamandır unuttuğu bir nefesi yeniden hatırladı.
Karanlığın arasından incecik bir ışık sızdı, önce küçük bir kıvılcım, sonra koca bir huzura dönüştü.
Ve ben anladım ki, her gökyüzü eninde sonunda açılıyor.
Bugün, içimdeki sessizlik bile güzeldi.
Hiçbir şey söylemeden, hiçbir şey düşünmeden sadece var olmak…
Bazen insanın en büyük şifası buymuş.
Kırgınlıklarımı da aldım yanıma, ama onları taşımadım; sadece kabul ettim.
Çünkü bazı yükler, bırakıldığında insanın kanatlarına dönüşüyor.
Ve ben bugün biraz daha hafif, biraz daha özgür oldum.
Belki hâlâ eksiklerim var, ama ilk kez bu eksiklerin göze batmadığını hissettim.
Sanki her parçam, tam da olması gerektiği yerdeydi.
Ve ben, uzun zamandır ilk kez kendimle barıştım.
Bugün bana şunu fısıldadı hayat:
Geçmiş, gölgesini bırakır; ama gelecek daima ışığını getirir.
Ve ben o ışığın altında yeniden doğabilirim.
