#worsteling

[peterpauldoodkorte]

Mijn perfecte family The Priesleys In de familie Priestley is bij drie van de vier kinderen de diagnose autismespectrumstoornis gesteld.

[nieuwromantischveld]

“Deze mok kreeg ik na het afronden van de basisopleiding HBO docent, die ik volgde toen ik nog lesgaf in designgeschiedenis op een Hogeschool. Ik vergeet nooit het advies dat de docent didactiek ons gaf: 'als je bij de koffieautomaat staat, vraag je dan af: staat het zweet op de juiste rug?’ Niet lang daarna raakte ik in een burn-out. Deze mok staat voor mij symbool voor een zware periode, vol ontdekkingen en inzichten.“ — Fritzi

[liefdewerk]

I’m a writer not a fighter Na een schrijfmarathon vandaag waarin ik al worstelend de volgende versie van mijn manuscript heb opgeleverd, mag duidelijk zijn: I'm a writer not a fighter.

[jeanetwalraven]

De Reis

Daar stond ie dan…. Klaar om zijn vleugels uit te slaan en te vertrekken naar een bestemming ver hier vandaan. Hij spreidde zijn lange, vleugels uit en liep nog enkele passen over het natte zand,  voordat de wind hem de lucht in liet meevoeren. Steeds verder ging ie omhoog en aan de temperatuur van de wind kon ie voelen dat ie steeds hoger en hoger ging. Onder hem bevond zich nu alleen nog maar de zee en hoog boven hem scheen de stralende zon. En al zwevend door de lucht, kon ie het niet nalaten om nog even achterom te kijken naar het steeds kleiner wordende strookje kust vanwaar hij zojuist was opgestegen. Na een paar uur te hebben genoten van de eerste kilometers van zijn reis, kon zag hij dat de kleur van de lucht veranderde. Was het eerst strak blauw en af en toe een wolk, werd het nu steeds grijzer en grauwer. Hij merkte ook een duidelijke temperatuurwisseling  Zweefde hij eerst op een warme, aangename, zwoele windstroom en zo kon hij nu langzamerhand merken dat de luchtstroom veranderde in een koudere, straffe, harde wind. Uit zijn ervaring van andere reizen, kon hij zich herinneren wat dit kon betekenen… De laatste keer was een reis waar hij veel weerstanden had ervaren. De barre omstandigheden staan nog ver in zijn geheugen gegrift. Tijdens die reis heeft hij veel weerstanden ervaren. Weerstanden die hij liever niet nog een keer meemaakt.

Hij was zich terdege bewust dat geen enkele ervaring hetzelfde is en hij realiseerde zich dat als je je gaat verzetten tegen het onbekende wat je tegenkomt, dat het dan juist erger wordt. Een rukwind onder zijn linkervleugel zorgde ervoor dat hij de balans kwijt raakte… Hij werd heen en weer geslingerd tussen alle verschillende luchtlagen.. bijna raakte hij de controle kwijt en vocht hij met alle kracht die hij in zijn lijfje had om zichzelf weer in balans te krijgen. Hij moest weer zijn vleugels in harmonie krijgen om zodoende niet te hoeven vechten tegen de krachtige weerstand van de wind, maar juist gebruik kon maken van deze natuurkrachten om zich te laten voortbewegen.

Weer een windvlaag en naast hem een bliksemflits.. bijna lag hij in een reusachtige golf die hem bijna de diepe zee in zoog…. Tot hij weer dacht aan die ervaring van vorig jaar, waar hij ook ter nauwer nood aan de dood was ontsnapt. En terwijl hij zich weer kon herinneren hoe hij destijds de weerstand kon ombuigen in meebewegen, hervond hij zichzelf en kon hij zijn reis weer vervolgen. Zijn lichaam trilde van deze zware inspanning en hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan dat hij niet eerder had geluisterd naar die stem in zijn hoofd die hem aangaf wat hij kon doen. Je leert van je ervaring en wat maakt dat je eerst nog op de oude manier reageert? Hm….. interessante gedachten om in de wedergevonden rust verder over na te denken. Door deze hervonden innerlijke rust, kon hij ervaren dat de spanning die op zijn vleugels stond minder werd en het leek alsof de wereld om hem heen steeds kalmer werd. Genietend van dit moment keek hij naar beneden, naar de zee met golven die soms wel  5 meter hoog waren. Het wilde water zorgde voor witte koppen op de zee. Na al dat geweld liet hij zich niet meer uit het veld slaan en snoof nog eens de zilte lucht in hem op. Aan de horizon kon hij een silhouet onderscheiden wat leek op een groot containerschip  Ah… voedsel… De schroef van een schip is vaak een plek waar diverse dieren zich kunnen verschaffen van voedsel.. En zo geschiedde… Na een kostelijke maal was hij weer compleet herboren en kon hij zich opmaken voor het vervolg van zijn reis.

Gedurende zijn reis kwam hij diverse reizigers tegen, sommige vlogen een stuk met hem mee en anderen waren slechts voorbijgangers. De reizigers die met hem mee vlogen hadden ook bizarre tochten overwonnen en tijdens het vliegen kreeg hij de diverse verhalen van een ieder te horen. Bijzondere verhalen, trieste verhalen, ontroerende verhalen enz. Alles passeerde wel de revue. En op die momenten dat hij dan weer alleen vloog, kon hij alle verhalen een plaatjes geven in zijn verhaal. Mooie momenten waren ook de momenten dat de dag langzaam veranderde in de nacht en wanneer de nacht weer ontwaakte in de dag. De ochtend ontwaakt met frisse, vrolijke kleuren en de avond valt in slaap met rustige, donkere en warme kleuren.

In de verte doemt een gigantische rots op uit de zee. Er is verder niets te zien, behalve een kale, grijze rots. Hij besloot om daar weer even neer te strijken en zijn momentje van rust te pakken. Hij ademde diep in en terwijl hij zijn longen vol frisse, zilte lucht zoog, hoorde hij zachtjes het klotsende geluid van de golven die tegen de rots aansloegen en voelde hij de frisse wind door zijn vleugels waaien en terwijl hij zich liet meeslepen door het moment, kwamen er diverse emoties in hem los van aangename, maar ook onaangename ervaringen. En op dit punt aangekomen, wist hij … ‘Ik ben op de goede weg’ … en hij strekte zijn vleugels en liet zich meevoeren met de windvlaag….