hnnn not to be greedy but may i request cockwarming with yato and miko!reader? love ur works smmm they've got me scratching at my furniture and running on the walls
A lot of the other Mikos have complaints about the god you all serve.
They’re grateful to him. They truly are. They tell you that in the privacy of the night when they’re sure no one else is around. But in front of him? They’re quick to narrow their eyes at him and stick up their noses. They’re swift to call out behavior from him that they think is unbecoming of a man who is as powerful as he is. And they’re not afraid to say things you would barely have the courage to even think about.
Starting with the fact that he almost never seems to be busy doing something productive.
Sure, there would be times when he would be called out by others. He’d be summoned by prayers- by followers still alive and still on earth seeking his helping, guiding hands. But most days? He would be lurking around you and the other girls. Checking in on everyone. Showering everyone with compliments. Speaking about how he never thought the day would come when he would have a shrine of his own. One with followers. One with loyal Mikos. One that's as big and as wondrous as this one.
In your mind, it’s sweet. It might not be as productive to the other girls, but to you- it’s all you could ever ask for. And so, you’ll never get upset about all of the times he shows up while you’re busy performing rituals or cleaning. You’ll never tire of him trying to convince you to slack off with him simply because he’s bored. And you’ll never, ever fail to feel warmed- to feel loved by all the care he shows towards you. You love your god with all your heart, after all. Your beloved god is wonderful to you. You owe him so much for taking you in when you had nothing. And you cherish every moment you have with him. Because every moment with him is one colored by his attention and his affection. Even though the other girls warn against it. They keep saying that he’s only trying to get into your hakama, after all.
But they don’t know him like you do.
They’ve been with him for a while, yes. But you’ve been with him for far longer. He seeks you out more than any of the other girls. And he’s the first person you go to for any and everything. He’s your god, after all. The very man you serve. The very man you worship. The very man you would do absolutely any and everything for.
That’s why you were all too eager to make it up to him the one time you walked in on him doing something important. Your god is very important to you, after all. And you were the one who broke his concentration. You were the one who slowed down his progress. The one who distracted him from his work. It’s only fair that you do something in return for him. Something that will right the wrongs. Something that will help him get back on track. Something that only you can do for him.
Something akin to your stripping out of your uniform and sinking down on your god’s awaiting cock as he murmurs into your ear about how you’re exactly what he needs right now to get the job done right.
You’ve seen it before. It’s a pretty color, but it’s intimidating in size and shape. It’s always been to you. But you’ve cleaned it before. Touched it before. Worshiped it before. With your eyes. With your hands. With your mouth. You’re well acquainted with it. You’re not really strangers- you just haven’t properly met before.
That said, you never have to climb over his lap to reach it. You had never been instructed to hover over your god as best you could, tangle your fingers in his hair, and look into his eyes the entire time while he aligned himself with your awaiting hole. You’ve never had to be told that you can and should moan and cry out for as long as you need and as loud as you want.
“Because the first stretch is always a little much for girls like you,” he had told you as the hands he had gripping your hips helped lower you down onto his lap inch by inch by inch. “But don’t worry. We don’t have to move this time. You just have to sit all the way down and let me have this okay?”
And now that you’re who knows how long into sitting on his lap like this, you remember shivering at his words while your eyes fluttered closed softly and you adjusted to the length now burrowed inside of you. You remember him an arm around your waist when you started to slump to the side a little too much and him adjusting your position in a way that made you feel everything once again and all at once. You remember asking him- whispering to him if this was okay? If he was sure this is what he needed to continue working. If this would help him continue working.
Because for you? This very encounter had put your thoughts to a standstill. This very position has you feeling a little dumb and a little lost and a little like the only thing that matters in your life isn’t just your master. It’s your master’s cock. That one that keeps pulsating, deep inside of you. Twitching subtly as your own walls flutter around it. All while trying to grapple with the fact that somehow you’ve gone you’re entire life without feeling this filled- this fulfilled before today.
You remember asking him if this was okay. Not necessarily forming the words, but making sure with him that this was okay. If this was good. If you’re good for him. And you remember his response a little too well.
“This is perfect, my little miko,” He had purred against your skin in between the tiny kisses he had placed against your neck. His lips were feverish when pressed against you. Almost as hot as his body he currently has your bare form pulled against. “No need to worry for your god. You’re doing perfectly for me. You’re helping me more than you could ever know.”
You believe him when he says that. You believe him because, to be honest, you’re not sure how you’re helping at all. When you walked into his office, you found him pouring over old and fragile-looking pieces of paper and parchment that seemed to be written in a language you couldn’t understand. One that must have existed long, long, long before your time.
Now, he’s still reading papers from that same pile. You can tell because whenever you look over your shoulder to see what he’s doing, you still see some of the same papers clutched in his hands. But his fingers are also tracing lazy patterns over the skin of your hips. And his length is only occasionally rocking into you. Just enough to press against that spongey spot inside of you that never fails to get you gasping. Just enough to get him groaning at the feeling of your walls tightening around you.
But he does continue to work.
He continues to go through those papers and pieces of parchment written in that ancient language. You know this because you hear them rustling every once in a while. You know this because in between his murmurs of praise in your eye, you hear him muttering words that you don’t quite understand in an accent you’ve never heard before. And you know this because that’s why he tells you.
That you’re his good luck charm. That you’re making this a whole lot easier. That he’s glad you interrupted his work. He wouldn’t know what to do without you here, making the process a lot more enjoyable.
So it never occurs to you for a moment that he’s not being truthful with you. Especially, not when he talks to you like that.
It never occurs to you that his eyes have been looking over the same piece of paper for an hour as he struggles to keep his composure now that he’s buried inside your warm, wet, tight hole. It never occurs to you that the fragility of the paper clutched in his hand and his constant muttering of old prayers for strength are the only things keeping him from laying you out on his desk and fucking you mercilessly until all you can think about from now until the end of time is him, him, him, him.
None of those thoughts ever cross your mind.
Because you love your god. You trust your god. And you don’t see him the same way that the other Mikos do. You just don’t. And besides…who are you to question him? Who are you but a mere servant sent to do absolutely any and everything he tells you to do. Because he everything to you. And you’re everything to him.
And so, you’ll believe in your god. You’ll believe in him despite all the other girl's complaints and warnings. You’ll believe in him despite the fact that he’s still a man shrouded in mysteries that extend farther back than you’ll ever know. And you’ll believe in him because you owe it to him. Because he’s worth it. And because you want to.
And because only he came make you feel so good that you find yourself caring about absolutely nothing.
Izanami looked like Hiyori in Yatos eyes but like that one waitress in Ebisus eyes.
So Ebisu basically witnessed that Izanami who looked like the waitress tried to kiss Yato. Can you imagine how unconfortable that must have been for him?
Your lord says the onsen at his shrine are a most sacred place. Though most people are inclined to disagree.
The other mikos tell you that there are many other onsens all over Japan just like this one. The other mikos tell you that there are many other onsens around this city just like this one too. They tell you all that because they don’t believe what your lord says. They tell you all of that because they think you listen too much to your lord. They tell you that because they think if you keep being this naive, your lord is “just going to end up finding his way in your hakama” and that “you shouldn’t give into a wretched vermin like him.”
But you’re nothing if not faithful. And you lord is nothing but honest to you and merciful to the others. He tells you that he’ll forgive their sly comments and unkind words. But they won’t receive the same privileges as you. They won’t receive the same care and attention from him as you do. They won’t be loved by him the same way that he loves you. And most of all?
They won’t be able to take part in the ceremony. The ceremony that makes this onsen so special. The ceremony that makes you so special.
“With these hands, I, the god Yaboku, cleanse you of any and all evil doing.”
The very same ceremony that you’re taking part in right now.
“My…my lord…”
And now, he’s sitting with his back against one of the onsen walls with you placed dutifully in between his spread-open legs. Your clothes and his must be neatly folded and tucked somewhere out of sight at the moment. But you don’t care for the clothes you know you will eventually have to put on. You don’t care for the clothes because right now, the water is warm as it pools around and settles just above your chest. A comforting feeling. A nice feeling. The type of feeling that gets you nodding and smiling extra soft at your lord’s every word. The type of feeling that makes you miss half the ceremony and forget how many blessings your lord asks for you in favor of leaning up against his chest basking in his attention.
That type of feeling that a girl can only get when her god uses one hand to cup at her breasts while using to other to play teasingly at her clit just beneath the surface of the water.
It feels good. It’s the only way for you to describe it- good. Light. Sweet. Soft. It’s not too intense. Not too fast. Not too hard. In fact, it’s just perfect as your lord balancing his time between his utterings and smoothing his fingers around your body and making you feel good. Just perfect as your hips slowly roll into every touch and you breathe the cold night air out deeply. Just perfect as you feel little jolts of pleasure fill your body with each touch. Just perfect as your body and your mind and your everything is consumed by him.
And how could it not be just perfect? It’s all coming from your lord, Yato. It’s all coming from the great calamity god, Yabuko. And it’s all for the sake of the ceremony. It’s all for you.
Because for every moment the two of you spent in the sacred onsen together, that was a moment spent with your lord’s- your god’s- hands on your body. It just was another moment where his hands would trace the shape of your curves. It was just another moment where his finger would swirl around your clit- toying with the sensitive bundle of nerves between your thighs and kissing softly at your neck every time you whined too prettily for his to focus.
But deep inside of you, you’re selfish. Perhaps that’s why he needed to perform this ceremony on you. Because you’re selfish. Because you need him. You need more of him. From this position, you can’t see him- you cannot see your god and his expression as he utters his words. But you could feel his words as they were spoken against the shell of your ear- sending ripples of shivers throughout your body. Pleas for blessings about your health. Pleas for blessings about your safekeeping. About your happiness. About your beauty. And much to your delighted surprise, your fertility.
The soft squeal in happiness that slipped from your lips was something that you could only muffle instead of fully contain. The way your body starts to shift and move happily within the confines of his lap is something you had to try your hardest to stifle- though to no avail. In your excitement, you began to lose yourself. His words were beginning to get to you. You were only a mere miko- one who hasn’t been around for very many years. And yet, you were your lord’s favorite. You were your lord’s treasured little companion. You were the only one he would touch like this. You were the only one he adored like this. The one who got to share the warm waters of a natural hot spring with him. The one who got to receive all his kindness and attention. That he couldn’t go without. The one he would do anything for.
The one he wants to guarantee eternity with.
But before eternity is guaranteed, the ceremony must performed. And for that, you must behave. You must become to good little miko he always knows you can be. The good little miko that he knows he can count on you being. So it’s no surprise when his hands suddenly come up to rest themselves on your hips. Because his action of grabbing onto them and squeezing is a thinly veiled action where his true intention of keeping you still with more of a silent warning than force is crisply received. For even your sweet and funny lord could be serious sometimes. Especially when they are important things at work. So instantly, you cease your squirming. You still have your body. And you remind yourself of your place. Right by your lord’s side. Listening to his every command. Serving him dutifully. Helping him with his every need. Indulging his every whim.
And gasping quietly when the fingers that once were circling your clit decide it’s about time they found their way inside of you.
It was just about sunset when your lord, Yato asked you to join him in the sacred onsen. But at the moment, it was well past nightfall and the stars were beginning to shine high in the sky. You don’t know how long you’ve been here for. You don’t know if the others have gone looking for the two of you by now. However, you don’t care about any of the others. You cannot find it inside yourself to care about anything at the moment. Because the water is so warm. And the sky is so beautiful. And your lord’s touch makes you feel so good. So adored. So treasured. So blessed. And besides, it’s just another part of your duties. It’s just another part of the ceremony. Another part of ensuring eternity together. And you’ll get there. You’ll get there with your lord. You know you will. He promised that you will.
So long as you do what he asked you to and cum all over his fingers just like he wanted, of course.
(Pretty sure asks are open but if not feel free to delete) may I pretty pretty please request an expansion of the miko!reader x yato headcanons? I really like how you write their dynamic and I wanna learn more about it :)) (love your writing btw ❤️❤️)
He’s so touchy it’s awful LMAO (in a good way HAHAHA)
He’s probably not so bad that he’s actively groping you (especially in public) but he’s no doubt always placing his head on your shoulder, hugging you from behind, wrapping his arms around your waist, etc., etc.
He’s really attached to you and pretty protective since you were his first shrine maiden so just expect him always to be near and not really fond of you getting wrapped up in or hearing about his fast
He likes to keep up appearances around you LOL
Also, expect to be spoiled- like a lot
He likes to be soft and cuddly with you sure, but he’s Yato so he’s absolutely gonna showboat because how else is he going to impress you!!
In his eyes, you can do no wrong because you literally came to him when he had nothing and couldn’t always guarantee that you’d be taken care of
So that he’s finally at a point where money is not really an issue, he’ll get you literally anything you want (so long as Yukine or Hiyori doesn’t stop him)
And he’ll probably try to convince you to slack on your shrine maiden duties for him relatively often because he just wants to hang out (and he’ll adore the fact that you’re too good for him to actually blow off your job)
But above all else, he really just wants to keep you around and make sure you’re taken care of and receive all the attention you want and need since you’re so special to him <3
Czerń nocy spowiła zaścielone trupami pole. [Reader] miała wrażenie, że spogląda na żałobny całun. Pod nim kryły się zmasakrowane twarze ojców, matek, córek, synów, braci i sióstr. Wszyscy patrzyli na siebie pustym wzrokiem. Ich oczy niczym szklane paciorki, które mogłaby nanizać na nitkę. Splecione krwawymi, nieschnącymi strugami krwi. Ziemia nie mogła już stać się bardziej czerwona. Być może dlatego niebieskie oczy Yaboku zdawały się wołać ją z daleka. Odcinały się na tle masakry. Jak niebo przed burzą. Jak błyskawice przecinające horyzont sekundy przed uderzeniem pioruna. Nie był jednak głośny. Jego katana nie wydawała nawet najcichszego dźwięku, zatapiając się w kolejnym ciele.
Ciche jęczenie wydobyło się spod dawno martwego konia. Przygnieciony ciężarem rumaka mężczyzna wykrwawiał się w powolnym tempie. Pochylając się nad nim, w jego wzroku odnalazła jedynie bezbrzeżne przerażenie. Kimono wyglądało na podarte i postrzępione jeszcze przed walką. Odcięta ręka wciąż trzymała zaciśnięte w niej grabie. Musiał należeć do jednego z panów, którzy tę wojnę rozpętali. Nieważne, po której stronie konfliktu stał, skończyłby tak samo.
— Jesteś — rzężący świst próbował przedostać się przez usta — shinigami? — spytał, drżąc.
— Nie, ale śmierć to najlepsze, co mogę ci zaoferować — odparła bogini.
Mężczyzna nieznacznie kiwnął głową.
[Reader] nie musiała wzywać swoich shinki. Prawie nigdy nie wracały do swoich ludzkich postaci. Nie w chwilach, gdy wiedziały, że będą pracować od nocy aż po świt. Co przez ostatnich kilkadziesiąt lat zdarzało się niezwykle często.
Czarne skrzydła zatrzepotały tuż przy jej uchu. Świat na moment zamienił się w chmurę piór. Kruki zabrały się do pracy. Przecięły skórę i wprawnym ruchem dzioba dobrały się do arterii. Głośnym skrzekiem oznajmiły koniec pracy. Zaraz potem zabrały się do zjadania padliny.
Bogini omiotła spojrzeniem pobojowisko. Wszyscy leżący byli już w Yomi. Krwawy siennik, na którym złożyli głowę po raz ostatni. Miała ochotę odwołać shinki. Dlaczego ona musiała się tym zajmować? Czemu musiała patrzeć dzień za dniem na możnowładców walczących o ziemię? Wysłuchiwać modlitw ludzi błagających, by kruki zjadły trupy ich wrogów? Patrzeć, jak rzekomo honorowi samurajowie i córki hańbiące rodziny stają się padliną?
— Ten był mój. — Oczy Yaboku pobłyskiwały niebezpiecznie.
Wpatrywał się w mięso pokryte stadem much.
— Błagał o łaskę — odparła kobieta z wahaniem.
[Reader] dobrze wiedziała, co bóg Klęsk miał na myśli. To nie była sprecyzowana modlitwa, ale nie powinna na nią odpowiadać. Łaska nie leżała w jej gestii.
— Jesteś związana z nieszczęściem tak jak ja. Musisz się z tym pogodzić. — Słowa cięły niczym naostrzona katana, ale były prawdziwe.
Yaboku westchnął i usiadł na skraju masakry. [Reader] poszła za jego przykładem. Oparła głowę na jego ramieniu. Wydawała jej się wyjątkowo ciężka. Jakby natłok myśli rzeczywiście stał się fizycznym ciężarem, który trudno było unieść samemu.
— Wciąż się nad tym zastanawiasz. — Odgarnął kosmyk włosów z jej czoła.
Palce zbrukane krwią pogładziły jej policzek. Mimowolnie wtuliła się w znajomą dłoń.
— Sama już sama nie wiem... Czasem myślę o tym, co by było, gdybyśmy byli kimś innym. Bogami Fortuny albo... po prostu czegoś innego. Szczęśliwszego.
Te rozterki kołatały jej w głowie już od jakiegoś czasu. Patrzenie wciąż na ludzkie krzywdy odbijało się echem w jej umyśle. Nawet jeśli patrzyła na ich szczęśliwe momenty, nigdy nie mogła brać w nich udziału. Nie miała jak się do nich przyczynić. Zazdrościła tym, którzy obdarowywali ludzi przychylnością. Ich festiwale były głośne i radosne. Niczym fajerwerki rozświetlające noc. Ona przyjmowała ludzi w obdartej kapliczce. Zawsze ze złymi intencjami. Nikt dobry nie życzył innym bycia zjedzonym przez kruki.
— Spójrz na mnie.
Yaboku złapał ją delikatnie za podbródek. W jego głosie jednak tkwił cień rozkazu. We wzroku zaś stalowa pewność, że to, co powie, jest prawdą.
— Jesteśmy bogami. Nasze przeznaczenie jest z góry zapisane. Nie ma sensu z nim walczyć. Wystarczy mu się poddać i wykonywać swoją pracę.
[Reader] pokiwała głową. To był bóg, który się nie wahał. Ona też nie powinna.
Kwiaty wiśni tańczyły w chłodnym powietrzu, poruszane przez łagodny wiatr. [Reader] patrzyła na nie, jakby ujrzała je po raz pierwszy. Być może dlatego, że od dawna nie miała czasu naprawdę na nie spojrzeć. Wydawały się jednocześnie bardzo właściwe i tak bardzo nie na miejscu. Z tymi swoimi delikatnymi, białoróżowymi płatkami. Z dumnie powyginanymi, ciemnymi gałęziami. Kontrastowały z tym, co widziała w ciągu ostatnich kilku lat.
Czym właściwie było kilka lat w boskim życiu? Powinny wydawać się niczym. Ulotnym trzepotem motylich skrzydeł. A jednak zdawały się jej ciążyć. Niczym grube, objedzone ludzkim mięsem kruki siadające jej na ramionach. Jej shinki plątały się obok w swoich ludzkich formach. Zdawały się być zdumione własnym ciałami. Czuła ich niepokój. Ich prawdziwe postacie wydawały im się niezwykle obce. Krążyły między drzewami i chłonęły wszystko dookoła, jakby widziały świat na nowo.
Te oczy. Niczym chabry pośród wirażu kwiatów wiśni. Zawsze dostrzegała je już z daleka. Yaboku pośród tego ogrodu wyglądał jak zwiastun wojny. Tej, która nie tak dawno została zakończona jakimś traktatem. [Reader] jednak dobrze wiedziała, że ludzkie rozejmy nie trwają wiecznie. Zawsze przyjdzie ktoś, kto takowy złamie. Prędzej czy później zawsze przegrywają z własną chciwością. Wyciągają broń, dokonują krwawej masakry, po czym się godzą. A ona jak zawsze przychodzi posprzątać ich bałagan.
— Wyglądasz niemrawo. — Yaboku przekrzywił głowę.
— Jestem zmęczona — przyznała.
Złapał ją za dłoń. Jego własna była niewiarygodnie chłodna. Jakby ciepłe promienie słońca nie mogły jej dosięgnąć.
— Twoje imię nie zniknie z dnia na dzień. Możesz odpocząć. — Yaboku pociągnął ją za sobą. — Nie powinnaś się dręczyć.
— Może masz rację. — Pokiwała głową, z wolna ruszając przed siebie.
Nie mogła zapomnieć. Właściwie nie chciała zapomnieć. W trakcie wojny wzywało ją wiele osób. Stosy trupów rosły w takim tempie, że nie nadążała z pozyskiwaniem nowych shinki. Nie dawali rady ich przejeść. A jednak krzyk tej jednej matki zapadł jej w pamięć i palił umysł niczym gorące żelazo. To, co zrobili jej córce żołnierze, nie było możliwe do ubrania w żadne słowa. Dla zmasakrowanej, dygocącej z zimna i przerażenia dziewczynki, śmierć wymierzona przez Yaboku była niczym łaska. Gdy kobieta zrozumiała, co miało miejsce, padła przed kapliczką [Reader]. Niech kruki zjedzą te potwory w ludzkiej skórze — powtarzała w kółko jak mantrę. Bogini odpowiedziała. Żołnierze mieli jednak swoje życie. Własne rodziny pragnące zemsty. Powiadali, że czerwona nić symbolizuje miłość. Głęboko wierzyła, że to nieprawda. To był sznur nienawiści w kolorze krwi. Łączący pokolenia, przechodzący ponad podziałami i zaciskający się na szyjach kolejnych ludzi, gdy kruki wydziobywały ich wnętrzności. Niekończąca się historia.
Hiro popatrzyła na [Reader] badawczo. Zaraz potem skierowała wzrok na Yaboku. Skrzyżowała z nim spojrzenie i odeszła w sobie tylko znanym kierunku. Bogini wiedziała, że shinki za nią nie przepada. Nigdy nie dogadywały się zbyt dobrze. Nora robiła wszystko, by przypodobać się ojcu. Nie miała czasu ani luksusu, jakim było zastanawianie się. Czasem zazdrościła jej tej zdolności. Do wykonywania zadań. Tak po prostu. Bez rozkładania ich słuszności na czynniki.
— Prawie mogę zobaczyć trybiki obracające się w twojej głowie. — Yaboku stuknął ją prosto w czoło. — Taka jest nasza rola i praca. Zostaliśmy stworzeni do przynoszenia ludziom nieszczęść. Też czasem myślę, że chciałbym wywoływać ich radość z innego powodu niż mordowanie...
— Naprawdę? — spytała w niedowierzaniu.
To był pierwszy raz, gdy bóg kiedykolwiek dał po sobie poznać, że coś takiego krąży mu po głowie. Kilkaset lat temu nieustannie nad tym rozpaczała, ale teraz po prostu akceptowała obecny stan rzeczy. Jako coś, czego nie można zmienić. Z rzadka, w czasach największych tragedii, dopadała ją jednak melancholia. Co, gdyby była kimś innym?
— Naprawdę. Jednak lepiej tego po prostu nie roztrząsać.
Pocałunek był słodki. Zupełnie jak zapach dookoła nich. Jak gęsty miód spowijał zmysły. Pozwalał zapomnieć. Przynajmniej przez chwilę. Znajome wargi, w kąciku których wciąż kryła się reszta zaschniętej krwi. Czarne włosy, w które z taką łatwością mogła wpleść palce. Niebieskie oczy, w których tak łatwo było utonąć. Wystarczyło tylko zrobić krok.
Yaboku przewrócił się na drugi bok. Rozejrzał się po małej chatce. W delikatnym świetle dało się rozpoznać kontury. Nie żeby poza futonem cokolwiek w niej było. Nie miał zbyt wiele materialnych przedmiotów. Z zewnątrz dotarło do niego ciche krakanie. Zapewne shinki [Reader] wracały zmęczone swoimi zadaniami.
Przyjrzał się swoim dłoniom. W mdłym świetle wydawały się niemal krwiste. Jakby posoka, którą zmył wczoraj, wcale z nich nie zeszła. Był do tego przyzwyczajony. Do drobinek pod paznokciami. Do nieustannego trybu czuwania. Do bezrefleksyjnego ścinania głów. Tymczasem teraz cień na ścianie przypominał ludzkie sylwetki. Szuranie dobiegające spod podłogi zdawało się szeptać. Jego własne ciało wydawało się nie należeć do niego.
Potarł powieki z całych sił. Byle odgonić dziwne uczucie sennych mar kryjących się pod nimi.
[Reader] wciąż spała. Oddychała miarowo. Blask wschodzącego słońca delikatnie rozjaśniał jej oblicze. Odruchowo wtuliła się w jego klatkę piersiową, co przyjął z dozą ulgi. Wyglądało na to, że śniła spokojnie. W przeciwieństwie do niego.
Yaboku po raz pierwszy w życiu czuł strach. Był rozdarty. Nigdy wcześniej nie miał poczucia, że to, co robi, jest niewłaściwe. Przeżył setki lat swoim monotonnym życiem, pogodzony z przeznaczeniem. Teraz jednak w jego głowie kotłowała się myśl, że wcale nie musi tak być. Dojrzewała w nim przez ostatnich kilka lat. Tylko po to, by zacząć kwestionować wszystko. Słuszność nauk ojca, rad Hiro i jego własnych decyzji. Niczym wschodzące nad horyzontem słońce. Na granicy, jeszcze chowające swoją głowę, ale ukazujące pierwsze promienie, nie dając się zignorować.
Chciał więcej. Pragnął czegoś lepszego. Dlaczego niby nie zasługiwał na przynoszenie ludziom radości? Czemu zawsze musiał oglądać ich tylko i wyłącznie w najgorszych momentach życia? Nie wiedział, czy to kolejna już wielka wojna przywiodła go do tych pytań. To, czego jednak był pewien, to niechęć do stanu zawieszenia. Musiał coś z tym zrobić. Podjąć jakąś decyzję. Czy dałby radę się zmienić? Czy w ogóle jest to możliwe?
Był prawie pewny, że już chwyta się odpowiedzi na własne pytania, ale kilka dni temu zamordował cały klan Ma. Jeśli nawet shinki, które powinny być czystymi duszami, nie mogą uniknąć skażenia, to jaką szansę mieli ludzie? Czy są z natury skazani na bycie złymi istotami? Skoro jeden z Siedmiu Bogów Fortuny potrzebował jego pomocy, choć zajmuje się szczęściem, to czy to w ogóle miało sens? Może nawet na końcu takiej drogi czekałoby go jedynie rozczarowanie.
— Coś knujesz — zaspany głos [Reader] dobiegł go jakby z opóźnieniem.
— Skąd to przekonanie? — spytał.
— Znam to spojrzenie, Yaboku. Wyglądasz, jakbyś walczył, ale nikogo tu nie ma, więc pewnie walczysz sam ze sobą — skwitowała bogini.
Tak właśnie było. Czy jednak ta bitwa powinna ujrzeć światło dnia? Czy powinien jej powiedzieć? Wahał się jeszcze przez chwilę.
— Muszę zniknąć na jakiś czas. — Waga tych słów dotarła do niego dobitnie dopiero po tym, jak je wypowiedział.
— Co dokładnie przez to rozumiesz? — [Reader] podniosła się na futonie. — To ma jakiś związek z Bishamonten? Przecież wiesz dobrze, że to nie twoja wina. Wykonałeś to, o co poprosił cię Kazuma. To był twój obowiązek.
— Muszę przemyśleć kilka spraw... Ojciec nie może wiedzieć, gdzie będę — zakończył niemrawo.
— Yaboku, taka jest nasza rola. To do ciebie niepodobne, żeby nad tym rozważać i...
Bóg posłał jej błagalne spojrzenie, pod wpływem którego umilkła.
— Proszę, nie mów mu, kiedy zniknę. Przynajmniej przez jakiś czas.
Wiedział, że jeśli ojciec zacznie go szukać, ona będzie jedną z pierwszych osób, do których się zwróci. Jako jedna z niewielu miała szansę szybko go znaleźć.
— Obiecujesz, że znowu się spotkamy? — spytała [Reader] niepewnie.
Nigdy, w ciągu kilkuset lat, nie miała miejsca taka sytuacja. Nigdy nie rozstawali się na zbyt długo. Nigdy nie rozstawali się z myślą, że to właśnie robią. Zawsze jakoś do siebie wracali. Nie potrzebowali planować spotkań. Nieuniknione było przebywanie na tyle blisko i często, że nawet nie przychodziło im to do głowy.
Bogini gorączkowo zaczęła szukać czegoś w swoim kimonie.
— Masz. — Wcisnęła mu do ręki drobną monetę.
Pięć jenów odbiło się słabym blaskiem w świetle brzasku. Była to marna stawka, ale życzenie było życzeniem. Dlatego, próbując opanować łamiący się głos, powiedział:
— Twoje modlitwa została wysłuchana.
— Więc to tu się chowałeś, Yaboku. — Nawet po kilkudziesięciu latach wciąż poznałby ten głos.
Kofuku chciała coś powiedzieć, ale Daikoku wymamrotał coś niezwykle poważnym tonem i posłusznie zostawili go z [Reader]. Z chatki dobiegał zapach świeżo ugotowanego bulionu. Pewnie zjedzą ramen. Przyjemnie łagodne kluski w towarzystwie dodatków. Pobrzękiwanie misek zaczęło się zlewać ze śmiechem. Światło na górnym piętrze zgasło. Hiyori zapewne skończyła już uczyć Yukine. Wnętrze wabiło ciepłem. Jak przyjemny, rozgrzany piecyk pośród wieczornego mroku. Jesienny chłód dawał się we znaki. Resztki szarobrunatnych liści drżały na drzewach zupełnie jak bóg. Okrył się szczelnie chustą z nadzieją zatrzymania ciepła jeszcze przez chwilę.
— Yato. Nazywam się Yato — poprawił ją. — Nie jestem już...
— Tak, wiem. Przyszłam tu tylko i wyłącznie dlatego, żeby cię ostrzec. Hiro cię szuka.
Nie były to dobre wieści. Jeśli szukała go nora, to zapewne ojciec również. Nie wiedział, co się z nim działo, ale miał nadzieję pozostać poza jego zasięgiem. Miał teraz nowe życie i nową rodzinę. Tę, którą wybrał sobie sam. Dla niego nie było w niej miejsca.
— Dziękuję — odparł lakonicznie. — Nie musisz się martwić, dam sobie radę.
— Właśnie widzę. Miałeś odejść na chwilę, a tymczasem zbudowałeś sobie całkiem nowe życie. — [Reader] wskazała głową w stronę chatki.
Słowa niosły gorycz i wyrzut. Pozostawiały obrzydliwy posmak, choć to nie on je wypowiadał. Nie czuł się dobrze z tym, co zrobił. Zostawił ją samą. Choć się na to zgodziła, kilkadziesiąt lat bez odzewu nie było w porządku. Nie mógł jednak do niej dotrzeć, nie narażając się na bycie odkrytym przez ojca. A może też nie chciał? Powstrzymywała go niepewność, jak zareaguje na jego decyzję. Potem zaś wszystko potoczyło się w innym, lepszym dla niego kierunku. Wcale już nie miał ochoty zawracać.
— Jestem teraz bóstwem szczęścia. — Wskazał na siebie palcem.
Jego chropowate od pracy dłonie i śmierdzące potem dresy dowodziły, że zrobił coś ze sobą. Zapracował na to, co ma. Nawet jeśli nie było to wiele. Nie miał w końcu jeszcze własnej kapliczki, miał jednak coś równie ważnego. Dach nad głową i ludzi, którym na nim zależało.
— Nie bądź śmieszny! — rzuciła [Reader] ze złością. — Byłeś i zawsze będziesz związany z nieszczęściem. Sam mi to mówiłeś. Dlaczego nie możesz po prostu zaakceptować tego, że nasz los jest z góry zapisany?
Korony drzew ugięły się pod naporem silnego wiatru. Dawniej zaraz po tym nadszedłby kruczy skrzek. Bóg wiedział jednak, że [Reader] nigdzie nie ruszała się bez swoich shinki. Nie sądził, by wiele się w tej kwestii zmieniło. Mogło to znaczyć, że wcale ich już nie miała. To nigdy nie wróżyło dobrze. Wiedział, w jakich sytuacjach zwykle tak się dzieje. Liczba jej wyznawców zapewne spadła. Obecnie, w czasach względnego pokoju, mało kto życzył sobie tak konkretnego bezczeszczenia zwłok, jakim było zjedzenie truchła przez kruki. To zaś mogło oznaczać tylko jedno. To, czego on sam najbardziej się bał i od czego tak rozpaczliwie próbował uciec. Zniknięcie. Zostanie wymazanym już na zawsze. Zapomnienie. Śmierć.
— Myliłem się. Jesteśmy bogami. To my ustalamy, co jest właściwe. Dlatego mogę wybrać swoją własną ścieżkę.
Ścisnął w kieszeni stare, wysłużone pięć jenów. Ciągle mówił sobie, że nie może nimi zapłacić, bo obecne monety wyglądały inaczej. Gdzieś w głębi serca jednak wiedział, że to nie jest jedyny powód. Nosił je cały czas przy sobie. Jako przypomnienie tego życia, które pozostawił za sobą.
Wyciągnął rękę z kieszeni. Wcisnął pięć jenów w dłoń [Reader], po czym ją zamknął. Nie wiedział do końca, po co to robi. Może chciał w ten sposób przekazać jej tę część siebie, która pchnęła go do zmiany. Przecież dawno, dawno temu, też ją w sobie miała. Zanim zabiła ją ludzka złość, lata chciwości, zazdrość i morze przelanej krwi.
— Yatooo! — Do jego uszu dobiegł głos Hiyori. — Jest potwornie zimno. Wchodź do środka. Wszyscy na ciebie czekają. — Wybiegła przed chatkę, by zaprosić go na kolację.
