Küçükken sahip olduğum şeyler arasındaydı adın.

Melekler cennette sigara içmek ister ateş bulamayınca cehenneme gider..

[tbyto]

İsmet Özel

[tbyto]

[tbyto]

[tbyto]

I

 ben suda kırılan bir şeyim

ama bundan

karada kırılmadığım anlaşılsın istemem

 ayaklarının altına tabure koyunca

allahı bile göreceğini sanan veletlerden

yüzümü çevirmem

çünkü yüzüm çatlayarak çoğalıyor benim

kabuk kırılmayı bilmiyor

ama bunu ondan öğrendiğime yemin edebilirim

kendime dadanmaktan yoruldum

yemin edebilirim

kendimi yaşama dayatmaktan da

yemin edebilirim

yine yüzümü dönebilirim çıtırtıya

buna hâlâ yüzüm olduğuna eminim

ve tekrar edeyim

yemin edebilirim

 kırılmak için koşuyorum sanki

yanmadan yeşermeye yetmek için

ayaklarım var diye gönenmeden koşuyorum

hız beni hizaya soksun

ve bozuksun desin diye tamir bana

 yana çekiliyorum çünkü geçsinler

bu geçiş beni kırmaz nasıl olsa

bu geçiş kabuğumu bile zorlamaz

çocuklar beni yensinler istiyorum

onların benden başka yenecek kimleri var

onların benden başka

yenecek kimseleri olsun için

yana çekiliyorum

ama çekildiğim yer güzel

evet, tam da çekildiğim yere benziyorum

 iki defa daha dayıyorum ağzımı kendime

çünkü zehre tat veren kanım

ancak böyle paklanıyor

sonra bulanıyor utanarak bastığım toprak

kanımın neye benzediğini

soramıyorum kimseye

o an tuhaf bir şey oluyor ve

benden kopanlarla

bir kalp daha yapıyor herkes kendine

 kime gitsem imzasını bekleyen

boş bir kâğıt olmak geçiyor içimden

vardığım her yerde beni karşılayanlara

bir yerden tanıdık geliyorum

çünkü çekildiğim yer güzel

ve tekrar ediyorum

tam da çekildiğim yere benziyorum

 II

 sanki tüm biletler bitmiş de

ilgim için teşekkür etmişler

baktığım ve özendiğim tüm afişlere

sanki yüzümü çizmişler

soydukları elmaları yemiş ve

beni kabuğa doğru itmişler

 bunu ben yaşamak sayıyorum işte

evet, yaşamak yetişemeyerek başlıyor önce

sanarak ya da yanılarak sürüyor

sonunda vadettikleri cenneti dişleyenler

bana bakıp “kabuklar tam da sana göre,” diyor

duyarak inanıyorum, genlerimde var bu

görmek beni nedense utandırıyor

kana bakmaya utanıyorum ve kavgaya da

kimsenin anlam veremediği bir hazla

bakıyor olsam da aynalara

bakmak bana biraz iğreti geliyor

 inandığım her şey gürbüzleşiyor birden

sütten kesilmeye aşina değilim çünkü

bu ve benzerleri hep yüzümü kızartıyor

inandığım şeyler mememin başını bırakıp

o tartarlı dişleriyle kalbimi ısırıyor

 duyduklarım yetiyor bana, bu nasıl bir kusur

cennetlerinde huriler ve gulâmlar

kir, ovalanmadıkça yurdu belliyor deriyi

cehennemi sürekli benim için harlayan adamlar

pekâlâ biliyorlar duyduklarımla yetindiğimi

 toplanıyorum ama birikmek de denebilir buna

suyun damla damla çoğalması

ve birden akıp yok olması da denebilir

kabuk çürür, bıçak kırılır, kurt çoğalır

elmadır işte günü gelir ve ekşiyebilir

kime varsam karşılıksız çekler gibi

eğreti duruyor yüzüm kapılarda

beni karşılayanlar

ilk taşı atan benmişim gibi bakıyor yüzüme

yırtılıyor bakıp özlediğim afişler

sanki geçerken uğramışım ve

beni hanelerine buyur etmişler

 III

 kimse için savaşmadım

ama nasıl öldüm herkes için

 derdiğim bahçeyi rüzgâr dağıtınca

yeniden batmaya heveslenen dikenlerden

kendimi çekemem

çünkü içim almıyor artık benim

kalbim kinini arıtmıyor

ama buna alıştığıma yemin edebilirim

 kendimi anlatmaktan bıktım

yemin edebilirim

kendimi anlamaya çalışmaktan da

yemin edebilirim

tekrar meyledebilirim fısıltıya

bunu becerebileceğime eminim

ve tekrar edeyim

yemin edebilirim

 yetişmek için koşuyorum sanki

varmadan ulaşmayı bilmek için

acelem yok diye şımarmadan koşuyorum

yol beni dize getirsin

ve kırıksın desin diye balta bana

 yere uzanıyorum çünkü ezsinler

bu eziliş beni üzmez nasıl olsa

bu eziliş dallarımı bile kırmaz

hayvanlar beni incitsinler istiyorum

onların benden başka incitecek kimleri var

onların benden başka

incitecek kimseleri olsun için

yere uzanıyorum

ama uzandığım yer temiz

evet, tam da uzandığım yere benziyorum

çekinmeden kurallar koyuyorum yine kendime

çünkü içimi deşen bıçak ancak böyle köreliyor

birden dağılıyor terimdeki kirli leylak

yüküme nasıl yettiğimi anlatamıyorum kendime

o an güzel bir şey oluyor ve

bende çırpınıp duranlarla

silah yapıyor herkes kendine

 nereye gitsem yere düşmüş

cep tarağı gibi duyuyorum kendimi

elini uzatanlara adımı üç defa söylüyorum

çünkü uzandığım yer temiz

ve tekrar ediyorum

tam da uzandığım yere benziyorum

 IV

 ben sizin için ayrılan süreyim belki

sona ermiş gibi hissediyorum

nefretle baktığım tüm yüzlerde

inatla aksimi görüyorum

kesiveriyorum kendi önümü ve

bir dal sigara istiyorum

 ben buna intikam diyorum işte

evet, intikam kendimden başlıyor önce

sevdiklerimle sürüp düşmanlarımla bitiyor

sonunda kanımı gömleklerine silenler

yüzüme gülüp, “bu renk sana çok yakıştı,” diyor

hızla ikna oluyorum, fıtratımda var bu

inkâr beni nedense gücendiriyor

sevgilime güceniyorum ve mağarama da

kimseye belli etmeden kaçsam da

ter kokan sığınaklara

inkâr bana biraz çirkin geliyor

 güvendiğim herkes tuhaflaşıyor birden

sırt sıvazlamaya alışık değilim çünkü

bu tür şeyler hep başımı döndürüyor

güvendiğim herkes bıçağını çekip

onca pasa rağmen üzerime koşuyor

 bildiklerim yetiyor bana, bu nasıl çapak

omuzlarında münkerler ve nekirler

kin, kazınmadıkça kölesi sayıyor yüreği

günaha ha bire makyaj yapan adamlar

pekâlâ biliyorlar bildiklerimle yetindiğimi

 yaşlanıyorum ama ufalmak da denebilir buna

etin milim milim kırışması

ve hızla çürüyüp kokuşması da denebilir

dil yanar, damak kurur, diş kırılır

insandır işte günü gelir ve ölebilir

 neye baksam adi bir suçtan

içeri düşmüş gibi buluyorum kendimi

düştüğüm her yerde

toprağı incitmişim gibi bakıyor herkes yüzüme

birinin elinde taş, birinin bıçak, diğerinde tuz

şaşkınım çünkü uzun zamandır allahın

kimsenin belasını vermediği günlerden geçiyoruz.

[tbyto]

Doğduğun yerdeyim ve kimsecikler senin bende saklı olduğunun farkında bile değildi. Hatta sen bile sevgilim. Sadece o an bir sır gibi karanlıkta, karşımda parmak uçlarında dans eden bir kadındın. Hayranlığımı sana sunmamaya çalışsam bile engel olamadım. Bakışlarımın ifadesi gittikçe değişti. Kurulu bir müzik kutusunda dönen bebek misali dans etmeni izledim. Kalkıp sana eşlik etsem o anın büyüsü kaçacak diye korktum. Seyrettim, uzun saçlarından parmak uçlarına kadar her hareketini ezberledim. Yaşın geçse bile her zaman güzel kalacağına yemin edebilirim sevgilim. Boynunu yakan saçlarını bir lastik yardımıyla mum ışığına karşı topladın. Gölgen de sana eşlik etti. Belki de o an sevgilim sana yeniden aşık oldum ama fark etmedin. Ben zaten çoğu kez aşık oldum sana ama hiçbirini görmedin. Aldırış etmedim, söylenmedim. Yeniden sustum ve güzelliğine bakmaya doyamadım. Doğduğun yerdeydim ve bu şans elime sadece senede bir geçerdi. Dans etmekten yoruldun ve yanıma doğru uzandın. Sen dans ederken ben sadece seni arzuladım. Dudaklarından bir yudum aldım. Arzulu bir şekilde seni öperken hayatımın tamamı olamayışına yandım. Ellerimizi saçlarımızın aralarında gezdirdik ve kaybolmuş bedenlerimizde. O son anı yakaladığımızda ise kafamı göğsüne yaslamayı hep sevdim. Şimdi seni hiç konuşmadan, uzun uzun kokunun ve anılarının içinde gökyüzü kaybolana kadar dinleyebilirim. İşte doğduğun yerde seni ölümsüzleştirdim sevgilim.

[tbyto]

Aşk, standart giden günlük hayatımızın yönünü değiştirebilecek kadar yüce bir güce sahip midir? Yani kader varsa eğer kaderin oluşturduklarını da delip geçebilir mi? Ya da aşk kaderin ta kendisi midir? Yeniden bir doğuş mudur? Sınırlarımızı unutturup, yapmayacağımız şeyleri yaptırtır mı? Zamanını kollayan patlamaya hazır bir bomba gibi midir? Haberimiz olmadan alt yapısını yapan ve sonra o küçük tesadüflerin peşinden sürükleyen bir acı hali midir? Aşk mutluluk mudur yoksa acı hali midir? Peki aşk imkansızlık mıdır? Aşk nedir yahu? Biriniz söyleyin bana nedir? Biz aşkı yaşıyor muyuz ve sadece bir kez mi yaşıyoruz? Yani magazin programlarında ünlü insanların hayatlarının içinde geçen aşk kelimesi bize gerçekliği veremez bu sadece aşka bir hakaret değil midir?

Aşk, bu kadar kısa bir kelimenin nasıl olur da hayatlarımızda kocaman bir etkisi olabilir. Ne kadar da güçlü bir histir ki kaderi bile yerinden oynatır. Kader aşkın bir tamamlayıcısı değildir. Aşk bir başına zaten kendine yeterlidir ve aslında kaderin ta kendisidir. Sonunun ne olacağı bilinmeyen bir film gibi oynar ve gider ya da gitmez. Yahut bir tiyatro sahnesine duyulan aşk gibi sahneye çıkar yapması gerekenleri yapar, etkiler ve sonra selam verir sahneden iner. Seyirciyi ise kendi düşüncelerine bırakır. Bir bakıma aşk tek başına bırakılan, duyulan ve yaşanan histir. Aşk, gerçek sahibini bulma yolunda bir yolculuk halindedir. Sadece bir kez hissedilecek o karşılaşmayı bekler. Zamanı geldiğinde ise ya gerçekliğiyle karşılaşır ya da bir duvara toslar. Bu iki seçeneğin ortak yönü ise aşkla yeniden bir doğuş olur. Artık devreye giren aşk değişimlere de başlayabilir. Hormonlar bedenin içinden bağırmaya başlar: “Eveeet sevgili aşık olan kişi hoş geldin. İlk olarak şunu belirtmek isterim ki boku yedin hazırsan seninle asla yapmam dediklerine süreci belirsiz macera dolu bir yolculuk yapalım. Ne dersin? Sıkı tutun ha! sonra düşersen ben karışmam.” diyerek bize süslü, uyarıcı bir karşılama sunar. Aslında bunun alt yapısı tam olarak şöyledir: “Bak boku yiyeceksin, ben karışmam sonra ama uzak dur derim.” demek ister. Eğer ki macera severseniz, aksiyona doyumsuzsanız bu yolculuğa çıkacaksınızdır. Aksine korkak ve acı çekmeye bayılmıyorsanız oradan arkanıza bile bakmadan kaçacaksınızdır.

Bunları size çıktığım yolculuktan yazıyorum.

Aşk; seninle somutlaşan. Bütün duyu organlarımla hissettiğim...

[tbyto]

Sevgilim, dünyamın seninle ne kadar güzel olabileceğini bir kez daha anladım.

Tenlerimizden gökyüzüne doğru süzülen iki kumrunun dans etmesi gibi senin güzelliğini görmek…

Kumruların her kanat çırpışlarında yeryüzüne düşen bir beyaz tüyle sunulan dilek hakkı gibi senin güzelliğini görmek…

Gecenin masum sessizliğinde yatağa uzanıp çıplak bedeninin her detayını belleğe kaydetmek gibi senin güzelliğini görmek…

Karşımda öylesine güzel dururken imkansızlığına rağmen dudaklarını arzulayarak öpmek gibi senin güzelliğini görmek…

Seninle geçen saniyeleri durdurma isteği, sanki yerinde sayar adımlarla zamanın hiç ilerlememesini istemek gibi senin güzelliğini görmek…

Alev almış bedenlerimizin, hiç bilmediğimiz tenha köşelerimizde kendini keşfetmesi gibi senin güzelliğini görmek…

Cennette sunulan onca güzelliğin içinde yasak bir meyve ellerini tutmak, Bu masum günahı bile bile işleme isteği gibi senin güzelliğini görmek…

Sırtımda dolaşan parmaklarının naifliği gibi senin güzelliğini görmek…

Edepsizce düşüncelerimi kulağına fısıldarken hayaller yetmezcesine sonuna kadar buna izin vermek gibi senin güzelliğini görmek…

Boynuna değen, tenini kavuran topladığın saçlarının sonucu ortaya çıkan yüzünün eşsizliğini sergilemen gibi senin güzelliğini görmek…

Loş mum ışığında çırılçıplak gölgelerle dans etmek gibi senin güzelliğini görmek…

İçtiğin şarabın mayhoş tadını dudaklarından tadarken ölümsüzlük iksirini yudumlamak gibi senin güzelliğini görmek…

Sevişirken teninde akan her yorgun terin kasıklarında yolculuğunun son bulması gibi senin güzelliğini görmek…

Boynundan her içime çektiğim kokunun ciğerlerimde çiçek bahçeleri oluşturması gibi senin güzelliğini görmek…

O güzel dudaklarına koyduğun zehrin dumanı olmayı dilemek gibi senin güzelliğini görmek…

Her bakışını ezberlemeye çalışırken o anı ölümsüz kılmaya çalışmak gibi senin güzelliğini görmek…

Gözlerinin, kirpiklerinin, saçlarının renginin geceye karışması ve kaybolması gibi senin güzelliğini görmek…

Kirpiklerini seyrederken uçlarına yıldızlar kondurmak gibi senin güzelliğini görmek…

Bedenime, dudağının kondurduğu her öpücüğün kan akışımı, kalp ritmimi değiştirmesi gibi senin güzelliğini görmek…

Göğüslerinde parmaklarımı dans ettirmek gibi senin güzelliğini görmek…

Nefesini nefesime karıştırman nefesim olman gibi senin güzelliğini görmek…

Nefesime nefesini karıştırmam nefesin olmam gibi senin güzelliğini görmek…

Sen uyurken yıldızların ışıltısını yüzünde saatlerce izlemek gibi senin güzelliğini görmek…

Sen uyurken korkma diye saçlarını uzaktan okşamak gibi senin güzelliğini görmek…

Uzun saçlarından, ayak parmaklarına kadar aşkı dile getirmek gibi senin güzelliğini görmek…

Sevgilim, senin güzelliğini görmek bir sanat eseri oluşturmak…

[tbyto]

Sabahın ışıkları her zaman ilk onların evine düşerdi. Evi kaplayan sarımsı, turuncumsu renkler onları yataklarından kaldırır yeni bir güne başlatırdı. Herkesten önce ilk onlar güne başlardı. Güne en erken saatlerde başladıklarından dolayı en uzun günde onlara ait olurdu. Hayattan torpilli olduklarını düşünmezlerdi ama yine de çoğu kişiden daha mutlulardı. Günler birbirini aynı derecede kovalamasa da bir diğer güne yataklarında hep aynı kalkarlardı. Sadece o günün sabahı hariç…

Perdenin arasından sızan güneşin ilk ışıkları eve yayıldı. Koltukta uyumuş kalmış yüzüne küçük dokunuşlarla dokundu. Hafif uykusundan uyandırdı ve evin içine yayılmaya devam etti. Her gece koltukta uyuyup kalması sağlığı için zararlı olsa bile laf dinlemezdi. Yine bir bel ağrısıyla uyandı. Söylenmedi hiç ama acısını dile getirmesine de gerek yoktu. Çektiğini, hissettiğini sadece kendisi bilirdi. Bunun için bir doktora bile gitmek için gerek duymazdı. Aslında zaten hiç doktora gitmezdi. Bir elini beline götürdü. Bir eliyle de koltuktan destek alarak ayağa kalktı. Işığın geçtiği yerler hafif toz bulutunu andıran bir havaya girmişti. O toz bulutlarını dağıtarak, duvarda asılı takvime baktı. Takvim bir önceki günde kalmıştı. Yine aynı şekilde bıraktı ve bacakları titreye titreye kenarda duran bastonunu da alarak yatak odasına gitti. “Günaydın!” dedi ve odadan çıktı. Kahvaltı etmezdi aslında pek de doğru düzgün beslenmezdi. Sabahları bir demlik çay demler, bir ya da iki bardak içer ve gerisini dökerdi. Olmazsa olmazı sardığı sigaralarıydı. Ciğerleri çıkacak kadar öksürsede yine de o zıkkımı içerdi. Bilirdi, sonunu en sevdiği şeyin getireceğini ve devam ederdi. Bir bardak çayını aldı, sigarasını aldı ve balkonuna çıktı. Ufak bir taburesi haricinde balkonunun her yerinde çiçekleri vardı. Mevsimi olsun ya da olmasın papatyaları eksik olmazdı. “Günaydın!” dedi ve taburesine oturdu. Oturduğu taburede bel ağrılarını, ciğerlerine yaptığı baskıyı daha da hissetse bile bundan vazgeçmezdi. Sarıp sigarasını dudaklarının arasına götürdü ve uzaklara, çiçeklerinin arasına daldı. Uzun uzun düşündü. Senelerce güneşin ilk ışıklarının evinde doğduğunu görmek bir şans gibi gelse bile geçen birkaç senede bunun öyle olmadığını düşündüğünü düşündü. Tek şans çiçekleriydi. Çiçekler, güneşi severlerdi. Özellikle papatyalar. Bastonunun yardımıyla tabureden kalktı ve bükülen belinin ağrısıyla yerde duran papatyalardan birine uzandı. Bir saksı aldı ve bir poşete koydu. Çayını bitirmedi. İlk çayını bile yarım bıraktı ve saatte baktı. Saatin geçtiğini düşünmüştü ama sanki zaman donmuş gibi ilerlemiyordu. Bundan artık nefret ediyordu. Işığın dağılmasını tamamlamasını beklemesi lazımdı ve dağılmasını tamamladığı an artık evden çıkabilirdi. Ak düşmüş saçlarını taradı. Dolabından sadece senede bir kere giydiği takımını aldı, giydi. Papatyalarını aldı, bastonunu unutmadı ve evden çıktı.

Birkaç sene önce o günün sabahını yaşıyordu. Her şey bir bakıma bu yüzden bu kadar farklıydı. Her sene daha bir gücü kalmıyordu ama vazgeçmiyordu. Titreyen bacakları, ağrıyan beli, öksürmekten kalmayan ciğerleri ve yorgun bedeniyle de ellerinde papatyalarıyla tekrar ona ulaştı. Sokaklarda daha kimseler yoktu. Daha kimse için gün başlamamıştı. “Günaydın hanım!” dedi. Papatyaları uzattı ve başladı hiç konuşmadığı kadar konuşmaya; Hala güneş ilk evimizde doğuyor. İçeride yayılan ışık hala çok güzel ama artık bana bu zaman fazla geliyor. Bazen yapamıyor gibiyim. Ama bana kızma hanım! Yaşlandım artık bende baksana halime! Kaldı mı hiç o güzel kirpikli adam? Ne diyorum ben dimi? Sen beni her halimle sevdin ki. Çiçeklerimiz gayet iyi bilirsin hepsi seviyor güneşi. Papatyalarımız her mevsim konuşuyor. Bak hatta birini sana getirdim. Seninle büyüsün istedim. Hala evet yatakta yatmıyorum. O gündür hep koltukta yatıyorum. Bel ağrılarım çoğaldı ama merak etme artık alıştım. Seni üzmeye gelmedim buraya ama çok özledim seni. Hani derdim ya “Yaşlanınca yalnız kalmamak için evlenir mi?” diye yalnızlık bir yana sensiz olmuyor be hanımım. Ağlamayacağım diyorum ama hep bir ağlıyorum. Seni her seferinde burada bırakıp gitmek, evimize götürememek…

Hadi toprağına papatyalarımızı dikeyim…

[tbyto]

[tbyto]

Bir kadını gözlerinden öpmek “bugüne dek tüm düşmüşlüklerinden, yaralarından, acından öpüyorum, şifa niyetine.” demektir. “çok düştüm, örselendim, öp de geçsin” diyemeyen bir kadının sessizliğini duymaktır. “seni anlamak için harflere ihtiyacım yok, ruhunla ruhum aynı lisanı hissediyor” diyebilmektir. “yanaklarından, dudaklarından, alnından, belki avuçlarından öpmek aşk ama gözlerin sevdaya dâhil” demektir. Çaresizliğinden aynı zamanda gücünden öpmektir. Düşmüşlüğü kadar ayağa kalkmışlığından öpmektir. Önünde diz çökmektir. Saygıdır. Kabulleniştir. Sabrına, sarsılmışlığına, sancılarıyla baş edebilecek kadar dayanıklı oluşuna ve de kırılmak yerine bükülmeyi öğrenebilişine hayran olmaktır.

[tbyto]

Burada, elektrik telleri üzerinde üst üste dizilen kuş sesleri Yaz güneşinin kuruttuğu dikenin batıp kanattığı et sıcaklığı Ve ağlayarak devrilen bir çınarın gölgesi var. Dilimde sadece bebeklerin aşina olduğu ninniler Bu soğuk hastane koridorlarının yankısı Bu mezarlardakilere yetişme telaşı Omzumda biriken yükün başka anlamı yok.

[tbyto]

[tbyto]

[tbyto]

[tbyto]

Musa asasıyla denizi ikiye ayırdığında, Geliyor insanın aklına; Kaldı mı acaba, Birbirini seven iki balık İki ayrı yakada? Ya da Tam ortasından ikiye ayrılan denize sormak lazım, Korkmuş mu acaba Bir daha diğer yarısına kavuşmanın telaşıyla.

[tbyto]

Gerisini getiremedik ama iyi ki doğmuş çocuklardık hepimiz. Çok güzel oyunlar bilirdik. Ve oyun koşmalı kaçmalıysa rüzgârı arkamıza almazdık ayıp olmasın diye. Onu da yanımıza alır öyle koşardık. Düşersek onunda dizi, geride kalırsak onunda ruhu bizimkiyle beraber acısın isterdik. Kötü değildik, olan kötülüklerimizi de yokuş aşağı koşmalarda dökerdik ter damlaları ile. Rüzgârı da en yakın arkadaş gibi sevdiğimizdendi beraber düşüp kalkmalarımız. O zamanlar hakkımız vardı düştüğümüz yerden kalkıp, üstümüzü başımızı silkeledikten sonra, demli bir çay koymaya. Fareden korkup, kurbanlık koyunla sırdaş kalmaya. Gerisini getiremedik ama iyi ki doğmuş çocuklardık hepimiz. Hep belimizden yukarı tuttuğumuz Elif Ba’yı oyuna dalıp yol kenarına bıraktığımızda üç kere öpüp alnımıza koyarken günahından yırttık zannederdik. Meğer yoksul veresiyesi gibi hesabı tek seferinde kabartıyormuş Allah, Kur’an’ı tanıyınca öğrendik. Bizim doğduğumuz evlerde bebeklerin kundakları kefene, beşikleri mezara benzerdi. Öldüğümüzde de ağlanıyordu, en mutlu anlarda da. Biri kulağımıza ezan okuyordu hikâye başlarken ve hikâyenin sonunda yine birileri bizim için tüm seven ve sevmeyenlerimizi toplayıp tatlı tatlı dua ederek yolcu ediyordu. Gerisini getiremedik ama iyi ki doğmuş çocuklardık hepimiz.

[tbyto]