[usengecbirisi]

Gönül yorgunluğu ne, biliyor musun? Ölümün, yaşarken hüküm sürmesi insanda.

[usengecbirisi]

Kendime bile anlatamadığım şeyleri başkalarına nasıl anlatayım?

[usengecbirisi]

Bugün çok güzel bir söze denk geldim. Diyor ki; “Eğer beni hayatında istiyorsan, beni hayatında bir yere sen koyacaksın. Ben kendime senin hayatında yer bulmak için savaşmayacağım.”

[usengecbirisi]

Evet ön yargılarım var ve hepsi tam isabet.

[usengecbirisi]

[usengecbirisi]

Sakin bir kabulleniş içindeyim. Gelen giden, olan biten her şeye “olur böyle şeyler” diyorum. Benim insanlarla ve birçok şeyle savaşım çoktan bitti.

[usengecbirisi]

İnsanlara “boşver” demeyi çok seviyorum çünkü kendime hiçbir çözümüm yok.

[usengecbirisi]

Ben yine kesinleşmemiş bir şeyi anlatıp nazar değdirdim şimdi de niye olmadı diye düşünüyorum.

[usengecbirisi]

[usengecbirisi]

Belki de sosyal anksiyeten değil aşırı farkındalığın vardır…

[usengecbirisi]

‘Sen,’ dedi, ‘kötü şeyler olmasın diye iyi şeylerden bile kaçıyorsun.’

[usengecbirisi]

‘Aynaya bak harabe gibisin, oysa sen gözleri güzel bir kızdın.’ dedi.

[penceresiz1oda]

Kalbimi kırdı bu cümle...

[usengecbirisi]

Benim de…

[usengecbirisi]

Dostoyevski öyle bir laf etmiş ki, yirmi kere falan sesli şekilde tekrar ettim:

“Gücümü, içimdeki güçsüzlükle boğuşurken tükettim.”

[usengecbirisi]

[usengecbirisi]

Pencereyi açan ben iken, ortalığı dağıttığı için rüzgarı nasıl suçlayabilirim?

[usengecbirisi]

Üzülmemek için üzüyor ya insanlar birbirlerini.

[usengecbirisi]

Herkes gitmeyi öğrendi, ben kendimde kalmayı.