Στα ΑΤΜ που συναντιόμαστε...
Πάω όποτε θυμάμαι στο ΑΤΜ, συνήθως βράδια, λίγο πριν τις 12 και μετά περιμένω να αλλάξει η μέρα για να βγάλω και το 2ο μεροκάματο. Σήμερα, πριν από μένα περίμενε μια τύπισσα, πιάσαμε κουβέντα. "Μου έδωσε 60€, πρώτη φορά μου συμβαίνει!", χαρά ενθουσιασμός. Σκάει νεαρός με κάπρι, "τρέξε να προλάβεις" του λέμε "δίνει 60!", "σε μένα δεν δίνει καθόλου!" φωνάζει, "μα γιατί; Σε μας έδωσε, κάνει διακρίσεις!;" το κάπρι θα φταίει...
Του δίνει 50ευρω με την 6η προσπάθεια. Τελικά δεν χρειαζόταν να βιαστεί, απομένουν ακόμα 4 ολόκληρα λεπτά! Έρχονται κι αλλοι, περιμένουν να αλλάξει η μέρα. Πιάνουμε κουβέντα για τη γειτονιά. Για το ότι κλείνουν τα εμπορικά καταστήματα, αφού έχουν 50% εκπτώσεις, αλλά κανείς δεν ψωνίζει. Για το ότι χουμε μείνει παγωμένοι και απλώς καθόμαστε και παρατηρούμε όσα συμβαίνουν. Καταλήγουμε ότι "δεν μας ζορίζει το capital control, μακάρι να συνεχίσουν να δίνουν οι τράπεζες λεφτά, έστω κι έτσι". Συνηθίζει ο άνθρωπος εύκολα μια νέα συνθήκη, ειδικά όταν φοβάται τα χειρότερα.
Εμφανίζεται γυναίκα, ρωτάμε όλοι μαζί "για σήμερα;" λέει "ναι!" και συνεχίζουμε όλοι μαζί σαν χορός αρχαίας τραγωδίας, "βιάσου, αν είναι για σήμερα μόλις που προλαβαίνεις!" Ρεμβάζουμε στην Κηφισίας περιμένοντας να αλλάξει η μέρα, για να πάρουμε και το 2ο μας 60άρι, αν μας αγαπάει...
Η νεοφερμένη γυναίκα, αυτή που πρόλαβε στο παρατσάκ, κάτι μονολογεί, η μια κάρτα της έδωσε λεφτά, η άλλη όχι... Ποιος χέστηκε. Έχει αλλάξει ήδη η μέρα. Η πρώτη, αυτή που προηγούνταν, ξαναπαίρνει θέση μπροστά στο ΑΤΜ, "μ' αγαπάει, πάλι 60 μου έδωσε!" λέει κουνώντας τα 20ευρα και φεύγει. Η νεοφερμένη, παρακάμπτοντας την ουρά των 6-7 ανθρώπων που έχει ήδη σχηματιστεί, πάει να βγάλει χρήματα εκ νέου. "Υπάρχει σειρά", την ενημερώνω ευγενικά αλλά αυστηρά. Δεν βιάζομαι. Δεν "έχω άρρωστο στο σπίτι να με περιμένει", τουλάχιστον όχι άρρωστο με την κυριολεκτική έννοια της λέξης... Είναι όμως θέμα τάξης, ευγένειας, ένδειξη πολιτισμού το να σέβεσαι τους άλλους. Ειδικά σε μια τέτοια δύσκολη περίσταση που οι ισορροπίες είναι λεπτές και τσακισμένες. "Μα κι εγώ περίμενα" μου λέει "ενώ εμείς, κομπάρσοι;" της απαντώ σαρκαστικά με ερώτηση, καθόλου σόρι, κέρδισε επάξια την ειρωνεία μου. (Επιστρέφοντας στην Ελλάδα αποφάσισα να μην αφήσω ποτέ ξανά τίποτα να πέσει κάτω, καμιά αδικία, καμιά αγένεια και καμιά προσβολή.) Κοιτάζει την ουρά των ανθρώπων και αμφιταλαντεύεται, στο τέλος μάλλον αντιλαμβάνεται και παραμερίζει. Βγάζω το 60αρι μου, ναι και μένα μάλλον με αγαπάει το μηχάνημα, αλλά έχω ξενερώσει... Σκέφτομαι ότι πουθενά δεν πρόκειται να πάμε ενωμένοι και αλληλέγγυοι, ούτε καν μέχρι τη γωνία... το ΑΤΜ.
Φεύγω, περιμένω στη διάβαση να σταματήσουν τα αυτοκίνητα, αν και ποτέ δε σταματούν, απορώ γιατί υπάρχει, αλλά μόνο έτσι μπορώ να διασχίσω τη λεωφόρο για να περάσω απέναντι. Να επιστρέψω στο σπίτι μου, στο μπαλκόνι μου, στο κρασί και στον "άρρωστο" μου. Να κλείσω την πόρτα πίσω μου και να προσποιηθώ ότι όλα είναι κανονικά, τουλάχιστον για απόψε. "Ξεχάσατε την απόδειξη!" Ο νεαρός με το κάπρι έχει παρατήσει σύξυλο το ΑΤΜ και τρέχει να μου τη φέρει. Κανείς δεν διανοείται να του πάρει τη σειρά, κανείς δεν βιάζεται. Λογικά κανείς δεν έχει άρρωστο στο σπίτι να τον περιμένει...
Τον ευχαριστώ, αν και δεν τη χρειάζομαι, όμως δεν θελω να νιώσει πως έκανε κάτι χωρίς νόημα, επειδή ακριβώς αυτή του η κίνηση, μια σειρά από τέτοιες κινήσεις χωρίς νόημα, είναι που θα σώσουν τον κόσμο, αν τελικά του μέλλει να σωθεί.
